Een overpeinzing na Doris

Al vaker heb ik beweerd dat het weer, de voorspelling ervan amusement is geworden. Hoeveel meteorologen zijn er niet dagelijks te beluisteren? En dan zijn wij ook nog eens gezegend met websites en apps waardoor we van minuut tot minuut de ontwikkelingen in het weer kunnen volgen. Het wordt alleen maar meer en nog meer zonder dat er nog een maat op lijkt te staan. En omdat het allemaal wel leuk en onderhoudend moet blijven, wordt er menig schepje op de voorspellingen gedaan. Met als meest recente voorbeeld de heisa die al was ontbrand voordat afgelopen donderdag storm Doris de kans had gehad wat van haar kracht te tonen. Per saldo en ook gezien de verslagen van de schadeverzeleraars was het niet meer dan de storm in een glas water, die in elk geval de aardige nasleep had van een column in Dagblad de Limburger waarin Roel Wiche het hele meteorologisch circus als volgt op de korrel nam:
                                                                                                                                                                                                     “Toen Piet Paulusma woensdagavond opgewonden zwaaiend in een kanariegele jas langs de A7 in Friesland, als een onheilsprofeet van Bijbels allure aankondigde dat Nederland een hele, zware dag te wachten stond, wist ik genoeg: het einde der tijden was nabij. Misschien zouden we de Apocalyps nog kunnen uitstellen tot aan de aftrap van Ajax – Legia Warschau, donderdag om 19.00 uur, maar daarna gingen we met zijn allen toch echt naar de filistijnen. Ook na 10.000 jaar op deze aardkloot kunnen we nog aardig van slag raken als de elementen vrij spel hebben. Als de geleerden van het KNMI een weeralarm aankondigen, zakt onmiddellijk de omzet van IKEA, de bouwmarkten en de wokparadijzen. Bij elke opwaardering van de orkaankracht komt het uitrukken van de noodkist van Sint Servaas in Maastricht naderbij. Niets doet ons meer beseffen hoe nietig we zijn. Juist toen ik mijn tijdelijke bunker met gevaar voor eigen leven verliet om te kijken of Noach met zijn ark in aantocht was, ging de storm liggen. Ajax stond zowaar nog 0 – 0 en SBS kondigde vol opwinding Piets Weerbericht aan. Vrijdag natte sneeuw, opklaringen en misschien een streepje zon. We hadden het weer overleefd, godzijdank.”
Geplaatst in Media | Tags: , , , , , | 3 reacties

