Beppie Kraft

Ze is het boegbeeld van het Limburgse Carnaval. Geen ontkomen aan. Want zonder Beppie Kraft en haar stemgeluid is het feest niet compleet. In haar onvervalst Maastrichts dialect weet “het kronselke” – want dat is haar wijd en zijd bekende bijnaam dat Maastrichts is voor ‘kruisbesje’ – de stemming erin te brengen en te houden. Met vaker heerlijk melodieuze liedjes waarvan dit weemoedige en tegelijk zo sfeervolle “Heer späölde accordeon” een sprekend voorbeeld is.
Geplaatst in Limburg | Tags: , | 1 reactie

Taarbreuk van Sjömmert

Het gedicht van deze zondag kan slechts in het teken van het Carnaval staan. Het is het lijflied van de Schimmertse carnavalisten en zal drie dagen lang te horen zijn in de café’s en straten van mijn dorp. Het is eind vijftiger, begin zestiger jaren geschreven door Jef Spuisers, die er de titel ‘Taarbreuk van Sjömmert’ aan gaf:
Oos Sjömmert is ein dörpke, dat lik os aan ‘t hart.
De witte boerderiekes zin ongerom getard.
Zets die dich op ‘t luifke mit riestevla en kook,
dan mos te saoves oetgaon mit taar aan de brook.
Refrein:
Taarbreuk van Sjömmert, zin veer groat en klein,
zinge en sjrpinge gezellig ongerein.
Viere vastelaovend, houwe op die trom.
Taarbreuk van Sjömmert, sjing boem taraboem.
Oos Frenske waor e jungske, dae hauw e maedsje leef.
Toen zag er taege Treeske: ‘Hie bin ich, estebleef’.
Ze ging same wandele en in ‘ne sjtille hook,
sjtong Frenske häör te puène, mit taar aan de brook.
(Refrein)
Noe zin die tortelduufkes al jaore lang getrouwd.
Mè dat haet Frenske en Treeske gein ougenblik berouwd.
Dao kaome auch väöl kinger, eint lik nog in den dook.
Mè zeven angere loupe mit taar aan de brook.
(Refrein)
Geplaatst in Gedichten | Tags: , | 1 reactie

Twee ombudsheren in de clinch

Nog zo’n kwestie die onverhoeds is opgedoken en vervolgens breed in de media is  uitgesponnen, waardoor wegkijken onmogelijk wordt en eigenlijk ook onwenselijk is voor de doorsnee – Nederlander omdat hier immers diens belang toch min of meer in het geding kan zijn gekomen. Want dat is wel aan de orde als twee ombudsheren rollebollend met elkaar over de straat gaan, terwijl volslagen onduidelijk blijft waarover hun onmin gaat. Met als enig helder punt dat de een, van Zutphen, Reinier,  Nationaal Ombudsman, degene is die de kat de bel aan heeft gebonden omdat hij van zijn ondergeschikte, Dullaert, Marc, Kinderombudsman vond wat hij vond en dat alleen maar achter gesloten deuren aan onze volksvertegenwoordigers kenbaar wilde maken. Waarna hij zich als de wiedeweerga en als die echte magistraat van vroeger met het slot op de mond en met het dossier van leer chic onder de arm uit de voeten maakte met zijn glanzende witte Mercedes plus chauffeur die gedienstig de deur voor hem open hield. Man van het volk, deze Nationale Ombudsman?
Moeilijk, hoor, met een dergelijk optreden dat alleen maar de schijn tegen oproept. Zeker als zijn opponent als geen ander de media en het nationale gemoed vindt en bespeelt, dus met de prijs van de populariteit en het gelijk aan de haal gaat, zonder dat er nog ergens iets duidelijk is over de inhoud van het geschil, dat aldus alleen maar een ordinaire ruzie lijkt tussen twee heren van voor in de vijftig, die met het oog daarop hun fatsoen en de kiezen op elkaar houden. Met als enig resultaat dat het hele instituut dat de Ombudsman met haar wettelijke basis wel is, te grabbel is gegooid, want het in de loop der jaren in haar gegroeide vertrouwen in één klap heeft verspeeld. Dankzij zo’n nieuwkomer, die die van Zutphen wel is en die het, geheel naar de kop is gestegen, waardoor deze zijn plek niet meer kent en zeker niet het beeld oproept van de man bij wie je terecht kunt en moet met je door de overheid gefrustreerd rechtsgevoel. Mij tenminste niet gezien bij zo’n man die opzichtig te biecht gaat en steun zoekt bij de instantie die hem zijn brood geeft en zo tegelijkertijd vergeet dat hij daar juist afstand van behoort te nemen en houden.
Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , | 4 reacties

Chocoladepolitie in Wales?

