Tien maal Koot en Bie

Meesters van de ironie waren ze, terwijl ze ondertussen de spijkers nagenoeg altijd op de kop sloegen. Koot en Bie, die ook hierna de werkelijkheid tien maal van een iets scherper randje voorzien om de waarheid die erin besloten ligt, wat extra uit te vergroten:

De welstand van een land wordt uitgedrukt in het aantal plastisch chirurgen per tienduizend inwoners.

Van het derde kind bestaat meestal nog maar één babyfoto.

Ik zag er mensen die in vuilnisbakken zochten. Wat de logische vraag oproept of zij nou zo arm waren of was het land zo rijk dat er mooie dingen in de vuilnisbakken zaten.

Als geld al niet stinkt, dan valt er aan een credit-card al helemaal niets te ruiken.

Beroemd zijn betekent zoveel dat ze vanaf je dertigste je necrologie beginnen bij te houden bij de krant.

Gestopt met roken ben je pas echt als je het tegen niemand meer zegt.

Als de Indianen een wat strenger immigratiebeleid hadden gevoerd, was het nu niet zo’n puinhoop in Amerika geweest.

In een huwelijkscontract zou ook een clausule moeten staan die de ene partij gedurende tien jaar waarborgt tegen de verborgen gebreken van de andere.

Nederland zou er een stuk beter uitzien als de ramen van de treinen wat vaker gewassen werden.

Als Europese welvaartsmaat geldt het aantal volle vuilniszakken of – containers per jaar.

Advertenties
Geplaatst in Knipoog | Tags: | 2 reacties

Kliekjes en dorpspolitiek

Volgende week woensdag worden in twaalf per 1 januari 2019 nieuw te vormen gemeenten gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Denk daarbij onder andere aan Groningen, Noordwijk, Haarlemmermeer, de Hoekse Waard, Vijfheerenlanden en West – Betuwe. Ook Beekdaelen, waartoe mijn dorp Schimmert gaat behoren, is aan de beurt. En het zal overal wel weer hetzelfde liedje zijn. De grote landelijke partijen doen uiteraard mee, maar het zullen wel weer de lokale groeperingen zijn die de grootste mond hebben en op hoge toon verkondigen wat het beste voor de lokale gemeenschap is. In Beekdaelen is de grijsgedraaide plaat van het eigen belang tenminste weer uit de kast gehaald en worden dezelfde wijsjes juist door die lokale partijen afgedraaid. Vitaal Beekdaelen, Vernieuwingsgroep Beekdaelen en Beekdaelen Lokaal, het is weer de oude vertrouwde bonte kermis, de bekende ratjetoe van persoonlijke belangen die opeens vermengd of zelfs vereenzelvigd worden met algemeen belang. Want zie maar eens wijs te worden uit de opsomming van vrome wensen, in beton gestorte beloften en hooggestemde verwachtingen die in de programma’s van deze groeperingen zijn opgenomen.

Vijfentwintig pagina’s op een website volstaan nog niet om het huiswerk dat lijsttrekkers en kandidaten zichzelf geven, te kunnen bevatten. De kiezer is er maar mooi klaar mee. Ik in elk geval wel, zoals ik er ook niet over peins om een poging te doen om verschillen tussen deze belangengroeperingen te ontdekken. Dorpspolitiek ten voeten uit, welke dus weinig tot niets goeds voor het bestuur van de nieuwe gemeente belooft. Reden waarom dit lokale en vaak ook nog pretentieuze geneuzel mij de neus uit komt. Ik houd het liever bij de landelijke politieke partij waarvan meer een samenhangende visie op lokaal bestuur verwacht mag worden en wel in die zin dat gemeentelijk beleid een vertaling of een afspiegeling dient te zijn van wat er in de landelijke en provinciale bestuurslagen is besloten, met inachtneming van de ruimten die aan de lagere overheden bij wet zijn gegeven. Wat vaker haaks blijkt te staan op de nodige belangen op datzelfde niveau, welke zo vaak terug te vinden zijn in al die lokale partijen, en dus onmogelijk kan bijdragen tot samenhangend en fatsoenlijk bestuur. Vandaar dat die kliekjes en hun dorpspolitiek mij echt gestolen kunnen worden.

