Tien van Toen – 621 –

De Motown Sound is onverbrekelijk verbonden aan het eind van de zestiger en begin van de zeventiger jaren van de vorige eeuw. Bakermat was Detroit, waar grondlegger Berry Gordy voor met name gekleurde Amerikaanse vocalisten en muzikanten een concept bood om succesvol deel te kunnen nemen aan de business die popmuziek langzamerhand aan het worden was. Veel roemruchte namen hebben er kunnen debuteren en ook naam en fortuin kunnen maken, zoals

The Supremes – Martha & the Vandellas – The Jackson Five – The Commodores – The Spinners – Smokey Robinson & the Miracles – The Four Tops – The Isley Brothers – The Temptations – Gladys Knight & the Pips

Advertenties
Geplaatst in Tien van toen | Tags: , , | 2 reacties

Valkenburg Kerststad….

Valkenburg is verkozen tot Europese Kerststad van het jaar. Het behaalde dat predicaat overigens in de categorie “Kleine steden”. Dit ter verduidelijking en nuancering tegelijk. Wat niettemin de verwachtingen bij bezoekers of bij diegenen die het plan hadden om erheen te gaan in deze tijd van het jaar, alleen maar hoger gespannen zal hebben gemaakt. Met vervolgens de meer dan gerede kans op een domper. Althans zo is het mij opnieuw vergaan. En eigenlijk elk jaar weer. Maar ja, als je in tegenstelling tot mij van ver komt, dan zul je waarschijnlijk maar wat snel geneigd zijn om veel voor zoete koek te slikken en het zelfs mooi te vinden. Wat kun je ook anders als er geen huis en haard om de hoek is? Rechtsomkeert maken bij de eerste aanblik van troosteloosheid die die Kerstmarkt dit jaar tot op heden elke dag heeft geboden, gedompeld als ze was in de meest grauwe en natte omstandigheden? Met plenzende regen en louter parapluus en dus geen mens in vol ornaat te bekennen. Als ze zich al niet hadden teruggetrokken op de terrassen die met doorschijnend plastic afgeschermd zijn. Alsof de bezoeker daar even opgeborgen wordt om op te drogen en op temperatuur te komen, zonder dat er veel van passanten is te zien door al die regen en parapluus, terwijl het kijken daarnaar toch de grootste lol van dat terrassen pikken schijnt te zijn. Maar dit jaar dus niet.

Hoogstens die stoeten en queus van mensen die op zo’n dag toch ook wat moesten en zich dus diep weggedoken in hun donkere jassen onder zwarte regenschermen via de Grote Straat voortsleepten en slenterden naar de plek waar het ultieme Kerstmarktgevoel te verkrijgen zou zijn. In de beide grotten aan de voet van de beroemde Cauberg, waar het al even troosteloos was ondanks de afgekloven Kerstmuziek die weliswaar op de achtergrond toch nadrukkelijk aanwezig bleef zonder een beeld of idee van de Kersttijd op te roepen. Waarmee in feite zo’n dagje Kerstmarkt in Valkenburg al was bekroond en de grootste opgave er verder in bestond om zo’n programma uit te smeren over een bezoek dat toch minstens tien uur moest duren. Vandaar waarschijnlijk die alom heersende trage tred in het centrum van het Geulstadje die de tijd waar men zich toe veroordeeld heeft, vanzelf gemakkelijker doodt, afgezien dan van die tastbare verveling. Geen groter geschenk daarom dan dat mijn bestemming zich zo’n vijf kilometer verder bevond.

Geplaatst in Limburg | Tags: , , , | 1 reactie

Herinnering

Deze keer een gedicht van een van onze belangrijkste vooroorlogse dichters, Martinus Nijhoff (1894 – 1953), die vooral beroemd werd door “De moeder de vrouw” waarin hij het zicht op Zaltbommel bezong. Waardoor de brug die nu bij die plaats de Waal overspant, naar hem werd vernoemd.. Van zijn hand is het volgende, weemoedige gedicht “Herinnering“:

Moeder, weet je nog hoe vroeger
Toen ik klein was, wij tezaam
Iedre nacht een liedje, moeder,
Zongen voor het raam?

Moe gespeeld en moe gesprongen,
Zat ik op uw schoot, en dacht,
In mijn nacht-goed kleine jongen,
Aan ’t geheim der nacht.

