De oversteek naar Ameland

Een eerste bezoek aan een van de Waddeneilanden – want daar was in mijn geval dus sprake van – levert zoveel indrukken en ervaringen op, dat het bestek van een enkel logje daarvoor echt te beperkt is. Alleen al de boottocht, de oversteek van Holwerd naar Nes op Ameland, is een belevenis op zich en blijkt ook van een omvang en impact te zijn die in het verre Limburg voor onmogelijk moest worden gehouden, niets anders dan een abstractie kon zijn. Want de schaal waarop die overzet door Rederij Wagenborgen wordt verzorgd, overtrof alle verwachtingen. Zoals het ook niet te vatten is, argeloze passagier als je bent, dat die boottocht zeker drie kwartier moet duren. En dat terwijl je Ameland zo voor je ziet liggen, als je op het Friese vasteland staat te wachten om jezelf in te schepen. Waarna snel blijkt dat de vaart van dat schip niet in een rechte lijn gaat, maar zigzaggend moet gebeuren, exact door een afgebakende vaargeul, om niet vast te lopen op een wad, dat bij hoog water slechts anderhalve meter onder het wateroppervlak blijkt schuil te gaan. Zoveel werd in ieder geval duidelijk toen het bij de terugtocht laag water was en er een geschat getijdeverschil van zo’n twee meter zichtbaar werd.
Vandaar dus die drie kwartier die de oversteek moest duren en die, wonderlijk genoeg, door grote hoeveelheden passagiers benut werd om vrachten bier, borden friet en de nodige kroketten en frikadellen in te slaan en naar binnen te werken. Met meteen een treffende gelijkenis met het gedrag van mensen op andere veerboten, zoals bij Puttgarden, Dover of vroeger het veer van Breskens naar Vlissingen waar in de korte tijd van de oversteek de drank ook overdadig pleegde te vloeien en op het waarom waarvan ik nooit een antwoord had. Zoals datzelfde raadsel nu ook op de Waddenzee onopgelost bleef, maar Rederij Wagenborgen wel de lachende derde was en in de handen wreef bij omzetten die in zo korte tijd verwezenlijkt werden. Omdat mensen kennelijk net mensen zijn en aanbeland in zo’n gebied tussen niks en niemand niet anders kunnen en willen, dus wandelende vraagtekens blijven. Wat dan maar zo moet zijn, zoals het verder alleen maar kan amuseren, te meer omdat je op het water, ook al is het maar even, toch los van alles bent en alles dus anders mag en moet zijn.
Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , , | 3 reacties

Een autorit in Nederland

Vanuit Nederlands perspectief bezien of geplaatst binnen de begrenzingen van Nederland lijkt een autorit van Schimmert in het Zuiden van Limburg naar het Friese Holwerd, om daar de boot naar Ameland te kunnen nemen, een stevige onderneming. Het gaat immers om een afstand van 345 kilometer die langs een hele serie verkeerspleinen en knooppunten voert. Te weten Kerensheide, Het Vonderen, Zaarderheiken, Neerbosch, Ewijk, Valburg, Grijsoord, Waterberg, Beekbergen, Hattemerbroek, Lankhorst en Joure. Dat gaat dus zo te zien wel ergens over. Maar draai het perspectief vanuit Schimmert eens om en richt het zuidwaarts. Dan blijkt diezelfde 345 kilometer te reiken tot het Noordfranse Toul en de Duitse stad Karlsruhe. Over relativeren gesproken. Wat is Nederland dan helemaal….?
Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zomerstop en ijdeltuiten

