Charlie en Linda

Hoe snel wij vergeten, kan opgemaakt worden uit het droge feit dat het vrije woord van Charlie in ons besef en bewustzijn en dagelijks handelen al weer ruimschoots plaats heeft gemaakt voor de blinkende euro’s van Linda. Omdat het leven verder gaat, heet dat dan…..

Geplaatst in Kort gezegd | Een reactie plaatsen

Haagse schraalhanzen

Nederland op zijn smalst. Misschien is dat nog de meest passende kwalificatie voor het toneelstuk dat deze week op het Binnenhof is opgevoerd door de twee regeringspartijen die zich zo nodig moesten profileren over de ruggen van asielzoekers. Wie er nog naar wilde kijken, moest wel naar adem happen, het Spaans benauwd krijgen en zich tegelijkertijd plaatsvervangend schamen. Over die ophef over een zogenaamde bad-brood-bed-regeling voor mensen die hier een goed heenkomen hadden gezocht en op de vlucht waren geslagen voor alle ellende en geweld in hun eigen omgeving. Want wie het vergeten mocht zijn. Het ging over mensen waar PvdA en VVD zich ten opzichte van elkaar zo druk over meenden te moeten maken. Omdat hun eigen hemd nader was dan de rok van die vluchtelingen, vonden ze dat ze daar best een wedstrijdje armdrukken en vliegen afvangen van mochten maken. Want de eigen achterban en de kiezer die hen in de steek had gelaten, moest bediend worden, onder de indruk raken van die zogenaamde goede wil van beide partijen die per slot van rekening bij het eigen belang strandde. Want dat het landsbelang met dit vertoon werd gediend, zal niemand geloven en hoeft ook niemand wijs gemaakt te worden.

Met deze spelletjes werd Nederland veel eerder te kijk gezet dan dat het idee kon ontstaan dat wij door de regeringscoalitie weer eens werden opgestoten in de vaart van de volkeren die zich verenigd weten binnen de EU. Geblameerd werden wij in feite, zeker als dit gekonkel en gesmoes afgezet wordt tegen alle Italiaanse inspanningen die er momenteel worden gedaan om bootvluchtelingen, ontheemde asielzoekers op te vangen en hun toestroom in nog enigszins goede banen te leiden. De Haagse politiek heeft het weer eens drukker met zichzelf dan dat ze bereid is om enige solidariteit te betonen met de Italianen die in feite er alleen voor staan als ze de hoge nood op en aan de Middellandse Zee trachten te lenigen en proberen te redden wat er te redden valt. In dat licht bezien getuigen al die discussies op het Binnenhof van een ongekende kruideniersmentaliteit, waar schraalhans keukenmeester is en wijsheid de moeder van de porseleinkast lijkt. Waarmee wij ons kleiner dan klein betonen, druk als we het met onszelf en ons eigen lawaai hebben en kennelijk onder indruk zijn van die ene verdachte leus dat vol nu eenmaal vol is. Wat des te beschamender is omdat er hier best nog wat ruimte en mogelijkheid is om nog een beetje op te schuiven.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Geheim

Poëzie blijft zoiets als magie, het spelen en toveren met woorden. Met de dichter die deze kunst beoefent en daarmee zijn lezers tracht te bezweren. Wat zijn de geheimen van zo’n woordkunstenaar? De Zeeuwse dichteres Johanna Kruit (1940) probeert deze te onthullen in haar gedicht ‘Geheim‘:

Het geheim van de dichter mag niemand zien.
jkHij schrijft met onzichtbare inkt.
Maar als je goed leest dan ontdek je misschien
dat er tussen de regels iets zingt.

Het geheim van de dichter is niet zo groot.
Hij verstopt het gewoon waar hij wil.
Het vliegt als een vogel of vaart als een boot
maar houdt zich verschrikkelijk stil.

Het geheim van de dichter is vaak zo klein
dat hij zelf soms vergeet waar het ligt.
Dan is hij haast bang dat het weg zal zijn
of zich verstopt heeft in een gedicht.

Daarom schrijft hij het op in onzichtbare inkt.
Stel je voor zeg dat iemand het vindt!

Geplaatst in Gedichten | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Een verdwenen panorama

Zelfs het reizen met de trein kan zo maar een deceptie worden. En dan nog niet eens zozeer door de rotzooi die NS en ProRail er op gezette tijden op het spoor van maken, waardoor begrippen als klantvriendelijkheid en lever – productbetrouwbaarheid niet verder dan het niveau van luchtspiegeling komen. Nee, ook als alles eens een keer op rolletjes met de dienstregeling loopt en er nergens haken en ogen, dus vertragingen optreden, kan je nog vies op de koffie komen, merkte ik toen ik na zoveel jaren weer eens de trein nam. Met hooggestemde verwachtingen en eigenlijk ook met een hoopvol gevoel, wat nog gestimuleerd werd doordat er gratis gereisd kon worden, stapte ik in Sittard in de Intercity richting Amsterdam Centraal. Ik kietelde mij zelfs half en half met het vooruitzicht om gezeten voor het raampje het passerend landschap en het uitzicht daarop enerzijds dromend, anderzijds er naar kijkend in die halfslaap op mij in te laten werken. Dat aparte reisgenoegen van vroeger, toen ik dagelijks in de trein zat, werd opeens weer over mij vaardig en hield mij iets meer bij de les, gevoed als ik daarin werd door mijn nieuwsgierigheid naar wat er zoal langs het spoor veranderd zou zijn. Met name keek ik uit naar de passage van mijn geboorteplaats Culemborg, waar ik vanuit de trein al tientallen jaren niet naar had kunnen kijken, terwijl ik er ook al lange tijd niet meer was geweest.

