Relativiteit van de tijd

Over de relativiteit van tijd gesproken. Het kan niemand ontgaan dat de zeven magere jaren altijd langer lijken te duren dan de zeven vette jaren. En nog zo één.
Hoe komt het toch dat januari met evenveel dagen langer duurt dan december? Mogelijk omdat er na de vroegtijdige betaling van salaris in december langer gewacht moet worden op de volgende betaling?

Geplaatst in Kort gezegd | Een reactie plaatsen

Gebakken koffielucht

Het moet met en door de introductie van Nespresso begonnen zijn. Naast George Clooney doken ineens overal uniformen op die kennelijk vereist waren om de koffie van dat merk, van Clooney’s merk dus, te verkopen. Het is al weer een paar jaar geleden dat koffie zo maar omgeven werd door de geur van pretenties. Alsof Nespresso de consument een wereldwonder bereidde. Zo werd er haast hemels gesproken over de tonen, over het zetten van koffie dat plots verheven werd tot een ambacht, een kunst welke nog slechts bedreven mocht worden door of in het bijzijn van barista’s en sommeliers. Waarna het natuurlijk op alle fronten hard ging. Want niets aapt zo makkelijk na of krijgt driftig navolging als het omgeven wordt door een waas van hoger sferen, die langs slechts die ene weg bereikbaar zijn. In dit geval uiteraard via Nespresso. Logisch dat in no time de echte koffiezetapparaten op de markt verschenen. Met in dezelfde adem de pads van Nespresso, die uiteraard meteen lekker strak geprijsd waren. Maar een kniesoor die daar op let, als je toetreden wilt tot het walhalla van de koffie. En eenmaal daarbinnen is het gevoel van exclusiviteit natuurlijk onbegrensd.
Maar zoals gezegd heeft dat wel zijn prijs. Wat onder andere zoveel betekent dat alleen nog maar de loftrompet op de delicate smaak van Nespresso gestoken wordt. Want logisch toch dat niemand het in zijn hoofd haalt om dat product dat voor veel geld werd aangeschaft, weg te zetten als minderwaardig of ondermaats. Terwijl het hele verhaal één grote komedie, humbug, fake is. Of zijn er stervelingen die naadloos kunnen aangeven waarom Roodmerk van Douwe Egberts na honderd vijftig jaar opeens een gepasseerd station is geworden? Wil de ware kenner opstaan die vertelt waarom dat in een twee, drie jaar tijd bocht is geworden, als Nespresso zich zo nodig als bovenaards moet presenteren? Zou het niet zo kunnen zijn dat er weer eens collectief in de volgende verkooptruc is getrapt, omdat men zo nodig iets anders wil en men tegelijk ook zelfbevestiging zoekt, die Nespresso maar al te graag geeft, als men een prijs daarvoor betaalt. Want zo ongeveer en eigenlijk niet anders wordt hun koffielucht gebakken.
Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Tien van Toen – 599 –

De komende weken gaan we nog eens terug in de vaderlandse televisiegeschiedenis. In reeksen van tien zullen binnenlandse en buitenlandse televisieseries de revue passeren, die in de periode van 1960 tot en met ongeveer 1995 stevige kijkcijfers boekten. Begonnen wordt met tien series die in het buitenland geproduceerd werden:
 
Peyton Place – Miami Vice – The Forsyte Saga – Sam – The Onedin Line – Twin Peaks – The Singing Detective – Heimat – Bonanza – High Chapparal

Geplaatst in Tien van toen | Tags: | Een reactie plaatsen

Naar de Baraque de Fraiture

Sneeuwval maakt onvermoede krachten en sentimenten in mij los. Dat is al mijn hele leven lang zo. Met dien verstande dat de uitingsvorm ervan in de loop der jaren wat veranderd is en ook milder is geworden. Maar voor het overige gaan de vlokken, en vooral als ze in pakken neerkomen, nog altijd met mij aan de haal en wordt de bezonnenheid bij mij toch een aantal tandjes lager gezet. Vroeger, en dan gaat het echt over meer dan vijftig jaar terug, konden de pakken sneeuw mij niet te hoog zijn. Met bij voorkeur totale maatschappelijke ontwrichting tot gevolg. Dat was echt amusement. En het isolement, de onbereikbaarheid van dorpen of streken als het summum van spanning en lol. Zoals de vermaarde winter van 1963 met haar poolkou en sneeuwjachten mij in mijn herinnering mijn finest hours bezorgd heeft, te meer omdat ik als de per  trein reizende scholier er ook genoeg van te duchten had en er dus over mee mocht en kon praten. Niets mooier dan om midden in die ontberingen gezeten te hebben. Met alleen nog die ontbrekende schakel van het niet ingesneeuwd te zijn geweest. Voor de rest was die lol toen dus compleet, zoals ze zich later toch nog vaker, hoewel te weinig naar mijn zin, herhaald heeft tot mijn telkens terugkerend genoegen. Omdat de kwajongen in mij weer werd losgemaakt en nadenken even werd vergeten.
Vandaar dat ik er ergens in het begin van de negentiger jaren niet voor terugschrok om met mijn Kever driftend de dik besneeuwde Adsteeg in Beek op te rijden, slalommend tussen auto’s door die de helling niet gehaald hadden. En logisch dat ik daarom gisteren ook niet te houden was toen ik las dat er veertig tot vijftig centimeter sneeuw gevallen was op de Baraque de Fraiture, het hoogste punt in België, welke op een uur rijden van mijn huis in Schimmert gelegen is. Weer even regeerde bij mij toch plotseling de impuls bij dat sneeuwdek van veertig centimeter dat bij ons namelijk nooit wordt vertoond. Dus een beetje als een kip zonder kop richting Baraque de Fraiture getogen, want zonder het besef dat ik waarschijnlijk niet de enige was die zo nodig die kant op wilde, op zo’n zondag in januari als ieder mens in zijn eigen bubble verkeert en dus nergens rekening mee houdt. Met als bizar resultaat een file van ongeveer vijf kilometer voor de afslag naar die Baraque de Fraiture, die naar ik later begreep voller dan vol was en die ik dus nooit heb gezien. Dankzij mijn gebrek aan inzicht en mijn impulsen die mij beletten om verder te kijken dan mijn neus lang was, hoewel er op die top door de dichte mist ook geen hand voor ogen bleek te zien. Wat de schrale troost was toen ik besloot om onverrichterzake naar huis terug te keren.
Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , | 3 reacties