Waarom zou ik mij nog vermoeien over zo’n onderwerp als de zomerstop die al door de publieke omroep ergens in mei is afgekondigd, als mijn opinie daarover zo vlekkeloos verwoord is door columnist Gerard Kessels in Dagblad de Limburger? Want niets zo vervelend als een herhaling van zetten. Vandaar dat ik zijn column van vandaag hier volmondig en van harte, maar wel geparafraseerd, herhaal:
” Zomerstop! Sinds een week geen DWDD en geen Pauw meer. De publieke omroep kapt ermee. Buiten klettert de hagel tegen de ramen, binnen moet de thermometer omhoog, maar Hilversum zit onder de parasol. Bij Matthijs van Nieuwkerk en Jeroen Pauw is het zomerzweet al uitgebroken. Twee opvliegers naar Ibiza. Leuk werken daar in Hilversum. Weinig bazen betalen voor een baan met een vakantie van drie maanden een salaris van een half miljoen. Want pas op 22 augustus hervatten de heren, bruinverbrand hun gekwebbel. Wat nu ‘s avonds? Het kijkritme van miljoenen is verstoord. Toch draait de wereld ook zonder van Nieuwkerk door en zal de nachtrust ook wel komen zonder dat de pauw met zijn veren gepronkt heeft.
En straks krijgen we de hele zooi weer over ons heen. Zal het vijf of tien minuten duren voordat het lijkt alsof ze nooit zijn weggeweest? Maar voor veel ijdeltuiten is het een ramp. Mond en lippen van BN’ers sterven af als ze weinig in beeld komen. Marc-Marie Huijbrechts moet nu al licht depressief zijn omdat hij niet weet of hij op het strand of midden op de Dam moet gaan staan kraaien. En dan Peter Ratelaar de Vries, die even niet meer kan ratelen voor de zachte prijs van tweeduizend euri per keer. Want dat is het bedrag dat Hilversum betaalt aan deze profeet. Of is het correcter gezegd proleet, die beter met zachte hand naar een prettige inrichting afgevoerd had kunnen worden, naar de plaats waar veel Napoleons van zijn soort rondlopen, kwasten die zonder te weten het hoogste woord voeren en die nu voor drie maanden het zwijgen is opgelegd. Geen groter genoegen dan die zomerstop.”
Geplaatst in Media | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

Typisch Limburgse kal (slot)

Ter afsluiting van de korte reeks met Limburgse dialectwoorden nog de betekenis van de laatste reeks van tien, welke achtereenvolgens stonden voor bekvechten – vaatdoek – verbaasd – trappelen – onbenul – lucifer – zich onhandig bewegen – een vinnige vrouw – bril – kus.
Geplaatst in Limburg | Een reactie plaatsen

Mijn Zeeuws – Vlaanderen

Zeeuws – Vlaanderen. Om een of andere reden heb ik er iets mee. Het moet iets te maken hebben met mijn voorliefde voor streken die ergens in de marge of luwte liggen, uit het zicht en daardoor voor mijn gevoel ietwat exotisch zijn. Vandaar dat ik van jongsaf aan al iets met Zuid – Limburg had en mij bijvoorbeeld ook aangetrokken voelde tot Oost – Groningen. In die orde van grootte moet mijn sympathie voor Zeeuws – Vlaanderen gesitueerd worden. Daar moet de  aantrekkingskracht die het op mij uitoefent, haar oorsprong hebben. Waar natuurlijk langs de weg van ervaring ook nog eens voeding aan werd gegeven. Want nog vrij jong, net geen en net wel twintig, raakte ik in die streek verzeild die tot twee keer toe en kort achtereen mij kon bekoren. Wat een werkweek, gehouden in Axel, dus voor gevolgen kan hebben. Een simpel verblijf in een jeugdherberg ter plaatse zonder dat bij mij is blijven hangen wat het feitelijke doel van die week daar was. Maar het beeld dat van Zeeuws – Vlaanderen zoals het toen was, met name bij mij is gaan beklijven, dat is van de lange, gestrekte wegen door de polders, met aan weerszijden ervan over kilometers aan een stuk de populieren, die altijd dominant afstaken tegen donkere wolken die erover heen joegen. Van Axel naar Hulst en van Oostburg naar Aardenburg. Plaatsen die net zo op elkaar leken als de populieren die zich in niets van elkaar onderscheidden, maar toch die streek haar eigen karakter gaven.
Of misschien meende ik dat allemaal gewoon omdat we ons toen nagenoeg in de achtertuin van onze Zuiderburen bevonden. Zo’n idee kan namelijk gemakkelijk van invloed zijn op de waarneming en de perceptie van het moment. Het had zo maar gekund als ik niet kort daarna een zelfde ervaring had opgedaan in compleet andere omstandigheden, namelijk tijdens een nachtelijke oefening, ergens tussen Sluiskil en Axel waar ik, dienstplichtig als ik was, maar mijn weg in het holst van de nacht moest zien te vinden, met kompas en wat coördinaten en bijgelicht door het schijnsel van de Nederlandse Kunstmest Fabriek. Zeeuws – Vlaanderen revisited. Wel anders, maar uiteindelijk zozeer hetzelfde dat daarna alleen nog een verlangen bij mij kon ontstaan om er geregeld, zeg om de zoveel jaren, terug te keren. Tussen de populieren en de suikerbieten en kanalen en die stadjes die zo op elkaar leken, maar desondanks zichzelf bleven en daarmee dat eigen gezicht konden behouden en die specifieke couleur locale tot stand brachten, waardoor hun streek anders was en oogde dan het gemiddelde Nederland. Wat heeft betekend dat we om de zoveel jaar wel weer eens in Biervliet, in Hulst, in Sluis, in Retranchement of in Cadzand waren. Omdat die petieterigheid, dat plattelandse dat zichzelf toch oversteeg, mij bekoorde en bleef trekken. En daarom zit het er dik in dat het er binnenkort wel weer er eens van komt dat we op de Zeeuws – Vlaamse wegen verschijnen. Als het zover is, laat ik er meer van horen, van dat stukje Nederland dat zo ver weg ligt dat ik er wel van moest gaan houden.
Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Typisch Limburgse kal (3)