Geplaatst in Limburg | Tags: , , , , | 1 reactie

Wintertapijt (haiku)

Blaadjes die vallen,
vormen een wintertapijt
in rood, geel en bruin.

Geplaatst in Gedichten | 3 reacties

Die nare Driessen

De voetbaljournalistiek blijkt een misselijkmakend bedrijf te kunnen zijn. Niet dat alles en iedereen die zich in dat metier begeeft, over dezelfde kam geschoren mag worden. Verre van dat. Maar als je je ogen en oren goed open houdt, dan blijkt er zich toch het nodige kaf onder het koren te bevinden. Waardoor de goeden, zoals bijvoorbeeld Willem Vissers van de Volkskrant, soms ook te na gesproken dreigen te worden, de dupe kunnen worden van de charlatans voor wie god noch gebod rond hun vak en beroep geldt. Met als meest ernstige vervuiler toch wel de chef Voetbal van de Telegraaf, Valentijn Driessen, voor wie integriteit en objectiviteit begrippen zijn die kennelijk niet in zijn beroepscode thuis horen. Hij blijkt van het slag te zijn dat meent dat actiejournalistiek ook in het voetbal moet worden bedreven, kennelijk indachtig het motto dat voetbal oorlog is. Vandaar waarschijnlijk zijn persoonlijke guerilla welke hij sinds een jaar aan het voeren is tegen de trainer van Ajax, Erik ten Hag. Waarbij geen middel onbeproefd werd gelaten om de man het leven bij die club zuur te maken. Zonder dat echter ooit duidelijk werd waarop deze stemmingmakerij, die hetze, nou gegrond was. Week in, week uit werd het ene irrelevante feit na het andere feit opgelepeld, met steeds als betrouwbare bron de insiders in en rond de Johan Cruyff – Arena. Uitstraling, accent, communicatie, grondhouding zijn dan de beproefde, want weinig tastbare middelen om iemand af te branden c.q. af te rekenen.

Zoals dat dan ook grif met de pen en de mond van Driessen gebeurde vanuit de burelen van die straathond onder de Nederlandse kranten, de Telegraaf. Was het niet zijn Twents accent, dan wel weer zijn stropdas die niet goed zat of de wijze waarop hij in de dugout zat. Een boer was het een provinciaal die niet bij het hoofdstedelijk aureool van Ajax paste. Zo ongeveer werd alles, maar dan ook alles er met de haren bij gesleept, om ten Hag af te branden en onmogelijk te maken bij het Ajax – publiek, zonder verder aanwijsbare reden, omdat de man in kwestie gewoon zijn werk deed, zij het aanvankelijk met minder succes dan van hem werd verwacht. Maar wanneer is het nou werkelijk wel goed, als het aan die Driessen ligt, was de gerede vraag die na verloop van tijd en met het langzamerhand verbeterend presteren van Ajax gerust gesteld kon gaan worden. Bleef lange tijd onduidelijk, zij het dat Driessen steeds minder vaak op die hoge toon te horen viel en met en met zelfs wat toontjes lager ging zingen. Hoewel nog niet al te vaak. Totdat onlangs de kogel toch door de kerk moest en deze riooljournalist zijn keutel openlijk en omstandig moest intrekken, toen hij na veel slikken en diep ademhalen de loftrompet op Erik ten Hag stak, die zich ongetwijfeld te goed voelde om als een soort van lachende derde in zijn vuistje te lachen. Hij bleef bij zichzelf, de Tukker die hij was en dus verre van het gepruts en de onprofessionaliteit waar die Valentijn Driessen als geen ander model voor staat.

