De Franse Songfestivalbijdrage

Tussen alle talentloosheid die zich zo schaamteloos presenteerde tijdens het Eurovisie Songfestival 2018 in Lissabon, was in elk geval nog een lichtpunt te bekennen, de bijdrage van Frankrijk. Daarin werd tenminste nog een succesvolle poging gedaan om welluidend te klinken en te zingen. Maar zoals te verwachten was resulteerde het niet in een flitsend resultaat. Het duo ‘Madame Monsieur’ met ‘Mercy’ werd volkomen ten onrechte afgeserveerd en om onnaspeurlijke redenen de vergetelheid ingestuurd, omdat wanprodukten als een soepkip uit Israël of onbenul uit Cyprus meer in de smaak vielen van het kijkend publiek, dat zich daar dan ook danig mee diskwalificeerde.

Advertenties
Geplaatst in Muziek, Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Amerikaans neo-imperialisme

Wat met “America first” werd bedoeld, wordt met de dag duidelijker, zeker sinds een paar rauwdauwers als Pompeo en Bolton zich mogen bezighouden met het buitenlands beleid van de Verenigde Staten, dus daar naast Trump voor verantwoordelijk zijn. Spierballenpolitiek, intimidatie, bluf zijn vooral de hoge tonen die het geluid van de ‘Stars and stripes’en de ‘Star spangled banner’ bepalen. Of om het nog helderder te benoemen, imperialisme en naakte machtsontplooiing zijn de rode draad geworden in de wijze waarop Amerika zijn plaats op het wereldtoneel wil markeren, met het eenrichtingsverkeer in de vorm van dictaten, aanwijzingen, eisen en stelligheden als de constanten daarin. America first betekent zoveel als dat de rest van de wereld met de rug tegen de muur wordt gezet en opgelegde voorwaarden heeft te accepteren. Overleg en bilaterale afspraken zijn er niet meer bij. Alles dient te gebeuren zoals Uncle Sam dat wil. Met Pompeo en Bolton als diens woordvoerders. Wie niet met hem is, wordt geacht tegen hem te zijn en zal dat dan ook als zodanig voelen. Zoals dat bijvoorbeeld het geval zal zijn voor Iran nadat de Amerikanen eenzijdig de nucleaire deal met dat land hadden opgezegd en onmiddellijk een nieuw en veel zwaarder pakket strafmaatregelen aan Iran oplegden. Waaraan te ontkomen viel als de regering in Teheran even voor de volle 100% wilde voldoen aan een reeks van meer dan buitensporige eisen van Amerikaanse kant. Waarmee dan een volledige afgang voor Iran gemoeid zou zijn.

Normaliter zou dit een slag in de lucht genoemd worden, waar verder geen aandacht meer aan zou worden besteed. Maar de abnormaliteit is zo langzamerhand realiteit en normaliteit geworden, nu het Witte Huis en al haar bewoners hun gang denken en lijken te kunnen gaan omdat ‘America first’ wat hen betreft zo veel wil zeggen dat Amerika daarom dicteert, voorwaarden schept en de orde der dingen op het wereldtoneel bepaalt als machtigste land op aarde. Vandaar dat in die kringen ook zo makkelijk de overtuiging post kon vatten dat bedrijven, waar ook ter wereld, die zich niets van de Amerikaanse sancties tegen Iran zouden aantrekken en toch met dat land zaken zouden blijven doen, op forse Amerikaanse strafmaatregelen konden rekenen. Zo is het Trump en zijn hofhouding naar het hoofd gestegen, dat ze hun macht willen laten voelen over de grenzen van het eigen land heen, tot in de verste hoeken van de hele wereld. Met machtsvertoon, dreigementen, intimidatie, alsof er meer dan honderd jaar terug wordt gegaan en de tijd kon hebben stil gestaan. Met de herleving van het naakte Amerikaanse imperialisme, dat niets en niemand ontziet en ook geen bondgenoten meer kent. Daarom Europa, blijf verenigd, werk samen en let zo vooral op uw saeck. En houd deze Amerikanen buiten de deur.

Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De warmste mei (haiku)

De warmste mei ooit,
althans in driehonderd jaar.
Dag klimaatscepsis!

Geplaatst in Gedichten | 2 reacties

De Weesperzijde in Amsterdam

Wanneer het weer in het weekeind een beetje meezit, ondergaat Zuid-Limburg in no time een gedaanteverwisseling en ontpopt het zich telkens tot een soort van pretpark. Oldtimers, motorrijders, cabriolets, mountainbikers, oud militair materieel, wielrenners en E-fietsers landen in zwermen in het heuvelland, nemen het in bezit om er hun ding te doen, terwijl inwoners wat hun rust en eigen geneugten betreft voor zo’n dag of drie het nakijken hebben. Weekend in, weekend uit, waardoor het op den duur met elke lol wel is gedaan. Geen wonder dus dat er juist in Zuid-Limburg zo goed begrepen wordt wat de Amsterdammers hebben te doorstaan met al die toeristen die hun stad ook zo in bezit nemen, haast opeisen. Loop maar eens het Centraal Station uit en het Damrak op, om vervolgens via de Dam, de Kalverstraat, Leidsestraat naar het Museumplein te gaan, om te weten wat er in de hoofstad aan de hand is. Is het dan vreemd dat de Amsterdammer op den duur genoeg krijgt van zijn eigen stad, althans zich in het hart ervan niet meer laat zien en er in een grote boog omheen loopt? Te meer omdat hij het voorrecht heeft dat daarbuiten ook meer dan genoeg te beleven is. Het is alleen een kwestie van de weg kennen en weten waar het echt te doen is.

