Duidelijkheid

Dichters kunnen zich in hun werk ook kenmerken door onomwondenheid. Jan Emmens (1924 – 1971) beheerste die kunst als geen ander. Met daarvan het heldere bewijs in dit gedicht met de titel ‘Duidelijkheid‘:

emmensjan-km01Nee het is mijn bedoeling niet om dit

want wat zou ik daarmee kunnen bereiken

daarom toch wel steeds zij het ook niet

hoewel ik u zegt het natuurlijk bereid

maar desondanks laat ik het eens en vooral

duidelijk zakelijk krachtig en kort

u vraagt nee ja zeker met het oog daarop

opende ik juist de dat is te zeggen

discussie gesloten.

Geplaatst in Gedichten | 1 reactie

Een lofzang op Schimmert

In de naam en de opmaak van dit weblog ligt al min of meer de lof op Schimmert besloten. Ze werd echter nooit als zodanig hier bezongen. Na elf jaar wordt het tijd om een en ander wat uitgesprokener juist op deze plaats te verzilveren. Aanknopingspunten te over, hoewel ik weet dat het nodige ongenoemd zal blijven, omdat ik ondanks dat ik hier al veertig jaar woon, nog altijd verrast blijkt te kunnen worden door wat al niet, maar waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Wat des te verwonderlijker is omdat ik mijn ogen nooit in mijn zak heb als het om mijn eigen omgeving gaat. Dus als ik de loftrompet op mijn Schimmert steek, dan is dat met het voorbehoud dat er best iets door mij over het hoofd kan zijn gezien. Waarbij dit dorp het meest recht wordt gedaan door alles zonder veel omhaal te noemen, al was het alleen al om zo haar authenticiteit te onderstrepen, waardoor het zich zo gunstig onderscheidt van al die zo uitbundig aangeprezen trekpleisters zoals Valkenburg, Epen, Gulpen, Slenaken en Vaals. Waar het hart van Limburg zeker niet zo klopt als op dat plateau waar Schimmert als een van de hoogst gelegen dorpen van Nederland ligt. Met haar aankondiging al bij de Hubertusmolen in Oensel, vanwaar haar kerk en haar watertoren zich als haar herkenningspunten laten zien en tegelijk ook de ijkpunten zijn voor het leven zoals zich dat daar voltrekt en dat gegoten is in unieke tradities als ‘Heiloes’ en de vakantiemei, en met een fanfare die een niveau bereikt waardoor cultuur met hoofdletters wordt geschreven.

Een gekoesterd verleden op een minuscuul Joods kerkhof achter Groot Haasdal en op een verstilde plek waar de paters Montfortanen en de Dochters der wijsheid begraven liggen, juist daar omdat Schimmert hun kloostergemeenschappen jarenlang herbergde. Rondom Schimmert strekken zich wandelgebieden uit, in alle richtingen. Naar het rustieke en nauwelijks te vinden Waterval, naar Helle en Terstraten waar de Franse Morvan wel haar tweede onderkomen kon hebben gekregen, naar het Ravensbosch met de voormalige woning van Charles Eyck en zoveel ruisende beekjes en naar het Oenselderveld waar de vergezichten zich onophoudelijk aaneenrijgen. Met nogal wat beeldende kunstenaars in haar midden kan het niet verbazen dat het ‘Rondje Watertoren’ op de laatste zondag in april langzamerhand een succesvolle traditie is geworden, want grote aantallen bezoekers trekt naar de vele buitenexposities in de talrijke oude boerderijen. Eenzelfde faam heeft de manifestatie “Schimmert Kerststallendorp” verworven. Ja, wat verdient er verder niet vermelding? Het boerderijmuseum dat steeds meer in de loop komt te liggen, het Santons – museum aan de Vauwerhofweg en niet in het minst Marni’s Kwekerij aan het eind van het dorp, met haar schitterende tuinen die slechts de vraag oproepen: “Hoezo Monet, hoezo Giverny?”. Zeker als je aan de rand van dat complex zit op een warme zomermiddag en de weidse omgeving van Schimmert mag zien. Met dan als logische konklusie dat wie Schimmert links laat liggen, zichzelf te kort doet. Hoewel het misschien ook wel goed zo is, om dat fraaie dorp haar fraaiheid nog enigszins ongeschonden te laten houden.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Witter dan wit

De zin en nog meer de onzin van reclame is nog het best terug te vinden in de aanprijzing van een wasmiddel dat witter dan wit wast. Want wit is toch al wit en kan toch niet witter worden?