Geplaatst in Sport | Tags: , , , , , , , , , , | 3 reacties

Bij monde van Paul van Vliet

Als iets zinloos of zonder betekenis is, dan is het wel het wiel opnieuw uitvinden. Oftewel een waarheid verkondigen die al door iemand anders is gedebiteerd. Vandaar dat ik hier een senior als Paul van Vliet (welke jongere kent hem nog?) graag aan het woord laat over enkele wezenlijke aspecten van het ouder worden. Omdat hij ze op een wijze benoemt zoals ik het graag zelf zou hebben gedaan:

“Wie door maar door te werken in het harnas wil sterven, moet dat vooral doen. Maar de bedoeling van de laatste fase in je leven is toch juist dat je dat harnas aflegt? Geen opgefokte geldingsdrang meer, maar met een milde glimlach in de kantlijn van de tijd de wereld bekijken waar je niet meer bij hoort. Ja, bij ouder worden hoort dat je weerloos wordt en je niet meer wapent of hoeft te bewijzen; dat je je niet meer verschanst achter wat dan ook. Je zoekt in je leven allemaal een manier om je staande te houden, onbewust denk ik, en dat kan zo in je leven groeien dat het je belemmert open te gaan. Ik hoop dat ik steeds opener en kwestbaarder en eerlijker ben, en minder geharnast, minder gewapend tegen de boze wereld.”

Geplaatst in Weetjes | Tags: | 4 reacties

De makke van diepte-interviews

De onbeschaamdheid die in toenemende mate aan de dag wordt gelegd in de zogenaamde diepte-interviews met Bekende Nederlanders, is de grens van het betamelijke aan het passeren en bezorgt mij als lezer ervan een groeiend ongemak. Natuurlijk is het razend interessant om denk – en gevoelswerelden van BN’ers te leren kennen. Het hoe en waarom van hun faam en de daaronder liggende prestaties doen er in het kader van zo’n interview alleszins toe. Dus mag hen blijkbaar de hemd van het lijf gevraagd worden. Maar dat houdt natuurlijk ergens op en heeft zijn limiet. Geen enkel probleem als iemand alles over zichzelf wil vertellen en ons van zijn hoed en zijn rand wil laten weten. Maar houd het daar alsjeblieft bij zonder de rest van de wereld erbij te halen en daar ook boekjes over open te doen, omdat het zo spannend is om daar evenzo iets over te weten en te zeggen te hebben.

Gaat totaal niet aan. En al zeker niet als daar de eigen vader en moeder bij betrokken worden zonder dat die al of niet en public een weerwoord daar tegen kunnen geven, omdat ze al lang en breed dood en begraven zijn. Waarmee niet gezegd wil zijn dat over de doden niets dan goeds gezegd mag worden. Dat zeker niet. Maar haal ze niet, ook al zijn er voldoende geldige redenen voor, over de hekel en door het slijk als ze daar niets meer tegen in kunnen brengen, omdat dat wel op heel goedkoop scoren lijkt. Want het doet die BN’er in het eigen mes van openhartigheid vallen omdat het vertellen van zulke confidenties wel heel weinig met innerlijke beschaving te maken heeft en meer van de zwakte laat zien die misplaatste trots in feite is, welke klaarblijkelijk toch gegenereerd wordt door de uitnodiging voor zo’n interview. Misschien is het zelfs aan de betreffende journalist om terughoudendheid in acht te nemen en zo die BN’er tegen zichzelf en diens beperkingen in bescherming te nemen. Want wie zit er nou op dat soort vuilspuiterij uit familiekring te wachten als er niets meer te lijmen of goed te maken valt?

Geplaatst in Media | 2 reacties

Ramen of deuren

Gedichten mogen ook gerust de neerslag zijn van een alledaagse gedachte, is de basisidee in het werk van Mischa de Vreede (1936). Een mooie getuigenis daarvan is dit ‘Ramen of deuren’:

het verschil tussen ramen en deuren
is zo duidelijk en groot
dat ik als ik moest kiezen
het wel wist en met een raam
al heel blij was
een deur is zo plotseling
onverhoeds sta je daar
van top tot teen binnen of buiten
een open deur staat slordig
en een dichte deur is dicht

terwijl ramen ach
denk eens aan ramen en wat je
daarvan maken kunt en wat je
daaraan toe kunt voegen
luiken bijvoorbeeld
vensterbanken bloemen jaloezieën
of gordijnen of spionnetjes

je kunt binnen zijn
en toch naar buiten kijken
zien zonder je te laten zien
met alleen maar een raam in je kamer
zou je veilig zijn terwijl je
als de nood aan de man komt
altijd nog zo’n raam kunt gebruiken
als deur

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | 1 reactie