Een raar mannetje

Raar mannetje, die Maurits Hendriks, chef de mission van de Nederlandse Olympische equipe. Gelukkig heeft hij de drietrapsraket waarmee hij verdient afgeschoten te worden, in twee weken Rio helemaal zelf, met eigen handen en uitspraken, opgetuigd. Waarmee hij een zo lijkt het geslaagde gooi heeft gedaan naar het kampioenschap ‘de eigen glazen in gooien’, een tak van sport voor types die succesvol zijn in het missen van kansen voor open doel. Zoals dus ook deze Hendriks die toch maar mooi een hattrick van volmaakte missers wist te scoren. De ene nog overtuigender dan de ander, hoewel Maurits bewezen heeft snel te leren omdat die laatste misslag de klap op de vuurpijl was, die zijn eerste twee blunders met glans overtrof. Want het wegsturen van Yuri van Gelder en de uitvinding van de verliezersvlucht zonken in het niet bij wat Hendriks op de laatste dag van de Olympische Spelen presteerde toen hij vond dat hij zijn mond weer mocht opentrekken nadat hij zich aan het begin van zijn missie een spreekverbod had opgelegd om zo ruimte voor de Nederlandse sporters te maken. Wat de man uiteindelijk bezield heeft, blijft onduidelijk. Maar hij had beter zijn kaken op elkaar kunnen houden, omdat hij daarmee dat zo begeerde eremetaal had veroverd dat hij zo bij zijn sporters had gemist: goud, wat hij dan met zwijgen had behaald. Zo niet Hendriks, baas der bazen, bobo in het kwadraat die ook eens de kans krijgt om leiding te geven en dan denkt dat hij de rol van CEO moet spelen, alsof zijn equipe een bedrijf is.
De wetenschap dat schoenmakers bij hun leest moeten blijven was dus niet aan hem besteed waardoor hij met zijn gebrek aan sensitiviteit de verkeerde managementrol oppakte en dus vond dat hij zijn equipe wel even mocht kapittelen, omdat die immers toch te weinig goud en onvoldoende andere plakken had behaald om die door hem zo begeerde plaats in de toptien van de medaillespiegel te halen. Teleurstelling om een gemiste bonus die hij niet onder stoelen of banken wenste te steken? Of gewoon onvermogen dat zich ook nog manifesteerde in zijn ongenoegen over al die behaalde vierde plaatsten die niks betekenden want niks opleverden. Wat zoveel als een schaamteloze diskwalificatie was van de prestaties van een aantal deelnemers die een ongekend en onverwacht niveau bereikten, waaraan het thuisfront in Nederland veel plezier beleefde. Want met zijn praatjes zette deze Hendriks de dameshandbalsters en – volleybalsters wel weg. Zonder in feite enig recht van spreken te hebben, ook niet achteraf en als mosterd na de maaltijd. Alsof hij met zijn twintig reisjes naar Rio vooraf de autoriteit zou hebben om achteraf dat oordeel te geven waar verder niemand op zat te wachten, maar dat intussen wel klonk en kon beklijven omdat het de chef de mission was die sprak. En die daarom beter had moeten weten, maar toch de plank gigantisch missloeg. Omdat hij zich een baasje vond, maar een raar mannetje is dat beter per omgaande kan verdwijnen, de vergetelheid tegemoet. En graag voor goed.
Geplaatst in Sport | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

Vreugde en viskruikinfarct

Iedere krant bestaat natuurlijk ook bij de gratie van bladvulling, non – nieuws dat eigenlijk er alleen maar toe dient om de lezer te verbazen of te amuseren. Het volgende bericht heeft volledig aan die doelstelling voldaan. Reden waarom ik het integraal overneem en doorplaats naar de categorie ‘Curiosa’, waarin alleen plaats is voor het nieuws dat haast nog nooit zo zout gevreten werd. Vandaar dit verhaal over hartzeer en een viskruikinfarct.
” Dat groot verdriet letterlijk kan leiden tot hartzeer, is bekend. Zwitsers onderzoek toont aan dat ook zeer positieve emoties een hartaandoening kunnen uitlokken. Kijk dus voortaan niet raar op als iemand tijdens een bijzondere bruiloft of blije geboorte van een kleinkind onverwacht naar het hart grijpt. Gaat het dan om een klassiek infarct waarbij een bloedstolsel een bloedvat afsluit? Dat hoeft niet. De ongelukkige kan net zo goed het slachtoffer zijn van het zogeheten ‘Tako tsubo – syndroom’, ook wel het viskruikinfarct genoemd. De naam is te danken aan de vorm van de linkerhartkamer bij hevige negatieve stress: die lijkt op een pot met een smalle hals, waarin Japanners de inktvis vangen. Al in 1990 ontdekten Japanse onderzoekers dat acuut leed kan leiden tot hartklachten. Het is het gevolg van stresshormonen die door het lichaam gieren. Onderzoekers van het universitair ziekenhuis in Zürich verzamelden 485 gegevens van patiënten met een viskruikinfarct. Bij twintig van hen bleek het hart juist getroffen te zijn door een positieve gebeurtenis. Met vervolgens als goed nieuws dat bij nagenoeg iedereen na twee weken het gerezen probleem verholpen is en alles dus weer in orde.” (Dagblad de Limburger)
Geplaatst in Curiosa | Tags: , , , , | 1 reactie