Want als wij dan gingen zingen
’t Oude, altijd-eendre lied,
Hoe God alle, alle dingen,
Die wij doen, beziet,

Hoe zijn eeuw’ge, grote wond’ren
Steeds beschermend om ons zijn,
– Nimmer zong je, moeder, zonder ’n
Beven dat refrein –

Dan zag ik de sterren flonk’ren
En de maan door wolken gaan,
d’Oude nacht met wijze, donk’re
Ogen voor me staan.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Nog eens de pufjes van Froome

Het zal toch niet waar zijn dat het wielrennen, mijn geliefde sport, opnieuw in een kwaad daglicht komt te staan, juist op het moment dat het peloton zijn leven collectief leek te beteren? Wat zo’n stom pufje, zo’n spray, wel niet teweeg kan brengen. Niet dat ik nou meteen hevig van streek was door het bericht dat de bloedwaarden van Chris Froome, winnaar van de Tour en de Vuelta, na de achttiende etappe van de Ronde van Spanje, een kritische grens hadden overschreden, ruimschoots zelfs, als gevolg van een te royale inname van inhaleringsspray waarmee zijn astma had moeten worden bestreden. Normaliter en conform de nu geldende wielerwetten zou hij zijn overwinning in de Vuelta kwijt raken en een flinke schorsing aan zijn broek krijgen. Twee Italiaanse wielrenners, Petacchi en Ulissi, hebben namelijk in exact hetzelfde schuitje gezeten, ook vanwege zo’n verhaal met die spray tegen astma. Wat wel laat zien dat de wielerwereld vanwege een verziekt verleden, een treurige dopinggeschiedenis, roomser dan de Paus is geworden en bij een overtreding niet meer doet aan mitsen en maren of verzachtende omstandigheden in overweging neemt. Maar of dit nu de weg is om een brandschone sport te krijgen, is wel de levensgrote vraag aan het worden.

En het kan zelfs zo zijn dat het middel wel eens erger dan de kwaal blijkt te zijn. Want zou een dergelijke rigide regelgeving sporters niet kopschuw kunnen maken om nog te gaan wielrennen? Vanwege de risico’s om publiekelijk te kijk te komen te staan als er geneesmiddelen moeten worden ingenomen ter bestrijding van een kwaal of ongemak die sportbeoefening anders onmogelijk zou maken. Met daarnaast ook nog eens het gegeven dat zo’n medicijn niet alleen genezend werkt, maar ook nog neveneffecten kan hebben die tot die foute bloedwaarden leiden, zonder dat er ergens sprake van is dat zo’n medicijn prestatiebevorderend zou zijn. Zoals nu dus het geval bij Chris Froome lijkt gezien de discussie die nu in de wetenschappelijke wereld en in die van de medische begeleiding oplaait over het al of niet toestaan van dergelijke middelen en zo ja, over de mate waarin. Met hopenlijk zo spoedig mogelijk klare wijn waar de wielerwereld mee zal kunnen en willen leven. Want aan wielrenners tussen de wal en het schip, waarvan Chris Froome het sprekend voorbeeld is, heeft niemand wat noch wordt het wielrennen er een fractie schoner van. Van scherpslijperij en prinzipienreiterei is de wereld namelijk nog nooit beter geworden. Dus waarom zou de wielersport dat dan wel worden?

Geplaatst in Sport | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Over de donkere dagen

Terwijl dit logje geboren wordt, gaat de zon onder en moeten de lampen in huis aan. Niet dat dat logje het gewone daglicht niet zou kunnen velen, maar dat is nu eenmaal het lot van alles dat in dit jaargetij onder ogen moet worden gezien of nader moet worden beschouwd. Want we bevinden ons in de donkere dagen voor Kerstmis, die tegenwoordig onder druk van de commercie de gezelligste tijd van het jaar worden genoemd. Wat al met al nog maar staat te bezien als die dagen maar op zijn hoogst goed zijn voor zo’n zeven uur daglicht. Geen aardigheid aan en dit jaar al helemaal niet omdat de zon voor mijn gevoel al wekenlang verstek heeft laten gaan en ons zo helemaal in het donker heeft gezet. Zonder dat overigens helder wordt of dat 1 op 1 met de opwarming van de aarde te maken heeft. Ik tast er in elk geval over in het duister, die sowieso elke december om mij heerst. Met dit jaar dus die extreme uitschieter naar boven, waarin nat, grijs, koud en donker hand in hand met elkaar lijken te blijven gaan als om te bewijzen dat die zo luid met de mond beleden gezelligheid absoluut geen tijd kent en het besef ervan ook verloren gaat.

