Een podium voor Okkie

Al vaker had ik het over de haast doorslaggevende rol die de media volgens mij vervullen in het proces van normvervaging, zoals dat steeds meer om zich heen grijpt in onze samenleving. En omdat het niet altijd glashard aangetoond kon worden, bleef de wegwezer van kracht dat de boodschappers van het slechte nieuws, de media dus, gedoemd zijn om daar ook de schuld van te krijgen. Maar wat mij betreft dan wel tot gisteren, dat de dag werd waarop de media zich volledig te kijk zetten en daarmee door het ijs zakten. Geen discussie meer mogelijk over hun twijfelachtige rol en insteek, waarbij met name de keuze van onderwerpen op zijn zachtst gezegd controversieel genoemd mag worden, als het eigenlijk allemaal niet veel erger is. Zoals de hele televisieavond gisteren maar al te duidelijk maakte. Want in drie programma’s mocht Okkie Durham, inbreker en rover van twee schilderijen van Vincent van Gogh, de hoofdrol vertolken. Op de eerste plaats in een documentaire waarin zijn vergrijp nog eens uitvoerig belicht werd en via interviews van achtergronden en weetjes werd voorzien plus nog wat gratis aanwijzingen en tips bevatte voor die kijkers die op dezelfde manier ook eens hun geluk zouden willen beproeven.
                                                                                                                                                                                         Rondom de uitzending van die documentaire was die Durham verder te gast in twee spraakmakende talkshows, waarin hij ook hoog van de toren mocht blazen over zijn criminele prestaties. Zonder dat er een weerwoord tegenover stond of kanttekeningen bij zijn relaas werden gezet. Zodat Okkie niet alleen een podium kreeg voor een miljoenenpubliek, maar ook uitgebreid college kon geven over zijn misdadige praktijken. Wat in een sfeer en een ambiance gebeurde, die de heldenstatus nagenoeg binnen zijn bereik bracht. En dat gebeurde dus gewoon op onze publieke omroep alsof er niets interessanters te melden was. Op zich al kwalijk genoeg dat dit soort keuzes worden gemaakt, maar wat het helemaal zo discutabel en zelfs bedreigend maakt, is de vanzelfsprekendheid waarmee zo’n crimineel zich mag manifesteren. Zo normaal wordt het gevonden dat zo’n vent met zo’n verleden daar breeduit zit en zijn verhaal doet alsof er niets aan de hand is, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Dat is nog het meest stuitende in alle observaties. Met als grootste gevaar dat het hellend vlak niet meer opgemerkt wordt, gewend als we eraan zijn aan het worden.
Geplaatst in Media | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Zeeuws-Vlaamse populieren (haiku)

In Zeeuws-Vlaanderen
worden wegen slechts omzoomd
door populieren.
Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

Het echte Vaals

Het is een van de meest wonderlijke plaatsen in Nederland. Atypisch voor Nederland en ook atypisch voor Limburg. Hoewel het voor de buitenwacht, de toerist, de dagjesmensen oogt als een echte Limburgse plaats. Vlakbij het Drielandenpunt, haast geklemd tegen de berg aan die naar haar genoemd is, de Vaalserberg. Het gaat dus over Vaals dat nauwelijks bekend zal zijn bij de doorsnee toerist, die gewoonlijk er rondom rijdt om zo snel mogelijk op het Drielandenpunt te komen en daar het vertier te beleven, met het idee dat Vaals is aangedaan. Wat beslist niet het geval is. Omdat die plaats zoals ze is, zich totaal niet verhoudt met de opgeklopte attractiviteit van de Vaalserberg. Want ga nou eens niet naar dat hoogste punt van Nederland, maar rij de Maastrichterlaan in en sla maar eens, bij voorkeur vlak voor de Duitse grens, rechts af om in een onvermoede wereld terecht te komen. Hartje Vaals is dit, met een wirwar van straatjes rondom het Clermontplein, waar niets op elkaar lijkt en de goede smaak zich beperkt tot het eigen gezicht en de bijbehorende voorgevel. Ook dit is dus in Nederland mogelijk, maar hoort er tegelijk niet bij. En evenmin bij het naburige Vaalserquartier en Aken, waar men eveneens veel meer op Ordnung gesteld is. Zodat de vraag blijft in welke richting Vaals dan wel angehaucht mag zijn.
                                                                                                                                                                                                  Waar doet haar stratenplan, als dat tenminste zo genoemd mag worden, dan nog het meest aan denken? Datzelfde beeld, ook met dat overal rijdend verkeer, die haast spontane ordeloosheid, die afwezigheid van elke glamour kon wel gekopieerd zijn van een paar van die plaatsen in de Belgische Oost-Kantons of daaromtrent. Want in Vaals waan je je net zo in Eupen, Welkenraedt en Verviers, waar evenmin de ambitie bestaat om er gelikt uit te zien. Wat kome, kome, kon daar wel de missie zijn. Zo ook in Vaals, waar de weg naar de grens, de Maastrichterlaan, de enige referentie is als structuur bedoeld wordt . Voor de rest loopt alles hier zoals het loopt om toch ergens op uit te komen. Met welke rusteloosheid, dat ontbrekend overzicht de charme van Vaals ook meteen is geduid. Zeker als ze in samenhang wordt gezien met al het fraais dat er te vinden is, zoals de verschillende kastelen, de fraaie direkte omgeving die echt zijn weerga niet kent, met de spannende Selzerbeek als de bekroning van het dal waarin Vaals ligt en waaraan het zijn naam te danken heeft. Dat bijeengenomen is de bijzondere en on-Nederlandse schoonheid van deze plek, waarvan de ware aard bij zovelen onbekend is door dat toeristisch misverstand dat het Drielandenpunt heet.
Geplaatst in Limburg | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