Logisch dus dat het wachten daarop mij te lang duurde. Met als gevolg dat de teleurstelling en de ontluistering alleen al daardoor des te groter was toen we eenmaal die plaats bereikt hadden. Want waar ik een compleet veranderd Culemborg had verwacht en hoopte te zien, bleek ik alleen maar te moeten raden naar wat er in al die jaren mee was gebeurd. Ik kreeg er niets van in beeld. Het zicht erop werd mij totaal ontnomen door een geluidsscherm dat over een lengte van vele kilometers tot de brug over de Lek langs de rails was opgetrokken, waardoor het vroegere panorama op Culemborg, haar skyline met de Barbarakerk, de vierkante toren, de Binnenpoort en het stadhuis geëlimineerd bleek. Er was niets meer van over en dat om geluidsoverlast te reduceren die ik in vroeger jaren met beroerder materieel nooit heb ervaren. Maar zulke ingrepen moeten blijkbaar tegenwoordig alleen maar meer plaats vinden. Want uitzonderingen bleken het namelijk niet tijdens die treinreis van twee uur, waarvan door dezelfde belemmeringen van het uitzicht op grote delen van Utrecht en Amsterdam de lol een stuk minder was en dat alleen maar omdat onze zieltjes teerder zijn geworden en er dus steeds meer van deze heilloze keuzes gemaakt moeten worden.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

Hengelsport en emancipatie

Was het vroeger zo dat de heren der schepping zich bij het beoefenen van hun hengelsport vergezeld wisten van hun trouwe echtgenotes die hun tijd met hun breiwerk leken te doden, dan is dat beeld nu toch definitief verdwenen. Tegenwoordig hebben de liefhebbende vrouwen kennelijk betere dingen te doen en is de aanblik van die eenzame hengelaar er een van een onbegrensde troosteloosheid geworden. Wat de emancipatie al niet vermag……

Geplaatst in Kort gezegd | Tags: , | Een reactie plaatsen

Van hoog komkommergehalte

Ook de afgelopen week kende weer genoeg berichten met een hoog komkommergehalte. De volgende greep van vier daaruit kan gerust representatief genoemd worden, omdat ze stuk voor stuk wonderlijk en amusant genoeg zijn:

De 26-jarige Anthony Bradford is zaterdag uit de supermarkt in Plymouth gezet omdat hij een luier droeg. De Brit had naar eigen zeggen een ‘zaterdaggevoel’. De man had duidelijk geen kwaad in de zin toen hij met zijn luier om de supermarkt binnenwandelde. Nadat hij was weggestuurd omdat het personeel klachten had gekregen over hem, liep Bradford zonder problemen naar buiten. Daar liet hij zich nog even fotograferen door omstanders. Daarna vertrok hij weer. Bradford was niet betrokken bij een weddenschap. Hij liep met een luier om omdat hij het ‘zaterdaggevoel’ had: “En als je het zaterdaggevoel hebt, moet je dat laten zien aan de wereld.”

Wat ze er precies mee moeten, is niet duidelijk, maar twee boeren krijgen van de Indiase spoorwegen een trein als schadevergoeding. Tenminste, dat is wat de rechter heeft bepaald in een slepende zaak. Een krant schrijft dinsdag over de zaak die vorige week diende. De boeren verkochten beiden een stuk land in 1998, zodat er een spoorlijn op aangelegd kan worden. De rails liggen er, maar de bankrekening van de boeren bleef leeg. Ook na verschillende rechtszaken betaalde de Indiase spoorwegmaatschappij niet. Vandaar dat de boeren opnieuw naar de rechter stapten. Die besloot dat de boeren recht hebben op hun geld. Als de spoorwegmaatschappij donderdagochtend echter niet betaald heeft, krijgen de mannen een trein. Die wordt dan om 05.00 uur ‘s ochtends stopgezet en in beslag genomen, aldus de rechter.

In Bangladesh heeft een trein met zo’n 150 passagiers 27 kilometer achteruit gereden zonder machinist aan boord. De machinist stond nog op een perron, terwijl de trein drie stations terug reed. Dat kwam door een fout van de assistent-machinist, die uit de trein was gesprongen zodra hij besefte dat hij geen controle had over het voertuig. Het duurde even voordat de passagiers door hadden dat er iets mis was. Een conducteur wist de trein met de hulp van een aantal passagiers tot stilstand te brengen. De machinist en zijn assistent zijn geschorst

Een restaurant in Leuven (Vlaanderen) heeft 50 cent elektriciteitskosten in rekening gebracht voor het opwarmen van een babyflesje. De moeder van de twee maanden oude baby plaatste een foto van de rekening op het sociaal netwerk Twitter, die al honderden keren werd geretweet. Horeca Vlaanderen noemt de stap van het restaurant ”verre van gangbaar”. Bij nagenoeg alle horecazaken zal dit standaard in de dienstverlening inbegrepen zijn, aldus de organisatie. Het mag als ergens vermeld staat dat die dienstverlening extra geld zal kosten of als dit mondeling aan de klant wordt meegedeeld, stelt Horeca Vlaanderen.

Geplaatst in Curiosa | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Tien van Toen – 518 –

Op deze zaterdag komen tien bekende Nederlanders en andere beroemdheden nog eens in beeld die in het jaar 1992 overleden. Wedden dat ze geen van allen vergeten zijn?

Marlene Dietrich – Alexander Dubcek – Tante Leen – Alexander Pola – Bep van Klaveren – Willy Brandt – Benny Hill – Jan Pelleboer – Astor Piazolla – Francis Bacon

Geplaatst in Tien van toen | 3 reacties