Een verdwaalde vader

De arrestatie in Hongarije van twee Nederlandse jongens, die op een popfestival in Boedapest een lucratief handeltje in soft en hard drugs dachten te kunnen opzetten, heeft in Nederland nog een stevige nasleep gekregen. Een onverkwikkelijke, wat mij betreft. Want ondanks dat ze op heterdaad bij hun negotie betrapt werden en er dus gloeiend bij waren, zodat weinig viel af te dingen op hun directe betrokkenheid, werd er links en rechts in de Nederlandse media toch een poging ondernomen om in elk geval een van de daders, een topatleet, min of meer in de positie van slachtoffer te duwen. Met in de hoofdrol zijn vader, op televisie en in een twee pagina’s groot interview in de Volkskrant, die niet ophield te benadrukken wat voor een toegewijd, bescheiden en beschaafd mens zijn zoon wel was, waarvan het eenvoudig onvoorstelbaar was dat deze zich had ingelaten met dergelijke criminele activiteiten. Een zoon die zich altijd ver van drank, drugs en tabak had gehouden, een zoon die haast de hemel in werd geprezen en daarmee wel een ander moest zijn dan degene die nu in een cel in Boedapest zat. Zo ongeveer ging de lofrede van die vader, die natuurlijk zijn zoon niet wilde verloochenen, maar nu helemaal doorsloeg naar de ongeloofwaardigheid met al dat ophemelen.

Typisch zo’n vader van alweer zo’n prinsenkind dat niks meer verkeerd kon doen, zou je haast denken. In elk geval niet de vader die ik had en die niet van zins was om met mij mee te huilen als ik op school weer eens wat uitgevreten had en die dus vond dat ik het aan mijzelf had te danken als ik op de blaren moest zitten en dus niks had te wijzen naar degene die mij met straf had opgezadeld. Nou, van dat slag was deze vader overduidelijk niet, op de bres als hij stond voor zijn zoon, die, als je hem moest geloven, gewoon niets verkeerds kon hebben gedaan. Waarmee hij aan de werkelijkheid en de feiten ontsteeg, aangezien die onloochenbaar waren en dus het enige van deze vader vroegen dat mogelijk was, namelijk deemoed en schuldbesef en de erkenning van de feiten zoals ze waren, in plaats van maar hardnekkig pogen om recht te praten wat zo krom als maar mogelijk was en fouter dan fout. Tegen beter weten in? Zou daarom de vader van die andere jongen, die partner in crime, niets van zich hebben laten horen omdat de schaamte hem wel in het hier en nu wist te houden, in het besef en de wetenschap dat zwijgen in deze omstandigheid inderdaad eerder goud was?

Advertenties
Geplaatst in Mensen, mensen... | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

‘Aan de Maas’ van Deelder

Een ware verrassing, dit gedicht “Aan de Maas” van Jules Deelder. Omdat het qua toon en qua sfeer volledig haaks staat op het beeld dat diezelde Deelder in de loop der jaren van zichzelf heeft geschapen, dat van die rauwe Rotterdammer. Kom daar maar hier eens om.

Aan de Maas gezeten
turend in het zwerk
het stadsgeraas geweken
ontstijgt men aan zichzelf

Op hoger plan gekomen
wiekend door de lucht
de zwaartekracht te boven
vindt men een ander terug

O vogel van verlangen
wiegend op de wind
verlos ons van elkander
en van elkaars gewicht

Geplaatst in Gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Wel geknipt of niet geschoren

Een gedachte – of misschien is het wel een vraag – tussen de soep en de aardappelen door. Maar toch beklijvend genoeg om er even bij stil te staan. Omdat het weer typisch zo’n voorbeeld is van menselijk gedrag waarin de tegenspraak besloten ligt. Althans, dat was mijn, mogelijk voorbarige, conclusie toen ik op een plek – het zal wel ergens op de sociale media zijn geweest – stuitte op de uitkomst van een enquete die gehouden was onder jongeren, en dan met name onder het meest spraakmakende gedeelte ervan dat je immers op festivals treft. Gevraagd naar de wenselijkheid van lichaamsbeharing, en meer specifiek naar de bijdrage ervan aan uiterlijke schoonheid, gaf het overgrote deel een negatief antwoord. In die zin dat beharing als vies en onhygiënisch werd beschouwd en dus consequent met tondeuse of welk ander middel ook werd verwijderd om het lichaam, de fysieke verschijning aldus haar beste vorm te kunnen geven. Waarop mijn logische reactie dan wel moest zijn, overigens verpakt in de vanzelfsprekende vraag: “Het zal allemaal wel. Maar wringen doet het beslist, als tegelijk bezien en overwogen wordt dat op hetzelfde moment de spraakmakende voorhoede van datzelfde jonge volkje er ook geen been in ziet om zich met rijkelijke baardgoei en uitbundige kapsels uit te dossen.” Oftewel, wie wordt er hier nu niet geknipt en wel geschoren, of andersom?Misschien kan die ongerijmdheid dan toch even uitgelegd worden……