Geplaatst in Kort gezegd | 4 reacties

Over the top….

Het gebruikelijke drieluik aan curieus nieuws bevat vandaag drie sappige berichten met in een enkel geval toch een grimmig rafelrandje. Maar daarvoor moet dan ook wel naar de Verenigde Staten worden gegaan. Want waar anders kan zo iets mafs en verschrikkelijks tegelijk gebeuren? Met daarnaast toch wat vrolijke noten uit Limburg zelf, waar weerbarstigheid zich wat gemakkelijker met gemoedelijkheid mengt:

Een gezin in de Amerikaanse staat Montana wilde een jongen met autopech helpen, maar werd als dank neergeschoten. De ouders overleden, de 24 – jarige dochter wist gewond te ontsnappen. De schietpartij vond plaats in het dorpje Pryor, niet ver van de stad Billings. De ouders hadden de jongen langs de weg zien staan zonder benzine. Ze haalden thuis hun dochter op en reden terug met een jerrycan benzine. Maar toen ze aankwamen trok de jongen een pistool en schoot de beide volwassenen dood. De dochter wist rennend te ontsnappen, maar werd nog wel geraakt door de schietende tiener, die vervolgens de auto van de ouders pakte en op de vlucht sloeg. Enkele uren later werd hij door de politie aangehouden. De jongen verklaarde tegenover de politie dat hij had geschoten omdat hij genoeg had van het wachten en omdat de dochter hem had uitgelachen.

De Maastrichtse vlag. Rood dundoek met een witte ster.Pronkstuk voor de chauvinist, sierraad aan de gevel. En tegenwoordig melkkoe voor de gemeente. Want vlag of wimpel in de Maastrichtse Sporenstraat, drie stuks welgeteld, betekent kassa voor een bedrag van 77,40 euro blijkens de onverbiddelijke factuur van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, waarop vermeld onder bijzonderheden “Precariobelasting”. Dat zijn de kosten voor iemand die voorwerpen boven of op gemeentegrond plaatst. Zoals terrasstoelen of bloembakken op de boel wat op te vrolijken. Dus ook voor het uithangen van een vlag, merkte de uitbater van restaurant Pieke Potlood, een oer-Maastrichtse zaak waar die vlaggen gewoon thuis horen, maar waarvoor dus wel betaald blijkt te moeten worden. Dit jaar voor het eerst voor deze enthousiaste Maastrichtenaar die bij zijn telefonisch protest en zijn opmerking dat hij hier nog nooit voor was aangeslagen, te horen kreeg dat hij al die voorgaande jaren dus gewoon stom geluk had gehad. Waarna hij er maar het zwijgen toe heeft gedaan.

En dan nog het verhaal over de burgemeester van Schinnen die zijn afscheidsreceptie heeft afgeblazen toen en omdat hij hoorde dat hij niet tot ereburger van de gemeente zou worden benoemd. Waarvoor de gemeenteraad als reden had dat hij de acht jaar van zijn bestuur in Schinnen weliswaar eerste burger is geweest, maar zonder dat er van echte uitschieters sprake was geweest. Een tweede reden was dat hij zijn ambtelijke loopbaan ging vervolgen in Geldrop-Mierlo. Het raadsbesluit daartoe was unaniem, tot ongenoegen van de afstredend burgemeester die tijdens een slotbijeenkomst met de fractievoorzitters plotseling in woede ontstak en tierde dat hij het erburgerschap wel degelijk verdiend had en daarom de afscheidsreceptie in verband met zijn vertrek dus afblies. Wat een van de aanwezigen er toe bracht om zijn gedrag te kenschetsen als dat van een jongetje van vijf jaar dat zijn lolly niet kreeg. (Bron: Dagblad de Limburger)