Waardoor de tijd lijkt te kruipen, gekluisterd als je aan haard en huis bent, en dat nog alleen maar des te sterker ervaart naarmate er meer en meer teruggekeken wordt, op het afgelopen jaar, op muzikale verledens, waar ook geen maat op staat noch een eind aan wil komen. Tot de klok, de tijd uiteindelijk op dat ultieme moment als het ware stil staat en in die ene seconde zichzelf en ons bevrijdt van die wurgende greep van de December – duisternis, van haar stilte die de adem beneemt, om zich in de Nieuwjaarsnacht dus om klokslag twaalf te ontladen en met vuurwerk nieuw licht aan ons te geven, plus het vooruitzicht van een nieuw begin. Het is dat perspectief, die zekerheid die die donkere dagen voor Kerstmis nog te verdragen maken, waardoor er nog een doorkomen aan is en je niks anders kunt concluderen dan er gewoon maar het beste van te maken. Omdat met de tijd immers ook de raad wel komt.

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Donny Hathaway

Hij is een van de grotere soulzangers die min of meer in de vergetelheid is geraakt, Donny Hathaway (1945 – 1979), een veel te vroeg en op raadselachtige wijze gestorven talent dat zich mocht vergelijken met tijdgenoten als Roberta Flack, Aretha Franklin en Lionel Ritchie. Dat daar niets te veel mee is gezegd, blijkt wel uit de wijze waarop hij “I love you more than you’ll ever know” vertolkt.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 1 reactie

11 – 12 – 17

De elfde december 2017 zal zo goed als zeker geboekstaatd worden als de dag waarop Nederland zichzelf sneeuwvrij gaf om een soort van nationaal speelkwartier te beleven. Met de code rood als paraplu waaronder plezier en avontuur konden samengaan. Om vervolgens uit te monden in een optelsom van sterke verhalen en onvergelijkelijke belevenissen, waardoor heldendom telkens een ander gezicht en geluid kon krijgen. Want wat is er mooier dan te gedijen en de weg te zoeken in een omgeving en sfeer waarin chaos heerst? Is toch gewoon leuk, geeft een kick, omdat de wetenschap en het besef aanwezig blijft dat die anarchie eindig is en zich beperkt tot de duur van een etmaal. Met dat perspectief achter de hand wordt het kuiten alleen maar verleidelijker als ontsnappingsroute uit de dagelijkse sleur, met sneeuw als onverdacht excuus. En zo leek er nauwelijks ongenoegen te bekennen behoudens dan op Schiphol, waar door amateurisme er geen maat op de puinhoop bleek te bestaan. Wat duidelijk niet de bedoeling was. Omdat het wel leuk moest blijven en er nog aardigheid moest bestaan in de beleving van de chaos. Zoals die haast niet verholen opwinding over het nieuwe filerecord van 1500 kilometer op een dag. Zou je ook niet als je daarvan getuige bent geweest, als je er deelnemer in was? Op zo’n dag waarop dit zo maar kan en haast alles schijnbaar mag, is dus ook niets meer te gek voor woorden.

Of moet dat anders benoemd worden als een gekend meteoroloog, Kuipers Munneke, zich de moeite getroost om een berekening te maken van het aantal sneeuwvlokken dat in een etmaal in Nederland is gevallen. Dat zouden er volgens hem zo’n zeventig biljard geweest zijn. Wat we dan ook weer weten, welke kennis vergezeld gaat van de vraag wat de wereld hier nu wijzer van wordt en wat het er eigenlijk toe doet of bijdraagt aan het menselijk geluk. Waarna met minstens zoveel recht de opmerking gemaakt kan worden of het leven nou zo ontwricht is dat zo’n wetenschapper zich aan dit soort relevanties te buiten kan gaan. Had hij juist op dat moment niks beters te doen? Of was dit een succesvolle sollicitatie naar een plek in de oudejaarsconference van Youp van ’t Hek? Want dat hij zijn trekken thuis krijgt, lijkt welhaast zeker. Evenals die NOS – journalist Hendrik Willem Hofs die ergens op een kantoortje achteraf met een grafstem bekend maakte dat zojuist code rood was afgegeven. Sloeg natuurlijk als de tang op een varken als in aanmerking genomen wordt dat bijna het hele volk voor het eerst sinds lange tijd weer eens een spannende dag beleefde en eigenlijk gewoon lol wilde hebben. Wat het dus had omdat het kind in ieder opnieuw wakker werd. Waardoor die elfde december een dag werd zoals we die wel vaker, maar dan eens zonder sneeuw, zouden willen beleven.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , | 2 reacties