A whiter shade of pale

Zelfs vijftig jaar later blijft het nog een van die raadsels van de popmuziek. Althans voor mij. Het nummer heeft nog niets van zijn spraakmakendheid verloren, staat nog altijd als een huis en blijft omgeven met vragen, waar waarschijnlijk wel nooit een antwoord op zal komen. Toen het in 1967 uitkwam, sloeg het direct in als een bom, was het al meteen een sensatie, ‘talk of the town’ en zong het van meet af aan daarover rond in swinging Amsterdam. Want wie was er nou niet ondersteboven van “A whiter shade of pale” en wie deed er niet zijn uiterste best om de betekenis van de tekst te doorgronden? Zonder dat er ook maar ergens toen een plausibele verklaring of uitleg was te horen. Precies zo fascineerde de muziek waarop die mysterieuze tekst gezongen werd en die door velen getraceerd werd tot Bach, met Bach-kenner bij uitstek Maarten ’t Hart voorop. De song van Procol Harum had ieder in zijn greep en waar de klanken ervan maar te horen waren, viel het compleet stil en werd er ademloos geluisterd. Vandaag aan de dag zou het een hype genoemd zijn, hoewel het in feite een heftiger beweging veroorzaakte, welke altijd dezelfde kant op ging, van het laaiend enthousiasme en de uitbundige lof.
                                                                                                                                                                    Maar zoals het met alles in de popmuziek gaat en ging, sloeg ook hier het spook van de vluchtigheid toe, zonder dat er ook maar een antwoord was verkregen op een van die gerezen vragen. Waardoor de magie van “A whiter shade of pale” bleef bestaan en evenmin veranderde toen het een jaar of zes later opnieuw alle verkooprecords sloeg. De eeuwigheidswaarde van dit stuk muziek leek daarmee  definitief gevestigd. Leek, kan met nadruk gezegd worden. Want zoveel jaar later blijkt er helemaal geen sprake van een legende. Integendeel, de vergetelheid blijkt toch het onontkoombaar lot dat dit onsterfelijk nummer ten deel is gevallen getuige de roemloze glijvlucht die het al jaren in de publieke waardering ondervindt. Met nu als treurig resultaat de plaats 119 in de top 2000, die maar aangevoerd blijft worden door die ‘Bohemian rhapsody’, dat nooit die ophef teweegbracht als het geval was met “A whiter shade of pale”. Waar ik dus echt niets van begrijp, maar mij tegelijk neerleg bij het gegeven dat ook dit volgende raadsel rond dit legendarische nummer evenmin ooit opgelost zal worden.
We skipped the light fandango
turned cartwheels ‘cross the floor
I was feeling kinda’ seasick
the crowd called out for more
the room was humming harder
as the ceiling flew away
when we called out for another drink
the waiter brought a tray
and so it was that later
as a mirror told its tale
that her face at first just ghostly
turned a whiter shade of pale
She said: “There is no reason
and the truth is plain to see”
but I wandered through my playing cards
would not let her be
one of sixteen vestal virgins
who were leaving for the coast
and although my eyes were open
they might just as well’ve been closed
and so it was that later
as the miller told his tale
that her face at first just ghostly
turned a whiter shade of pale.
Geplaatst in Herinneringen | Tags: , , , , , | 5 reacties

Over bedrog

Zo moeilijk als het is een ander te bedriegen zonder dat deze het merkt, zo gemakkelijk is het om zichzelf te bedriegen zonder zich daar rekenschap van te geven.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Het ongelijk rond Schagen

Er wordt nog wel eens lacherig gedaan over Limburg. De zachte g, de dialecten hoeven op weinig genade te rekenen in het Randstedelijk milieu. Verberg hem daar maar zo goed mogelijk, want voor je het weet, heb je hem zitten en ben je middelpunt van hoon. De associatie met domheid wil maar niet verdwijnen, alle redeneringen als Brugman en aanprijzingen die zo uit toeristische folders geput konden zijn, ten spijt. Het frame, het Hollands vooroordeel is wat dit aangaat muurvast in die geesten verankerd. Hoe dom kun je niet zijn. Maar dat klinkt teveel als die jij-bak, terwijl er langs andere wegen en meer gefundeerd genoeg tegenin gebracht kan worden. Wie zijn ogen namelijk goed open heeft, krijgt de argumenten op een presenteerblaadje aangereikt. Bijvoorbeeld via het gekende tv-programma “Ik vertrek”, waarin Nederlanders gevolgd worden die zich in het buitenland gaan vestigen. Wat in dat contingent deelnemers al opvalt, is het relatief grote aantal vertrekkers dat afkomstig is uit het deel van Noord-Holland dat boven het Noordzeekanaal ligt en meer in het bijzonder Noordelijker van Alkmaar en Hoorn. Mensen die zonder uitzondering verkondigen dat ze klaar met Nederland zijn en met het beroerde weer, waar je steeds mee te maken hebt.
                                                                                                                                                                                  Eigenlijk ook wel zo begrijpelijk als je in die uithoek woont, bij Schagen, den Helder, Medemblik en Heerhugowaard, waar elke depressie wel drie keer lijkt langs te komen en de wind ook twee keer zo hard als in de rest van het land waait. Word je daar al struktureel chagrijnig van, daar aan het eind van wereld, weggeradeerd achter Alkmaar, het is natuurlijk helemaal een aanslag op je humeur en ontneemt je ook elke moed en zin als je om aan die peilloze treurnis rond Schagen te ontkomen, ook nog eens uren aaneen langs kaarsrechte wegen en kanalen moet rijden in langzaam en stilstaand verkeer. Dat je dan de balen hebt van Holland en er klaar mee bent, is nog te begrijpen, maar projecteer dat ongenoegen dan niet te gemakkelijk op de Limburger die het misschien wat beter getroffen heeft en dichter bij het vuur zit, waar je je als Noordhollander ook zo graag aan zou warmen. Heeft teveel weg van kinnesinne, die omzetting van negatieve energie. Definitief vertrekken met het lot in eigen hand is wijzer en verdient veel meer respect dan die gemakkelijk weg van met de pest in je lijf te blijven zitten waar je zit om dan maar smalend te wijzen naar anderen.
Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , | 4 reacties