De biografie van Sonja Barend

De biografie is allang haar oorspronkelijke betekenis kwijt geraakt. De enkele uitzondering daargelaten moet vanuit dat genre geen bijdrage meer aan de geschiedschrijving of de literatuur verwacht worden. Want welke BN’er aarzelt er nog over zo’n levensbeschrijving, waarbij leeftijd al helemaal geen maatstaf meer is? Met als gevolg dat de ene biografie na de andere het levenslicht ziet, wat met een dusdanige snelheid gebeurt dat er veel meer dan dertien ervan in een dozijn gaan. Met kwaliteit als de sluitpost van haast ieder verhaal, omdat het natuurlijk wel geld in het laatje moet brengen. Dus is het echt zoeken naar een speld in een hooiberg om nog een uitgelezen biografie tegen te komen, waarin bijvoorbeeld nog eens echt op een haast afgerond leven wordt teruggekeken door iemand die altijd al wel wat te melden had en dus in deze biografie ook. Daarom kon het niet anders dan dat uitgekomen werd bij het levensverhaal van Sonja Barend, dat op zich geen afgeronde vertelling is, maar haar kracht ontleent aan een paar rode draden die haar leven in belangrijke mate beheerst hebben. Zoals de abrupte verdwijning van haar biologische vader die in Auschwitz werd omgebracht en die zij dus nooit heeft gekend.
                                                                                                                                                                                              Met daarnaast de liefdevolle relatie met haar moeder die de oorlog overleefde, maar die aan haar dochter Sonja nooit heeft kunnen vertellen hoe en waarom haar man c.q. vader werd opgepakt. Daaromheen worden diverse lijnen geweven. De ingewikkelde verstandhouding met haar stiefvader. Het verhulde verleden dat dan weer transparant werd en dan weer in nevelen verdween. De liefde van haar leven die haar drie stiefdochters bracht. De zware ziekten die haar verschillende malen hebben geteisterd. Met op de achtergrond, let wel, echt op de achtergrond, haar televisiewerk dat eigenlijk nergens in het hele boek een dominante plaats krijgt en dus als het ware een bijzaak in haar leven vormde, dus ook geen reden was voor pretenties. Waarmee de kracht van deze biografie meteen is gekenschetst. Ze belicht namelijk ten voeten uit de mens die een bekende naam kreeg door dat televisiewerk, dat ieder al uitvoerig kent. Maar dus niet de Sonja Barend daarachter. Die komt namelijk volledig in beeld doordat zij daar zelf over schrijft en vertelt in dit “Je ziet mij nooit meer terug”. Dat van harte aanbevolen kan worden, ook omdat het toegankelijk is, fijn leest en tegelijk wel degelijk ergens over gaat.
Geplaatst in Boeken | Tags: , , , , | 3 reacties

Het nieuwe flyeren

Elke verkiezingscampagne blijkt toch weer een eigen dynamiek te hebben en daardoor specifieke kenmerken te bezitten die tot een onderscheid met eerdere campagnes leiden. Oftewel het ene circus is het andere niet. Met dit jaar een opvallende bijdrage aan het Nederlands taaleigen, als dat tenminste nog zo genoemd mag worden. Want de politieke kopstukken deelden opeens geen folders meer uit, maar gingen flyeren. Alsof er weer iets heel nieuws was uitgevonden in campagneland, terwijl het gewoon dezelfde oude wijn was gebleven, die dit keer in nieuwe zakken werd gedaan. Maar het is natuurlijk wel de manier om jezelf aan de praat te houden en onder de aandacht te brengen in een wereld waar het denken van schraalhans wel keukenmeester is en voorlopig ook zal blijven.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Een klomp die breekt….