Geplaatst in Curiosa | 4 reacties

Tien van Toen – 531 –

In de nasleep van de Tour de France blijven we nog even terugblikken op het Nederlands presteren in die Ronde. Vandaag tien etappewinnaars waarvan de namen toch al min of meer op het punt staan om vergeten te worden of al in het vergeetboek terecht zijn gekomen:

Hans Dekkers – Leo Duyndam – Cees van Espen – Henk Faanhof – Daan de Groot – Jos Hinsen – Gerben Karstens – Johan Lammerts – Jo Maas – Henri Manders

Geplaatst in Tien van toen | 1 reactie

Debatteren

Als debatteren gelijk staat aan het zoeken naar antwoorden die nooit gesteld zijn, dan kan het gedefinieerd worden als gezwam in de ruimte. Hoewel het dan ook aanspraak kan maken op de kwalificatie van borrelpraat.

Geplaatst in Kort gezegd | Een reactie plaatsen

Onze moers taal

“Spreek je moers taal!” Hoe gevleugeld is dat gezegde nog? Een meer dan relevante en eigenlijk met de dag aktueler wordende vraag. Want hoe houdbaar is het Nederlands? Ziet onze taal wel kans om zich overeind te houden in de vloedgolf van Engelse woorden, termen, zinnen en Anglicismen die langzamerhand ons dagelijks leven en onze communicatie dreigen te overspoelen. De haarvaten van onze samenleving zijn er al van doortrokken. Nergens kom je nog heen om die invloed van de Engelse taal op het Nederlands. Of je het leuk vindt of niet. Ik ben de ergernis allang voorbij en haal alleen nog mijn schouders op, heb de strijd gestaakt en beperk mij tot de signalering van de zin, maar nog meer van de onzin van de taalvervuiling zoals die zich voor mijn ogen ontrolt. Een oordeel heb ik er niet meer over. Hoogstens stel ik mij de vraag of dat onophoudelijk gebruik van het Engels dat de schoonheid van onze eigen taal, die wel een deel van onze identiteit is, aantast, nou voortkomt uit de behoefte aan interessant – of dikdoenerij dan wel of het het resultaat is van een schrijnende taalarmoede. Ik moet een antwoord erop schuldig blijven maar de verloedering van ons Nederlands zie ik wel om zich heen grijpen zonder dat ik er nog iets aan kan of wil doen. Het zal dus mijn tijd wel duren en men zoekt het maar uit, terwijl ik zolang als ik de mogelijkheid heb het Nederlands zoveel als mogelijk hoog in het vaandel wil blijven voeren.

Wat niet betekent dat ik wars van het Engels ben, maar wel als het louter dient als uitvlucht omdat het teveel moeite kost om het juiste woord in de eigen taal daarvoor te vinden, wat weer een gevolg is van de moeizame beheersing ervan die leidt tot de gemakzucht die je via aanplakborden (of billboards of affiches) haast hatelijk toelacht, merkte ik vanochtend tijdens een korte rit tussen Schimmert en Sittard, heen en terug. Want daar zag ik “High service, low pricing”, het motto van BCC, dat toch hoofdzakelijk Nederlandstalige klanten kent. The Iron Man, de triathlon van Maastricht die komende zondag wordt gehouden, stond volledig in het Engels aangekondigd. Het transportbedrijf van der Heyden uit Wahlwiller prees zichzelf op zijn vrachtwagen aan als ‘Simply the best’, terwijl de Limburgse versie van Q Music aan haar luisteraars in de regio te melden had dat het ‘good for you’ is. Resteert als laatste vrucht van mijn vluchtige oogst, die in een oogwenk en het voorbijgaan plaats vond, de aanbeveling van Lipton om toch vooral ‘the bright side of life’ te zoeken. Waarmee de hopeloosheid van het gevecht tegen die ontwikkeling mij nog eens werd bevestigd, alsook de herhaalde konklusie dat de rol van een Don Quichotte mij niet past. Laat staan dat ik mij de status van een ‘lone wolfe’ (knipoog!) wil aanmeten. Omdat deze taalstrijd nu eenmaal gestreden is.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 7 reacties