Een bericht waarin de gekte van dit moment tot uitdrukking komt en verder voor zichzelf spreekt:
Een basisschool in Wales heeft alle chocolade in de ban gedaan omdat een van de leerlingen daar allergisch voor is. Niemand mag worden gezien met de lekkernij in en rond de school. Het kind, waarvan de school de identiteit geheim houdt, kan erg ziek worden als hij of zij in aanraking komt met chocolade. Maar de leerling krijgt ook een allergische reactie als iemand in de buurt het snoepgoed eet. Daarom is een algeheel chocoladeverbod ingesteld. Het menu van de schoolkantine is aangepast en leerlingen en hun ouders worden erop gewezen dat rugzakken en lunchpakketten vrij moeten zijn van chocoladeresten. Een aantal ouders van leerlingen heeft daarover een boze brief gestuurd naar de directie van de school. Hoewel er begrip is voor de situatie van de allergische leerling, gaat een totale ban wat hen betreft te ver. “Wat doet het kind als er buiten school chocolade gegeten wordt? En krijgen we een chocoladepolitie bij de ingang van de school? Zal het personeel van de school hun tijd verdoen met het inspecteren van alle lunchpakketten?”, aldus een bezorgde ouder.
Geplaatst in Curiosa | 1 reactie

De tegenspraak in mij

Wat het precies is en hoe het zich tot mij verhoudt, zou ik werkelijk niet weten. Het belast me niet, maar het roept toch wel vraagtekens bij mij op. Eigenlijk ben ik al mijn leven lang gefrappeerd door die tweeslachtigheid die ik in mij draag en die waarschijnlijk niet alleen voor mij kenmerkend zal zijn. Want zou niet ieder zo’n tegenspraak in zich dragen, zo’n onvolkomenheid die niet te begrijpen is, maar onmiskenbaar bestaat, want de persoonlijkheid daarmee vervolmaakt. Omdat de ongerijmdheid het raadsel mens juist tot dat raadsel maakt en daarmee dus ook zo interessant. Zo iets moet het zijn waar ik telkens tegen aan loop zonder dat ik het verder als excuus of verklaring, laat staan als wegwezer zou willen gebruiken. Maar het is er wel zoals het is, die voortdurende drang om alles in het gelid te krijgen of te houden. Zoals dat schilderij dat net even uit het lood hangt en dus mateloos kan gaan hinderen. Of die kaars die zo maar scheef in een kandelaar staat. Met direct als volgend voorbeeld een minuscule wollen vezel, rest van een zwarte sok, die mij in het oog blijft springen zolang ze op mijn vloerbedekking figureert. Niet dat ik erover struikel, maar ze schijnt mijn beeld zo te verstoren dat ze wel verdwijnen moet.
Is deze dwang, want anders is het niet te noemen, al opzichtig voer voor psychologen, waarover zij zich het hoofd beslist kunnen breken, ze krijgt nog een extra dimensie die mogelijk verhelderend werkt, als ik tegelijk aangeef dat vooral niet de gedachte moet ontstaan dat mijn woning het toonbeeld van ordening is. Integendeel. Want wie voor de eerste maal een oog slaat op het interieur ervan, zal onmiddellijk de chaos in mijn boekenkast opvallen, om vervolgens op te merken dat er links en rechts paren schoenen staan. En dan zwijg ik nog over wat er zoal verborgen staat achter deuren van een buffet en een dressoir, dat zeker niet de hoofdprijs voor orde krijgt. Met tot slot en besluit de tafel, waar ik dus niet aan eet, maar wel regelmatig aan werk omdat mijn laptop zich daar bevindt, met daarom heen allerhande materiaal, zoals een fototoestel, brillen, notitieblocs en ook nog pennen, die in mijn handbereik moeten zijn en blijven, wil ik op die plaats redelijk ongestoord kunnen functioneren. Waarmee de tegenspraak die ik in mij herberg, compleet zichtbaar is. En zeg maar dat dit geen voer voor psychologen is, zij het ook weer niet zo’n kolossale kluif. Want zo zwaar ga ik onder deze tegenspraak ook weer niet gebukt.
Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Tien van Toen – 555 –