Ook voor die bezoeker van buiten die kopschuw is voor die chaos en drukte in het hart van die stad, die hij daarom haast zou gaan mijden. Wat dan ook menigmaal gebeurt en mij dus ook zou overkomen als ik mij niet liet gidsen door mijn dochters, insiders bij uitstek, die wel de ins en outs van Amsterdam kennen en mij zo naar plekken brengen waar het goed toeven en aangenaam amuseren is. Waardoor ik bijvoorbeeld op een mooie zomeravond zo maar haast likkebaardend langs de Amstel liep, aan haar groenste kant, de Weesperzijde. Waar geen rotzooi heerst, de stokroos bloeit, de blauwe regen goede sier maakt en de acacia alles overhuift. Zoals de honderden fietsen die hier blijkbaar wel ordelijk gestald kunnen worden, de exotische eethuizen, de fameuze café’s Hesp en de IJsbreker plus het Portugees restaurant Girassol. Dit alles omlijst met een keten van terrassen aan het water plus de fraaiste woonboten. Wat bij elkaar resulteert in een soort van kaleidoscoop waarin het beste van Amsterdam terug te vinden is en waar het waarachtig voluit genieten geblazen is. Bijna in rust, want zonder dat het geluid van auto’s, rolkoffers en trams te horen is. Dus haast een gezellig paradijsje, die Amsterdamse Weesperzijde, tussen Berlage – en Magere Brug. Zo’n plek waar de stad er voor haar inwoners is en waar je je als bezoeker ook op je gemak voelt.

Geplaatst in Tips | Tags: , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Mozart

Een traditioneel gedicht met een vast rijmschema. Van wie anders dan van Martinus Nijhoff (1894 – 1953), die er de titel ‘Mozart‘ aan gaf.

Het vroege zonlicht trilt in de cipressen,
Drijft als een blonde schaduw over ’t gras
En stroomt, huiv’rend in ’t hoge vensterglas,
In ’t blank boudoir der grijzende comtesse.

Dezelfde dag moest steeds opnieuw gebeuren,
– Hoor de gekooide vogel boven haar –
Weer buigt haar witgepoederd kapsel naar
’t Borduurwerk van verguld en bonte kleuren.

Op ’t zelfde uur wordt iemand ingelaten
Die zwijgend buigt en voor ’t klavier zich zet,
En uit het oude hart van ’t zwak spinet
Waait de verwelkte geur van een sonate.

Zij volgt zijn handen langs de gele toetsen,
– De thema’s keren telkens weer terug –
En ziet door ’t zijraam de oprijlaan, de brug,
De wandelaars, de miniature koetsen.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | 2 reacties

Een mistroostig stuk Nederland

Zoals er na mijn militaire diensttijd een levenslang taboe is blijven rusten op kamperen in welke vorm dan ook, zo heb ik ook het spoortraject Amersfoort – Zwolle nadien als de pest gemeden. De treurige troosteloosheid van stations als Nijkerk, Ermelo, Putten, Harderwijk, Nunspeet, Hulshorst en ’t Harde met daartussen die ondoordringbare muur van sparregroen heeft er bij mij destijds zo ingehakt, dat het niet zo moeilijk was om dat toen vormgekregen heilig voornemen om daar nooit meer te zijn, in de ruim vijftig jaar daarna gestand te doen. Mannenbroeders, pluimveehouderijen en duizendeneen kerkgenootschappen die allemaal het gelijk aan hun zijde hadden. Zo ongeveer was het beeld van de biblebelt, daar aan de Noordkant van de Veluwe, zoals het zich aan mij toen liet zien. Weinig aan te beleven en al helemaal niet leuk. Vandaar die voortdurende omweg omdat ik daar niks te zoeken wilde hebben. Maar soms kan de nood die zelf opgelegde wetten breken. Waardoor ik een paar weken geleden onverhoeds in een trein terecht kwam die van Zwolle naar Amersfoort reed en die ondanks de noodgang waarmee ze reed, mijn volgehouden gelijk zowaar opnieuw bevestigde.

Omdat het al zo lang voor mij vaststaande beeld van treurnis van groen en geloof aan de Noordkant van de Veluwe niet alleen stand hield, maar eigenlijk alleen nog maar mismoediger bleek te kunnen stemmen. Want op het traject dat ik meteen herkende, was er niets veranderd en leek de tijd totaal stil te hebben gestaan. Wat voor mij totaal nieuw was omdat ik destijds daar nooit met de trein hoefde te reizen, was het stuk van de treinreis welke voerde door tientallen kilometers militair oefenterrein, dat daarmee totaal afgesloten was voor recreanten, mensen die zo graag het spaarzame groen in willen, maar daarvoor dus niet in Wezep, Oldebroek en daaromtrent op tientallen vierkante kilometers hoeven te zijn. Omdat defensie daar zo nodig met kanonnen en tanks op gezette tijden huis wil houden. Oftewel grote arealen groen in beslag neemt zonder dat dat in feite ergens toe dient. Want wat valt er nou tegenwoordig nog met conventioneel wapentuig te oefenen? Stelt toch niets meer voor? Waardoor mijn afkeer van dat hele spoortraject eigenlijk alleen maar nog groter is geworden en ik daar dus niet meer zal worden gezien. In dat mistroostig stuk Nederland dat in alle opzichten een veel beter lot verdient.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 7 reacties

Zomers geweld (haiku)

Voor wie nog twijfelt
na zoveel zomers geweld:
het is pas voorjaar!

Geplaatst in Gedichten | 1 reactie