Angela en Merkel

In de politiek is niets zoals het lijkt. Bijvoorbeeld. Angela Merkel ambieert een volgende termijn als bondskanselier, ondanks dat ze steeds vermoeider oogt. Of is het een blik van verborgen verlangen en tegelijk hoop dat haar tegenstander, de sociaal – democraat Manfred Schulz, haar bij de verkiezingen de baas is en haar uit haar lijden verlost? Zou best kunnen omdat Angela ook maar een mens is en dus in haar zwakke politieke momenten wel eens anders zou kunnen zijn dan ze laat zien en naar buiten brengt.
Geplaatst in Kort gezegd | Een reactie plaatsen

Op zoek naar het verleden

Met hun recente autobiografieën hebben zowel Sonja Barend als Adriaan van Dis delen van een werkelijkheid aangeraakt die voor veel van hun generatiegenoten net zo relevant zullen zijn of moeten zijn geweest. Met als voortdurend scharnierpunt die zoektocht naar een verleden, waarin zoveel vragen onbeantwoord waren en dat ondanks veel aandringen ook onbeantwoord bleven door vaders, moeders, ooms, tantes, families die nu eenmaal opgegroeid waren in een cultuur van weinig praten, nog minder begrijpen en vooral veel zwijgen. Met onder dat dichtgeslagen oppervlak die norse verbittering en daarbij het besef dat gedane zaken nu eenmaal geen keer meer nemen. Van dat werk, van die dingen. Van die muren waar geen te hoop lopen tegen opgewassen was, omdat het toch niets opleverde. Geen weten, geen inzicht. Hoogstens een enkele flard, een hoekje van een blad van dat verleden dat even en meestal per ongeluk opgeslagen werd. Wie zal het anders zijn vergaan? Wie van die generatie is niet in het duister blijven tasten en daarom toch nog uitgesteld blij als dat kind van weleer als er bij toeval zo’n brokje van toen, een stukje stamboom zo maar voor het grijpen is.
                                                                                                                                                                                               Als er opeens een streepje licht valt op de wereld zoals die toen van de grote mensen was en dus verborgen moest blijven voor kleine kinderen. Moet welhaast herkenbaar zijn. Net zoals de verwondering en daardoor vervreemding bij de terugkeer naar het nu, naar de wereld waarin het kind de macht heeft gegrepen, leidend is en alles meekrijgt van wat er om hem heen gebeurt. Wat onmiddellijk ook de vraag oproept of dit, dus die keerzijde van de medaille, dan de bedoeling is? Wat is het beste van die twee werelden die zich beiden zo nadrukkelijk laten zien aan de generatie van Barend en van Dis? Wie het weet, mag het hier zeggen. Ik ben er niet uit en heb echt niet dat antwoord, omdat ik met dat niet kennen, niet weten over mijn verleden in de loop van de tijd heb leren leven. Vooral door de erkenning dat het lichten van sommige tegels te zwaar is om de last van het resultaat ervan blijvend te kunnen dragen. Zodat ik het maar gelaten heb zoals het is.
Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , | 2 reacties

The Dutch Swing College Band

Een muzikale trip over memory lane leidt onvermijdelijk naar de tijd dat dixieland, jazz oude stijl, nog ‘hot’ was. Geschreven worden de late jaren vijftig, toen het de dansmuziek was op feestjes, die toen fuiven heetten en waar de patronen van de dansles in alle ernst en hevigheid werden uitgeprobeerd. Met altijd weer terugkerend de toen zo populaire Dutch Swing College Band, met bijvoorbeeld de klassieker “At the jazzband ball“, die hier in wat grijzere zwart-wit beelden is terug te zien.
Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | 3 reacties