Het gouden kalf voorbij

De groteske proporties die de welvaart in onze Westerse omgeving aanneemt, heeft nauwelijks nog iets met beschaving te maken. De omvang en de uitingen ervan zijn voor wie bereid is over zin en onzin van dingen na te denken, in feite niet meer te bevatten. Met als meest ongrijpbaar aspect de vanzelfsprekendheid waarmee de verschijningsvormen van die welvaart zich aandienen en worden ondergaan. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. De dans om het gouden kalf is niets vergeleken met de kapitalen waarin de woorden ‘luxe’ en ‘overvloed’ momenteel worden geschreven en zo een haast iconische betekenis krijgen. Alsof het ‘meer, meer, meer’ de enige factor is die zin aan het bestaan kan geven. Voor minder wordt het niet meer gedaan, nu er geen kinderhanden meer zijn die snel gevuld zijn. Kom daar dus niet om in deze wereld waarvoor eigenlijk nog alleen de ondergang overblijft als vervolg op het verval en de decadentie die als het ware de afspiegeling zijn van de groteske vorm die de huidige welvaart heeft gekregen. Met dus een immense consumptie die slechts aangewakkerd wordt door buitensporig groot aanbod en diversificatie van artikelen en producten tot in het oneindige. Omdat er altijd wel ergens vraag naar is, waarbij het niet uitmaakt hoe en naar wat. Met steeds die consument aan het woord als deze doet wat hij wil en krijgt wat hij wenst, bijna ongeacht de prijs.
Want op behoeften noch op het gedrag dat daar ten grondslag aan ligt, staat er een rem of een maat. Men gaat lustig de eigen gang zonder zich nog door iets of iemand tegen te laten houden, behalve dan door zichzelf, als het verstand daar tenminste nog de kans voor krijgt. Waar meestal geen sprake meer van is met uitwassen en idiotie tot gevolg. Of moet er een ander predicaat worden gegeven aan wat bijvoorbeeld zo’n hoog opgeleide jongeling zich veroorlooft? Dat is namelijk niet alleen die dagelijkse douchebeurt van minstens vijftien minuten, maar uit zich nog meer in de luxe die hij zich daarnaast permitteert door eens in de drie dagen zo’n half uur op een krukje onder de douche te zitten om dan terwijl het water op hem vloeit op zijn waterdichte tablet naar de Amerikaanse televisieserie Seinfeld te kijken. Wat op zich al best zonderling is, maar in het niet zinkt bij de vanzelfsprekendheid waarmee dit door betrokkene wordt gedebiteerd, zonder dat er ook maar met de ogen geknipperd wordt. Alsof dit de norm, de gewoonste zaak van de wereld zou zijn. Dat mag gerust verontrustend genoemd worden, evenals het daaruit blijkend gemis van ieder besef dat we volslagen doorgeschoten zijn en niet anders dan ongeleid op onze eigen afgrond af gaan. Kippen zonder kop en de struisvogels zijn er niets bij, als die paralel tenminste getrokken mag worden.
Geplaatst in Samenleving | 2 reacties

De libel (haiku)

Ze laat zich weer zien.
De libel, het insect dat
door de lucht hefschroeft.
Geplaatst in Gedichten | 1 reactie