De volgende twee berichten stonden vanochtend tegelijkertijd op Teletekst:
                                                                                                                                                                                                   Op de lijst van gelukkigste landen ter wereld staat Nederland op de zesde  plaats, na Noorwegen, Denemarken, IJsland, Zwitserland en Finland. Vorig jaar stond Canada op zes, maar Nederland heeft dat land ingehaald. Onder aan de lijst staan vooral Afrikaanse landen. Het Sustainable Development Solutions Network van de VN heeft de ranglijst opgesteld op basis van voorwaarden voor geluk, zoals welvaartsverdeling, sociale verbondenheid, zorg en vrijheid. Volgens het CBS noemt 88 procent van de Nederlanders zichzelf gelukkig. Daarbij is vooral de gezondheid van belang. Het percentage is al jaren ongeveer gelijk.
                                                                                                                                                                                             Consumenten worden steeds positiever over de economie. Volgens metingen van  het CBS staat het consumentenvertrouwen nu op 16 punten, het hoogste niveau in  bijna tien jaar. In februari 2013 werd nog een dieptepunt van – 44 bereikt. Sinds maart 2015 staat het vertrouwen bijna continu boven nul. Dat betekent dat er meer optimisten dan pessimisten zijn. Het record werd genoteerd in april 2000, toen het vertrouwen 27 was. In januari namen ook de investeringen weer toe, na een kleine dip in de maand december. Eerder werd al bekend dat de export bijna 6 procent groeide. De omzet in winkels nam met 5 procent toe.
                                                                                                                                                                                                        Met de winst van de rancune – en one issue – partijen tijdens de afgelopen Kamerverkiezingen nog in mijn achterhoofd moest bij lezing van deze twee berichten mijn klomp wel breken. Wat dan ook prompt gebeurde. Want wat had ik hier dan opeens aan mijn fiets hangen? Was alles net op zijn plek gevallen, hadden alle analyses inmiddels hun beslag gekregen, worden ineens invalshoeken en inzichten aangereikt, die dus verre staan van de vermeende rancune en boosheid die volgens alle onderzoeken in het kiezerskorps zouden regeren. Met vervolgens het logische vraagteken bij het stembusgedrag dat dan niets met onvrede en verongelijktheid te maken zou kunnen hebben. Zonder dat daarmee direkt duidelijk wordt welk sentiment of wat voor een overwegingen er dan wel aan ten grondslag kunnen hebben gelegen. Dat laat zich hoogstens raden met de gerede kans dat er ook nog eens een plank misgeslagen wordt.
                                                                                                                                                                                                Maar die tegenspraak die er bestaat tussen dat brede geluksgevoel en het consumentenvertrouwen aan de ene kant en de vermeende boosheid zoals die in het stemgedrag tot uitdrukking kwam, aan de andere kant, zou bijvoorbeeld wel eens kunnen wijzen op iets van Spielerei, een ontbrekend gevoel van urgentie bij de kiezer, de lichtvaardigheid waarmee het kiezen gepaard kan gaan, dat haast als een lolletje lijkt te worden beschouwd zodat een uitgebrachte stem er toch bijna niet toe doet, balorigheid misschien. Wat doet mijn stem er toe? Het zou wel eens een mix van die elementen, emoties en gedachten geweest kunnen zijn, die geleid heeft tot een verkiezingsuitslag die in zijn ondertoon zo haaks staat op het basisgevoel dat dan onder de bevolking zou heersen. Logisch dat daar dus mijn klomp van brak. En trouwens, wat moet je je dan nog verder druk maken?
Geplaatst in Politiek | Tags: , , | 7 reacties

Harry Sacksioni

Podium Witteman is een programma dat op de vroege zondagavond verloren gaat tussen al het voetbal – en ander sportgeweld. Dat is bijzonder jammer omdat het een erg onderhoudend programma is over alle mogelijke vormen van muziek, met een nadruk op de klassieke variant ervan. Gezegd moet worden dat de goede smaak overheerst, waardoor er altijd weer juweeltjes aan bod komen. Zoals gisterenavond bijvoorbeeld de hernieuwde kennismaking met de beste akoestische gitarist van Nederland, Harry Sacksioni. In die uitzending speelde hij een prachtig werkje waarin zijn virtuositeit helemaal tot haar recht kon komen en dat de titel “Elixer” droeg. Alle reden om het hier nog eens te herhalen.
Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | 1 reactie