Een ondergang in Sofia

Nadat reeksen van vaderlandse politici de afgelopen weken desgevraagd – want het is ten slotte hun beroep – daarvoor aan de beurt waren geweest, heeft zich gisterenavond een nieuwe pispaal voor het Nederlandse volk aangediend. Die waarschijnlijk de komende 24 of 48 uur als zodanig zal fungeren dan wel met zijn kop op het hakblok gelegd zal worden, voordat hij de papieren krijgt. En terecht natuurlijk na een dergelijke wanprestatie van het Nederlands voetbalelftal waarvoor hij als bondscoach de eindverantwoordelijkheid droeg. Het was werkelijk niet om aan te zien wat Danny Blind zijn elf spelers op de Bulgaarse grasmat liet leggen. Waarmee alleen al werd aangetoond hoe diep het Nederlands voetbal heeft kunnen zinken. Geen schijn van een kans tegen de nummer 71 van de wereld. Met als gevolg dat we niet eens meer tot de subtop gerekend zullen worden, maar waarschijnlijk geschaard worden in het rijtje van landen als Finland, Luxemburg en Cyprus. Zo snel kan een Werdegang in nog geen drie jaar tijd na een finaleplaats op het WK Voetbal dus gaan. Met de kop van Blind die dus nu onvermijdelijk rolt, hoewel dan nog altijd niet alles is gezegd. Want is het niet zo dat een coach langs de lijn zit, weliswaar tactische lijnen uitzet, maar dat de elf spelers het wel moeten doen?
                                                                                                                                                                                                      Welnu die elf die tegen Bulgarije van start en aan de slag mochten gaan, hebben het finaal af laten weten en zijn met een dodelijke klap door de ondergrens van onvermogen gezakt. Dik betaalde profs, waarvan het merendeel al te goed werd geacht voor de Nederlandse competitie, dus vet in het buitenland ging cashen. En meestal met succes in de respectievelijke competities en ook nog eens niet bij de geringste clubs waar ze vaker als vaandeldrager fungeerden. Zoals aanvoerder Robben bij Bayern München, Dost als topscorer in de Portugese competitie, Wijnaldum die de openbaring in de Engelse Premier League heet te zijn, Sneijder bij Galatasaray in Istanbul, Strootman bij AS Roma, Daley Blind en Martins Indi die hun partij ook in de Premier League mee blazen en Quincy Promes die de ster van Spartak Moskou is. Voorwaar dus niet de eerste de besten die Nederland gisteren in Sofia mochten vertegenwoordigen, maar er openlijk en opzienbarend met de pet ernaar gooiden, er werkelijk niets van bakten en onze reputatie als voetballand naar de andere wereld hielpen. Zonder gevoel voor hun verantwoordelijkheid, maar wel rijkelijk gehonoreerd. Ook weer voor dit optreden, waarvoor ze eigenlijk geld hadden moeten meebrengen, al was het om zo de afkoopsom van Danny Blind te financieren. Omdat zij als enigen de hand in zijn ondergang en ontslag hebben gehad.
Geplaatst in Sport | 2 reacties

Oude vriend

Omdat het Boekenweek is, lijkt dit gedicht van Jan Boerstoel wel erg toepasselijk voor deze zondag. Het kreeg de titel “Oude vriend“, dat elk gelezen boek toch een beetje genoemd mag worden:
                                                                                                                                                                                                    Ze vallen meestal tegen als je ze herleest,
de boeken, die je ooit (figuurlijk) hebt verslonden,
want wat je daar ook vroeger mooi aan hebt gevonden,
dat blijkt dan op zijn hoogst inmiddels mooi gewéést.
En toch… Je pakt wel eens een bandje uit een kast,
blaast er het stof af en al bij de eerste zinnen
wandel je lang vergeten paradijzen binnen,
weer als vanouds ontroerd en weer opnieuw verrast.
                                                                                                                                                                                                   Een vriend van wiens bestaan je amper nog iets wist,
maar die je al die jaren pijnlijk hebt gemist.
Geplaatst in Gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Tien van Toen – 608 –