Een derde serie van tien Limburgse dialectwoorden staat al te wachten. Maar eerst nog even de respectievelijke betekenissen van de tien uit de tweede reeks van gisteren. Het ging daarbij achtereenvolgens over halsoverkop – boodschappen – modder, slijk – prutsen – vork – tegenwoordig – zeuren – krulspelden – trots – kleine jongen.
Nou, wie heeft er terug van deze tien woorden uit het Limburgs plat: ensjele – sjottelsplak – verpopzak – trampele – zökkezuimer – zwegelsjtekske – sjravele – sjroet – spikkeleeriezer – muulke
Geplaatst in Limburg | Een reactie plaatsen

De Wet van Goudkuipje

Een opmerkelijke constatering die tot mijn leven en mijn wereld beperkt blijft. Misschien dat anderen er zich in herkennen. Wat dan in ieder geval mooi meegenomen is. Maar om bij een begin te beginnen. Alweer bijna dertien jaar ben ik ongebonden, d.w.z. vrij man omdat ik geen verplichtingen meer hoef na te komen op grond van een gesloten arbeidsovereenkomst. Ik kan gaan en staan waar ik wil en ben aan niets en niemand ook maar wat verplicht of verschuldigd. Zodat het voor de hand ligt dat het leven dan door mij geleefd wordt zoals het zich aan mij voordoet of al naar gelang mij iets invalt. Kortom, ik zou kunnen doen wat ik wil en zien waar een schip strandt, zonder dat dat ook maar enig gevolg zou hoeven te hebben. En toch blijkt het allemaal anders in elkaar te zitten. Zoveel is mij in de loop van al die jaren dat ik niets meer hoef, toch wel duidelijk geworden. Sterker nog, naarmate mijn vrijheid en het gevoel ervan groter is geworden, is mijn behoefte aan orde en regelmaat in mijn leven alleen maar toegenomen. Rituelen en gewoonten hebben een voorname plaats ingenomen in mijn dagdagelijkse bezigheden, die daardoor  een prettige cadans en in zekere zin ook een aangename voorspelbaarheid hebben gekregen. Voor de vuist weg en à l’improviste leven is misschien voor een keer leuk, maar per slot van rekening, als het structureel wordt, ook hondsvermoeiend. Wat mogelijkerwijs toch iets met de gevorderde leeftijd te maken heeft, hoewel ik ook niet uitsluit dat het aan mensen eigen is om veiligheid en zekerheden in hun leven in te bouwen.
Welnu, als je baas dat na een bepaalde leeftijd niet meer doet, ga je dat kennelijk uit eigen beweging doen. Mij helpt het namelijk beslist om de dag lekker volgens een vast patroon op gang te laten komen. Niets zo prettig dan om ‘s ochtends vroeg te weten waar je aan toe bent, dus jezelf te helpen met de vaste volgorde van handelingen. Met in mijn geval het openen van gordijnen en rolluiken, de koffie aanzetten, de laptop starten, drie kopjes koffie nuttigen en onderwijl het nieuws op Teletekst doornemen plus mijn kranten lezen en ook direct de sudoku oplossen. Waarna het ontbijt aan de beurt is en vervolgens nog dat vierde kopje koffie. Een regelmaat en stelregel die mij absoluut helpt, mij kalm maakt en doet ontspannen. Ik voel mij er echt prima bij, bij dat patroon, dat stramien dat over het eerste kwart van mijn dag wordt gelegd om die op gang te doen komen. Haast volgens een ijzeren wetmatigheid, die ik bijna de Wet van Goudkuipje zou kunnen noemen. Omdat de hele logica van die morgenstond voor mij uiteindelijk draait om  en samenkomt in de eerste boterham die ik steevast beleg met smeerkaas van het merk ERU of Goudkuipje. Mijn leven lang. Want zonder werd een dag nooit een dag zoals ze volgens mij had moeten worden. Wat mijn gebrek is zonder dat ik mijzelf gek zou willen noemen. Eerder juist daardoor ook net een mens…..
Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , | 7 reacties