Ons Nationaal Hitteplan

Zo’n Nationaal Hitteplan dat dus door het RIVM in werking wordt gesteld bij verwachte temperaturen van dertig graden of meer, is er niet voor niks. Het bevat namelijk adviezen die volgens de samenstellers ervan kennelijk toegevoegde waarde hebben en welke voorkomen dat wij eenvoudige stervelingen het tot onze eigen schade en schande eens konden vergeten dat we vooral in de schaduw moeten blijven, het beste lichte kleding aan kunnen doen en ook er aan dienen te denken om het huis koel te houden. Je weet het maar nooit moet de redenering bij deze wetenschappers geluid hebben. Het valt vermoedelijk volgens hen immers niet uit te sluiten dat er nog altijd mensen zijn die met deze temperaturen toch een extra trui aantrekken of de thermostaat een paar streepjes hoger zetten dan wel verkiezen om  een paar uur lekker in de zon te gaan zitten. Je weet namelijk nooit hoe een koe een haas vangt, zal de gedachte zijn geweest die tot het uitbrengen van deze adviezen heeft geleid. Want voorkomen is nog altijd beter dan genezen. Waarmee dus alles gezegd moet zijn in het kader van dat Nationaal Hitteplan, maar tegelijk ook een aanslag wordt gepleegd op de lachspieren, ja, van wie niet? Want is er een normaal mens die in staat is om dit verzonnen te krijgen?

Geplaatst in Curiosa | Tags: , , | 1 reactie

Winter in augustus

Zelfs in de zomermaanden, als men geacht wordt zijn rust te nemen en vakantie te vieren omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn, blijft het leven een achtbaan. Gewoon omdat het verwarrende tijden zijn en niets in feite nooit meer eens op zijn plaats valt. Beweging, vaart, dynamiek bepalen de geest van de tijd in een mate dat begin en eind, kop en staart niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Turbulentie alom waardoor het nog alleen maar duizelen kan en het haast onmogelijk wordt om van voren te weten of je van achteren nog leeft. De wereld op zijn kop begint dus de standaard te worden. Of moet je nog anders denken als je aan de vooravond van een hittegolf en eigenlijk op de dag dat de zomer in Nederland echt lijkt te beginnen, op de laatste pagina van de ochtendkrant, net boven het weerbericht dat dus die lang verwachte zomerwarmte aankondigt, die opgewonden advertentie van het Reisbureau Kras leest, die toch dringend uitnodigt om nu al plaatsen te boeken voor reizen naar de Kerstmarkten in onder andere het overweldigende Keulen, het oergezellige Krefeld, het bruisende Duisburg en het sfeervolle Bonn.
Met als leidend motto dat Kerstshoppen in het betoverend Duitsland alleen maar zo voordelig kan als er met Kras op stap wordt gegaan. Zodat men er op wordt geattendeerd om er spoedig bij te zijn, omdat vol wel vol is en dat er ook snel van komt, zoals de meerjarige ervaring leert. En wie dacht niet te worden ingehaald door de tijd, komt daar heel snel van terug bij het lezen van het bericht elders in diezelfde krant dat men in Maastricht al druk doende is met de werving en selectie van een nieuwe Carnavalsprins. Want voor we er erg in hebben is het de elfde van de elfde en is ondertussen de discussie over Zwarte Piet, die zonder twijfel op hernieuwd uitbreken staat, alweer uitgewoed. Voert al met al tot de conclusie dat ze eigenlijk voordat ze begonnen is, alweer voorbij is die zogenaamd mooie zomer en we het vooruitzicht hebben van een lange winter. Dankzij de kerstversiering die zonder twijfel al gauw in de tuincentra zal verschijnen. En wanneer ploft de eerste Sinterklaasbrochure in de brievenbus? Kortom, pik in. Voordat we het weten, is het winter, mompelen we in augustus tijdens de eerste hittegolf. Want zo verwarrend zijn de tijden intussen dus geworden.
Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

De Vuelta op Sporza

De Sportzomer mag dan volgens de NOS afgelopen zijn, gelukkig is dat Nederlandse omroepinstituut niet de maat van alles in en rond ons land. Sterker nog, onze zuiderburen gaan voorlopig nog vrolijk verder. En op een niveau waar de Nederlandse sportjournalistiek een puntje aan kan zuigen. Wie dat wil beleven, doet er goed aan om dagelijks om 15.00 uur af te stemmen op Sporza, op de VRT 1, de ‘eerste Belg’, om ten eerste te genieten van de beelden van de Vuelta, de Ronde van Spanje, waarin dit jaar het accent op het Noorden van dat land ligt en dus de overweldigende schoonheid van Asturië, Galicië, Baskenland en de Pyreneeën ruimschoots aan bod komt, want dient als decor van die wielerwedstrijd die gegeven de zwaarte van het terrein veel spanning, drama en heldendom zal opleveren. Met verder het begeleidend commentaar van Michel Wuyts en José de Cauwer, dat altijd informatief is, maar waarin de knipoog en the tongue in cheek nooit ontbreken. Waardoor de middag haast niet meer stuk kan, althans tot 11 september.

Geplaatst in Tips | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties