Tuin Dordrechts museum

Hoe Dordts kan een gedicht niet zijn, als het geschreven is door de Dordtse dichter Jan Eijkelboom (1926 – 2008), die daaraan de titel “Tuin Dordrechts museum” gaf:

Als ik gestorven ben
zal in de tuin van dit museum
boven het warrig bladerengedruis
een merel net zo helder zingen
op net zo’n late voorjaarsdag
En ik, ik zal er niet meer zijn
om door dit zingen te vergeten
dat ik moet sterven mettertijd.

Maar aan de andre kant zal ik
-je weet maar nooit-
veel langer leven dan die vogel
En als ik dan toch onder de zoden lig
dan zal mijn zoon nog eens
een merel net zo horen klinken
op net zo’n late voorjaarsdag.

En hij zal weten wie ik was
en ach, een vogel weet van niets.

Maar aan de andre kant alweer:
als merels aan hun vaders konden denken
wellicht dat ze dan krasten als een raaf.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | Een reactie plaatsen

De deur van mijn meterkast

Het bezit van twee linkerhanden is lange tijd een grandioos excuus en alibi geweest. Ik werd immers nooit om advies of om hulp gevraagd omdat inmiddels wijd en zijd bekend was dat mijn bijdrage in klussituaties nul komma nul was. Het voelde bijna als een luxe en een weldaad tegelijk. Maar zoals dat voor alles geldt, ging ook deze kruik te water totdat ze wel moest barsten. Oftewel, op enig moment kwam ik er ook niet meer mee weg en werd ik toch geacht de handen uit de mouwen te steken. Wat niet wil zeggen dat ik inmiddels gepromoveerd ben tot een klussenier. Dat zeker niet. Echter, omdat ik mijn eigen beperkingen en voorleuren en afkeren ken, weet ik nu wel wat ik kan. Zodat ik daar maar de nadruk op leg als de nood eens aan de man is. Wat blijkt te werken, maar ook niet weer altijd helpt, merkte ik een aantal dagen terug toen ik met een probleem geconfronteerd werd dat tot nu toe voor mij onoplosbaar is gebleven en dat voorlopig ook wel zal zijn omdat het leven zonder een eventuele oplossing ervan ook wel verder loopt en omdat ik net niet die handigheid bezit om die impasse te doorbreken. Ondanks dat het zo op het eerste gezicht allemaal eenvoudig oogt. Wat is er namelijk aan de hand? In de loop van de ruim veertig jaren dat ik in dit huis woon, hebben de deuren langzamerhand hun kaarsrechtheid verloren.

Niet dramatisch, maar wel zodanig dat in een enkel geval een slot niet meer lekker of stroef functioneert als gevolg van die lichte scheefgroei. Waardoor er op gewacht kon worden dat het uiteindelijk toch met zo’n slot mis zou lopen, in die zin dat het zo goed zou werken dat het niet meer open ging. Wat mij nu dus is overkomen met de deur van mijn meterkast. Zoals gezegd, niet zo ernstig, maar wel behoorlijk vervelend, omdat het in een noodgeval best handig is als er direct toegang tot het hart van de machinekamer van mijn woning kan worden verkregen. Wat nu dus niet lukt. Mij in elk geval niet, of ik zou de deur moeten forceren. Maar daar wil ik niet aan omdat ik nog altijd geloof in een oplossing die met verstand en overleg tot stand wordt gebracht. Dus heb ik de nodige pogingen gedaan om die deur uit de scharnieren te lichten. Vruchteloze moeite met na eindeloos proberen een gevoel van machteloosheid als resultaat, plus het stellige voornemen om het elke nieuwe dag toch nog eens aan te pakken en er zeker niet het bijltje bij neer te gooien. Maar zo langzamerhand nader ik wel het einde van mijn latijn, waardoor ik nu op het punt ben gekomen om deze ervaring aan mijn weblog toe te vertrouwen, in de hoop dat ik daarmee de gouden tip genereer. Dus wie die schoen past, mag hem wat mij betreft gerust aantrekken. Ik wacht er eigenlijk best wel met smart op……

Geplaatst in Persoonlijk | 4 reacties

Luciano Biondini

De accordeon en de jazz blijft voor mij nog altijd een spannende combinatie die in het verleden dankzij iconen als Johnny Meyer en Art van Damme al heerlijke muziek heeft opgeleverd. Gelukkig wordt er op de door hen gevestigde traditie nog altijd voortgebouwd, terwijl er tegelijkertijd steeds vernieuwende elementen in worden aangebracht. Een accordeonist die dat op dit moment met veel succes en smaak doet, is de Italiaan Luciano Biondini, die ik hier graag laat horen in “Prima del cuore“.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | 2 reacties

De Plenkertstraat in Valkenburg

De vergelijking met Broadway of Sunset Boulevard gaat natuurlijk volledig en altijd mank. En zelfs als ze in het geheel niet opgaat, kan het toch niet anders dan dat erkend moet worden dat de gemeente Valkenburg het op haar manier en haar schaal toch aardig voor elkaar heeft gekregen in de Plenkertstraat. Want die straat heeft zich in de loop van de afgelopen jaren ontwikkeld tot een soort kwartier waar de vakantieganger of dagjesmens zich op een zeker niveau een aantal uren kan ontspannen of amuseren. Want er is daar nu werkelijk niets dat doet denken aan het wat gemakkelijke vermaak, waarin Valkenburg van oudsher heeft uitgeblonken. Terrassen, kroegen en dansgelegenheden zijn er ver te zoeken en als ze er al ooit eens zijn geweest, dan hebben ze wel plaats gemaakt voor locaties waar cultuur en enige verfijning hun kansen hebben gekregen. Met als uitgesproken exponenten van die soorten van beleving allereerst het Openlucht Theater, waar in de zomermaanden nagenoeg dagelijks van muziek, ballet, toneel en andere theatervormen te genieten is. Direkt daarnaast, aan dezelfde kant van de weg is een permanente buitenexpositie te zien, waarin het verleden van de locale vuursteenwinning wordt getoond en vooral toegelicht. Waarna aan diezelfde linkerkant een soort van museum volgt in de vorm van de Romeinse katakomben, die een exacte kopie zijn van de echte katakomben in Rome, welke voor een belangrijk deel verloren zijn gegaan.

Deze kopie is ongeveer honderdtwintig jaar geleden in het toenmalige Valkenburg gerealiseerd in opdracht van een Tilburgse textielfabrikant, die ook wat zijn geld moest en wilde, prestige dus. Wat daardoor van alle tijden blijkt. Recht er tegenover bevindt zich de oude Leeuw-brouwerij, die momenteel al jaren buiten bedrijf is. Die hele locatie zal worden omgezet in een recreatiecentrum, waar vooral de nadruk zal komen te liggen op de zogenaamde “food -, event – en cyclingexperience”, met dus veel aandacht voor met name het fietsen in toer – en wedstrijdverband. Even verderop, vanaf het hart van Valkenburg gezien, begint het echte Geuldal, wandel-, fiets – en natuurgebied bij uitstek. Maar voordat dat betreden wordt, dienen zich nog een tweetal echte uitspanningen aan, elk met hun eigen sfeer en kleur en daardoor ook des te authentieker. Wat hoger gelegen is dat de Koningswinkelhof, met een heerlijk uitzicht als haar unique selling point. En misschien vijftig meter verder, aan de rand van het bos en de Geul het Chalet Tivoli, monument voor de echte Valkenburger en geroemd om zijn vla en de stilte die er heerst en de bekroning en de punt op de i is van de Plenkertstraat, dat verrassend eind en ook begin van een Valkenburg dat daarmee hogere ogen gooit om in de smaak van de vakantieganger en bezoeker te vallen.

Geplaatst in Tips | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Vinkenslagen (haiku)

Vluchten van vogels
die zo golvend bewegen,
zijn vinkenslagen.

Geplaatst in Gedichten | Tags: | Een reactie plaatsen

Aanstellers of slimste mensen?

Er worden hier vaak genoeg stevige noten gekraakt over wat er zoal op de Nederlandse televisiezenders wordt vertoond. Daarbij gaat het uitsluitend over de publieke zenders omdat de rest van het aanbod, vind ik, nauwelijks het aanzien waard is. Meestal gaat het dan om de inhoud of de opzet van een programma omdat er het nodige aan mankeert, terwijl daarbij de bijdragen van de Nederlandse belastingbetalers wel in het geding zijn. Zodat er best wat verlangd mag worden. Al met al blijkt de spoeling in het totale aanbod op Nederland 1, 2 en 3 behoorlijk dun te zijn. Zelfs de kinderhanden worden er maar lastig mee gevuld. En is er dan toch eens een aardig programma, dan wordt het zo maar door bijzaken naar de bliksem geholpen, waardoor je je als kijker wel mateloos moet ergeren. Neem nou een op zich aardig programma als “De slimste mens”, waarvan het format absoluut deugt, omdat het de kijker thuis de gelegenheid biedt om mee te doen en de eigen paraatheid van kennis te testen. Verder doet Philip Freriks het als presentator goed door de knipoog en ‘the tongue in cheek’ niet te schuwen, terwijl zijn assistent Maarten van Rossem er met zijn specifieke inbreng nog eens een schepje bovenop de ironie doet, als om te benadrukken dat het hele spel vooral niet te serieus genomen moet worden.

Het is in beginsel de ideale formule voor een luchtig halfuurtje in de vroege zomeravond op de tv, als er niet zo nodig ook een beroep schijnt te moeten worden gedaan op de onvermijdelijke Bekende Nederlanders die dit op zich al smakelijke tv – gerecht met hun deelname eraan geacht worden verder op te leuken en zo tot een nog hapklaarder brok voor de kijker te promoveren. Daar gaat het dan vaker fout omdat die BN-ers, hoewel eerder en meestal semi-BN’ers, nogal eens uit hun rol vallen door opzichtig te willen bewijzen dat ze thuis, en daarmee ook op dit podium, echt leuker dan de deurknop zijn. En omdat dat bijna nooit leuk blijkt, wordt het bij menige kandidaat complete aanstellerij waar gedurende zo’n uitzending geen eind aan wil komen. Met als gevolg dat zo’n aflevering volledig in het water valt, want tenenkrommend wordt, als er maar niet gestopt wordt met dat talentloos proberen om de gevatheid van Freriks en van Rossem te overtroeven. Hoewel er meestal toch die ene troost resteert, namelijk dat deze aanstellers die zo druk zijn met zich zelf, daardoor ook rap door de mand vallen en dus verre van het predikaat “slimste mens” blijven. Al was het alleen al om te bewijzen hoe dom ze in feite zijn.

Geplaatst in Media | Tags: , , | 2 reacties

Bill Evans

Een fijn muzikaal begin van de nieuwe week. Met een volgende jazz-held van mij, te weten pianist Bill Evans, die bij zijn leven al bijna een legende was. Hier speelt hij “Remembering the rain” op een wijze die kenmerkend is voor zijn grootmeesterschap aan het klavier en in dit muziekgenre, de jazz.

Geplaatst in Muziek | Tags: , | 1 reactie