We blijven doorgaan met de zoektocht naar prominente politici uit de tweede helft van de vorige eeuw. Met ditmaal als resultaat tien van liberale huize:
                                                                                                                                                                                                   P.J. Oud – Harm van Riel – Sidney van de Bergh – Edzo Toxopeus – Haya van Someren-Downer – Molly Geertsema – Koos Rietkerk – Hans Wiegel – Gijs van Aardenne – Dirk Stikker – Johan Witteveen
Geplaatst in Tien van toen | 1 reactie

Arrogantie in Nuth

De arrogantie van de macht heb ik nooit aan den lijve ondervonden. Althans, macht heb ik nooit in die vorm ervaren. De orde van de dag was meestal voor mij zo dichtbij dat die relevanter was dan dat ik me gevangen voelde in en door de arrogantie van de macht. Wat achteraf bezien wel zo prettig was omdat het me een hoop stress en frustraties heeft bespaard. En als ik er toch last van heb gehad, dan was het zo kortstondig en kennelijk niet zo hevig waardoor ik al snel mijn zinnen kon verzetten. Gelukkig, zal ik maar zeggen en met des te meer overtuiging, nu ik recent in aanraking ben gekomen met bestuurlijke machtsuitoefening op lokaal niveau, welke niet cynischer kon zijn. De repressieve tolerantie kwam ineens weer tot leven. Wat zoveel betekent dat de burger vooral het idee gegeven moet worden dat hij inspraak heeft, iets mag zeggen en bij een gemeente – of provinciaal bestuur een luisterend oor mag verwachten, zonder dat ook tot invloed leidt. Macchiavelli en Herbert Marcuse blijken duidelijk school te hebben gemaakt in het gemeentelijk apparaat van Nuth, in haar ambtenarij, maar ook bij wethouders en raadsleden. Wat speelden ze hun spel met de burgers opnieuw voortreffelijk en uitgekookt toen er verzet binnen de gemeentegrenzen begon te ontstaan tegen het op een achternamiddag en buiten ieders zicht aangenomen ontwerp van fusie met twee buurgemeenten, Schinnen en Onderbanken. Verzet dat uitmondde in massaal gesteunde petities en uiteindelijk in bijna 1300 zienswijzen waarin individuele burgers hun bezwaren kenbaar konden maken tegen het ontwerp van de herindeling.
                                                                                                                                                                                              En daar moest de gemeente Nuth dus wel wat mee, hoewel de herindelingstrein ondanks dit protest gewoon voortdenderde. Er moest geantwoord worden, nog voor de raadsvergadering van 28 maart waarin het herindelingsontwerp definitief vastgesteld (=goedgekeurd) zou worden. Welnu, dat antwoord kwam, maar op een manier waardoor geen enkele burger zich recht zal voelen gedaan. Er werd een zogenaamde zienswijzennota opgesteld die aan ieder die dus zo’n bezwaar had ingediend, werd toegezonden. Niks geen persoonlijk antwoord. Nee, met een verhaal van ruim twintig pagina’s moest men het doen. Een knappe kop die zich nog ergens herkende in de grote hoop waarop al die zienswijzen waren geveegd. Waardoor de wegwezer wel zo gemakkelijk te formuleren was en er niet telkens een andere draai hoefde te worden verzonnen voor de conclusie die door het hele verhaal eensluidend was, namelijk dat de betreffende zienswijzen geen van allen leidden tot aanpassing van het herindelingsontwerp. Ofwel, hoe hoog en hoe laag men ook had gesprongen, niets dat was ingebracht woog qua kracht en geldigheid op tegen de argumenten om tot die herindeling te komen. Kan het nog arroganter? Maar al die 1300 mensen moesten het er wel mee doen. En zeg nou zelf. Is dan nog aan een haast vanzelfsprekend cynisme te ontkomen?
Geplaatst in Limburg | Tags: , , , , | 1 reactie