Speenkruid en lente (haiku)

Nog even wachten
totdat het speenkruid verschijnt:
dan is het lente.
Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

De media onder schot

Wie hier vaak genoeg langs komt, weet inmiddels dat de media het hier meer dan eens moeten ontgelden. Radio, tv, de kranten, magazines, ze krijgen er stuk voor stuk van langs als daar een gerede aanleiding toe is. Althans als ik dat vind. En dat gebeurt dan onomwonden. Dat is het voorrecht van het leven in een vrij land, in een omgeving waar gezegd kan worden wat men vindt. Zoals de media zich ook die rol aanmeten, een rol die zelfs van hen wordt verwacht. Omdat daaraan onder andere de kracht en de houdbaarheid van een democratie af te meten is. Zo hebben we dat met elkaar afgesproken. En dat is eigenlijk altijd goed gegaan, Door de eeuwen heen. Uiteraard is er wel eens een krant of een omroepvereniging stevig uitgegleden. In tijden van oorlog met name. Maar er was altijd sprake van een terugkeer op die schreden. Dus in feite niets om ontevreden over te zijn in dat medialandschap en over haar positie in en ten opzichte van onze democratie. Des te bedenkelijker is het daarom dat er plotseling uit onverwachte hoek, vanuit de politiek, een begin is gemaakt met te morrelen aan de positie van de media. Uit de monden van vooral populistische politici zijn steeds meer verdachtmakingen te horen die dus gericht zijn tegen representanten van de media.
                                                                                                                                                       De Amerikaanse president heeft de aftrap daarvoor gegeven, waarna hij in no time Wilders in zijn spoor kreeg, die zijn kans schoon zag en ook ongeborsteld de aanval koos richting kranten en tv – zenders, als zouden zij onbetrouwbaar zijn en de waarheid geweld aandoen. Met tegelijk de inname van de positie dat hij nog slechts met hen wilde communiceren op door hem te stellen voorwaarden. Waarmee natuurlijk alles is gezegd over zijn democratische gezindheid. Waaraan in ieder geval getwijfeld kan worden als hij zo met de pers denkt te kunnen omspringen, als die alleen door hem op waarde wordt geschat als ze bereid is naar zijn pijpen te dansen. Dat getuigt van een gering democratisch besef. Wat meteen ook weer bevestigt wat al eerder uit ’s mans gedragingen was op te maken. Des te vreemder blijft het dat hij nog op zoveel aanhang kan rekenen en daarbij weg komt met zijn drieste escapades. Blijkbaar wordt in die kringen niet zo zwaar getild aan de betekenis van een vrije pers. Of zou het zo zijn dat men geen benul van die wrijving en bedreiging heeft en dus gewoon blindelings achter de eigen rattenvanger aan blijft lopen?
Geplaatst in Mensen | Tags: , | 5 reacties

Op hoogte

Gewoon een filmpje waarin alles dat met hoogte te maken heeft, in beeld en aan bod komt. Zonder verder enige boodschap. Hoogstens bedoeld om met verbazing en bewondering te kijken naar mensen die onder wel heel bijzondere omstandigheden hun werk doen. En wie weet, helpt het mensen met hoogtevrees een beetje uit de brand.
Geplaatst in Curiosa | 1 reactie