Zingende daad

Omdat het er gisteren niet van kwam, vandaag het wekelijkse gedicht. Waarvoor opnieuw Maastrichtenaar en loonadminstrateur Pierre Kemp goed is met dit  “Zingende daad“.
De kinderen zingen naar een daad.
Zij gaan op de zon af vanuit hun straat
en stormen langs de ladders van het licht
naar boven! Midden in mijn klein gedicht
hoor ik dit aan en vraag het groen:
of ook ík een zingende daad zal doen?
Zeker, wuiven de bomen met hun vlag:
kinderen en dichters zijn eenzelfde slag,
dat alles kan en alles mag.
Daar valt de wind uit zijn goedgeluimde lach
in de bladeren en heel de wereld staat
eerst nu vol zingende overdaad!
Geplaatst in Gedichten | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nederlands voetbal in verval

Het is maandag en waarom dan niet eens een keer in de pas gelopen met de kranten, waarin de sportverslagen het leeuwendeel van de copij vormen? Of komt de lezer niet om in de overvloed van nabeschouwingen, columns en interviews over die zogenaamde belangrijkste bijzaak in het leven, welke voetbal heet te zijn? Omdat conformeren ook wel eens veilig is, waag ik mij ook aan een overdenking, maar dan meer over de achterkant van het vaderlands voetbal, over haar plaats en werkelijkheid die toch wel anders is dan al die krantenpagina’s doen geloven. Want daarin schijnt het besef maar niet te willen doordringen dat het niveau van ons eredivisievoetbal langzamerhand zelfs dreigt weg te zinken onder de korenmaat, onder de norm van het Europees gemiddelde. We spelen op ons eigen continent niet meer mee, al doen de bezoekersaantallen haast het tegendeel geloven en de groei daarin wonderlijk genoeg omgekeerd evenredig is met het verval van het doorgaans vertoonde spel, dat kwalitatief gezien in echt drijfzand is terecht gekomen en dus ook tot niets meer kan leiden. Voor welke stelling het bewijs nog niet eens zo moeilijk te leveren is. Want hoeveel toppers uit het vaderlandse eredivisievoetbal blijken in feite niet omhooggevallen te zijn als ze eenmaal de grens overgaan om in een buitenlandse competitie hun kunsten te vertonen? Het gros ervan wordt na een paar keer gewogen te zijn, gewoon veel te licht bevonden en mag, hoewel stevig betaald, op de bank of de tribune plaats nemen om daar de eigen verdiensten zonder een minuut te spelen nog eens na te tellen.
De afgang van Nederlandse voetballers in het buitenland is bijna collectief. Waarbij het er verder niet toe doet of ze in de Engelse, Spaanse, Duitse, Italiaanse, Turkse of Russische competitie spelen. Het is gewoon nergens wat met hen, die enkele uitzondering zoals Stefan de Vrij of Georgino Wijnaldum dan wel Bas Dost of Virgil van Dijk daargelaten. Die paar zwaluwen maken zeker geen zomer. De schrijnende achteruitgang van het Nederlands voetbal wordt er geen draad minder om. Integendeel, die kreeg het afgelopen weekend nog eens een pijnlijke bevestiging op de vaderlandse velden. Noem het maar anders als een knul van zeventien jaar bij zijn debuut in het eerste van Ajax al de sterren van de hemel kan spelen zonder bovenmatig getalenteerd te zijn. Maar de pers jubelt en heeft met haar gebrek aan onderscheidingsvermogen alweer een nieuwe held gevonden. Maar nog tekenender voor de huidige staat van het Nederlands voetbal is wel het feit dat een speler die in de twee jaar dat hij al bij het Londense Chelsea in dienst is, nog nooit in de hoofdmacht ervan heeft gespeeld, maar bij PSV als een bevrijder wordt binnengehaald die de club vast wel naar het landskampioenschap zal leiden. Waarbij alleen nog de kanttekening en nog meer de verzuchting past dat dat wel het meeste bewijst hoe diep wij met ons voetbal gezonken zijn.
Geplaatst in Sport | Tags: , , , , , , | 4 reacties

Bill Evans

Bij tijd en wijle hoort zijn muziek hier gewoon te klinken, het gevoelvolle pianospel van Bill Evans (1929 – 1980), bij uitstek getalenteerd en de totale evenknie van jazzgiganten als Miles Davis en Charlie Parker. Luister maar eens naar dit “My foolish heart“.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | 1 reactie