Geplaatst in Samenleving | 2 reacties

Compleet verdwaald in Boedapest

Hoe dom kun je zijn? Of was het onwetend, onnozel of hartstikke naïef? Of gewoon compleet verblind door hebzucht? En op die manier in een wereld van waandenkbeelden terecht gekomen waarin het spoor wel bijster geraakt moest worden. Wat moet er nog meer gevraagd of bedacht worden over de trip die twee knullen van eenentwintig jaar oud met een bestelwagen barstensvol drugs maakten naar een popfestival in Hongarije om daar ten eerste natuurlijk met hun spul de blits en vervolgens daarmee ook een klapper van jewelste te maken. Wie kon ze daarna nog wat maken, met de daar verworven tonnen aan euro’s op hun bankrekening? Zou hun fantasie niet op die manier met hen op de loop zijn gegaan, in de richting van het doodlopend spoor, waar elk besef van de Hongaarse realiteit volledig afwezig was, laat staan het gevoel dat het behoorlijk foute boel was waar ze mee bezig waren. Anders kan je toch niet zo ieder risico ontkennen om in the blind in zo een strikte en strenge en conservatieve omgeving, als daar in Boedapest, je gang te gaan.

Dan moet er ergens in de bovenkamer toch kortsluiting zijn opgetreden en het idee zijn ontstaan dat alles met drugs ook overal mag. Weltfremd heet dat en ontsproten aan een brein dat contact met de realiteit mist, het brein van de monomane topsporter, die met oogkleppen op slechts recht vooruit kan denken en daardoor elke bijkomstigheid of hindernis ten enenmale mist. Waardoor de verwondering wel groot moet zijn geweest dat dat zo goed bedachte plannetje spaak liep, een arrestatie volgde en de gruzelementen van een mislukt leven in Hongarije als enig perspectief resteerden. Plus het medeleven van het thuisfront dat erin bestaat dat het zo jammer is dat op zo’n manier een eind komt aan een loopbaan in de topsport, terwijl de vooruitzichten daarop zo mooi leken te zijn. Waarmee je het als eeuwige stomkop in een treurige cel in Boedapest moet doen. Omdat je zo dom en onnozel en onwetend mocht en ook meende te moeten zijn……

Geplaatst in Mensen, mensen... | Tags: , , , , | 7 reacties

Tien van Toen – 677 –

Tien grepen uit de oude doos van vergane en vergleden begrippen:

pijpekrullen – hansop – scharensliep – stopperspil – slingerback – ausputzer – hardewijker – flitspuit – zoethout – Brussels lof

Geplaatst in Tien van toen | Een reactie plaatsen

Een wolf in schaapskleren

Een wolf in schaapskleren. Of zou er nog een andere naam te verzinnen zijn voor Paul Jansen, de hoofdredacteur van de Telegraaf? Want was het geen innemende, goedlachse man die vorig jaar zo succesvol mocht deelnemen aan een aantal afleveringen van “De slimste mens”? Aimabel en zonder ook maar het geringste vermoeden te wekken dat hij ook nog rafelranden kon bezitten, die er dus echt wel moesten zijn. Hoe kon hij anders verantwoordelijk zijn voor de uitgave van een verkeerd product dat de Telegraaf toch is? Zoals dezer dagen ook weer overduidelijk bleek toen die krant haar niet voor niets kwalijke reputatie opnieuw eer aan deed en deze, als dat nog nodig mocht zijn, nog eens herbevestigde. Door Femke Halsema, icoon van Groen Links en dus verklaard politiek tegenstander, een vuige streek te leveren. Andere woorden passen niet voor de wijze van berichtgeving over een incident waarbij de 15-jarige zoon van Femke Halsema betrokken was. Insinuerend en suggestief passeerden in dat royaal op de voorpagina geplaatste verhaal termen als inbraak, messen, wiet, wapens en meer van dat fraais.

Wat meteen de vraag opriep wat in feite het nut was van dit soort berichtgeving. Want het is bepaald geen gewoonte dat zo breed uitgepakt wordt over vergrijpen of vermeende vergrijpen van een willekeurige Nederlandse minderjarige. Ook de overheid, de politie en justitie hanteren die stelregels. Welk belang is dan hier in het geding voor de Telegraaf om die terecht gebruikelijke zorgvuldigheid toch met voeten te treden en die jongen van 15 jaar op voorhand aan het kruis te nagelen en voor goed te beschadigen, nog los van het feit of er wel sprake is van gepleegde of geconstateerde vergrijpen? Waarom moet zo’n puber te kijk gezet en een kopje kleiner gemaakt worden? Omdat het de zoon van Femke Halsema is en omdat er met haar in principe altijd rekeningen open staan, welke de Telegraaf onder leiding van die Paul Jansen in principe steeds graag vereffent. Waarbij het niet dondert hoe. Omdat voor wolven in schaapskleren, met die Jansen als het prototype ervan, normen en gevoelens niet tellen, tenzij het eigen gelijk of belang aan de orde is.

Geplaatst in Media | Tags: , , , , | 2 reacties

Het pispotje (haiku)

Haagwinde heet ze.
Maar veel meer is ze bekend
als het pispotje.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | Een reactie plaatsen