Waren het vorige week zaterdag nog tien vergane automerken die hier de revue passeerden, nu zijn de tien Nederlanders aan de beurt die hun uiterste best hebben gedaan om hun sporen in de auto – of rallysport te verdienen en daar min of meer in zijn geslaagd, hoewel ze geen van tien echte wereldtoppers zijn geworden:
Maus Gatsonides – Rob Slotemaker – Carel Godin de Beaufort – Jan Lammers – Jos Verstappen – Arie Luyendijk – Gijs van Lennep – Toine Hezemans – Michael Bleekemolen – Ben Pon
Geplaatst in Tien van toen | 6 reacties

Weerstand tegen de vrije markt

Het liberale idee dat de werking van de vrije markt wordt geregeerd door het welbegrepen eigenbelang van de individu met als uiteindelijk resultaat die optimaal functionerende en gelukkig makende samenleving, zal geen grein voor haar bewijsvoering bij mij vinden. Want als mijn handelen binnen die beoogde en vermeende marktdynamiek ergens door wordt geregeerd, dan wel toch door mijn weerstand tegen verandering. Die blijkt zelfs met de jaren manifester te worden. Met als het steeds van stal gehaalde argument dat alles tot dusverre toch zo lekker loopt, dus waarom moet het dan anders worden? Zodat al die vergelijkingssites aan mij niet zijn besteed, wars als ik ben van de consequenties die de keuze voor een andere leverancier op grond van zo’n prijs – en prestatievergelijking met zich mee zouden brengen. Die enkele keer dat ik er over dacht en dan toch bij anderen met die ervaring ging toetsen, zag ik meteen mijn geest al kruipen na alle verhalen die ik te horen kreeg. Alleen maar gedoe. Dat moest toch niet mijn voorland zijn, dat uitgeleverd zijn aan een abstract call-center en wekenlange telefonische onbereikbaarheid. Of ellenlange en meestal vruchteloze discussies over het al of niet betalen van abonnementsgelden wanneer een contract opgezegd wordt. Ik moest er niet aan denken.
Ik wilde gewoon geen gedonder, rust, dus kabbelde eigenlijk alles voort tot mijn genoegen, tot het moment dat voor mij een kruik zolang te water ging totdat die op een gegeven ogenblik barstte. Waarna ik echt gemotiveerd was om iets te doen, waarbij mijn welbegrepen eigenbelang natuurlijk niet bestond in het scoren van dat prijsvoordeel waarmee je zulke goede sier kunt maken op verjaardagen, feestjes en recepties, in die habitat waar de VVD en haar gedachtewereld het meeste opgeld doet. Nee, ik moest van mijn ergernis af, wat dan wel eigenbelang was, maar welke toch uit praktische noodzaak was geboren, namelijk door het beroerd functioneren van een aspect van die vrije markt, dat paradijs dat geen paradijs bleek te zijn. Wat dan zo maar kon bestaan in de beroerde bezorging van een krant waar maar geen verbetering in wilde komen of in die onbelemmerde telefonades op een vaste lijn. Want dan is mijn weerstand tegen verandering, dus bij zulk ongemak, wel snel gebroken en komt het ervan dat ik met die macht der gewoonte breek en een baken verzet om vervolgens op dezelfde voet verder te gaan. Zonder plaats voor het welbegrepen eigenbelang waar zo graag van wordt gerept. Aan mijn lijf niet die polonaise, als het in alle rust en zonder prijsvergelijking ook mijn tijd wel zal duren. Nu zonder vaste telefoonlijn en met de Volkskrant in plaats van de NRC.
Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , | 2 reacties