De logica van de NS

De humor ligt op straat of op zijn minst op het spoor, weten we nu de openbaar verhoren in het kader van de parlementaire enquête naar het Fyra – debacle plaats vinden. Bij de NS kunnen ze er tenminste wat van, met hun omgekeerde logica en een tegennatuurlijk gevoel van de werkelijkheid getuige deze pagina op Teletekst:

De NS maakte reizen met de Fyra extra duur om het aantal passagiers laag te houden.Zo wilde NS voorkomen dat er meer Fyra-treinen moesten worden gekocht, zei voormalig directeur Döbken van HSA voor de enquêtecommissie die het Fyra-debacle onderzoekt. HSA is het dochterbedrijf van KLM en NS dat de hogesnelheidstreinen mocht rijden op de nieuwe route naar Brussel. Bij het verdienmodel paste het volgens Döbken niet om zoveel mogelijk mensen in de trein te krijgen.Er zou meer verdiend worden al er minder mensen de Fyra namen,en er dus minder aan de treinen zou moeten worden uitgegeven.

Geplaatst in Knipoog | Tags: , , | 1 reactie

Voor oud – Culemborgers

Afgelopen woensdag stak ik hier uitbundig de loftrompet op het Culemborg van vandaag, dat mij in haar verschijning van nu compleet verraste en waarin ik een waaier van schoonheid en goede smaak ontdekte. Een absolute aanrader voor ieder die in die plaats geboren is en daar lang geleden vertrokken is om het nadien net als ik uit het oog te hebben verloren. Daarnaast is het een plek die de moeite van het aanzien alleszins ook waard is, dus om daar een aantal uren door te brengen. Er is beslist genoeg te bewonderen. Maar afgezien van het feit dat ik bij die hernieuwde kennismaking met mijn geboortestad min of meer overdonderd was, kan tegelijkertijd door mij ook niet ontkend worden, en daar komt de vervreemding om de hoek kijken, dat er tegelijkertijd gedurende die rondtocht de nodige gaten in mijn herinnering werden geschoten. Want er bleken toch de nodige ankerpunten in mijn geheugen verdwenen te zijn, waardoor ook zo’n onbestemd gevoel de kans kreeg om tot leven te komen. Zo bleken mijn lagere school, de latere W.D. Postmaschool, de ambachtschool, de Rijk van Gaasbeekschool volledig van de aardbodem verdwenen om plaats gemaakt te hebben voor woningen en parkeerplaatsen. Ik zocht tevergeefs naar de voetbalvelden van Vriendenschaar aan de Westersingel, naar de Palumbus-meubelfabriek en naar de panden waarin indertijd Spoor’s mosterd werd gemaakt. Waar was mijn bruggetje waar ik vier keer per dag over liep als ik naar school ging? Wat was er van de Leliestraat geworden? En natuurlijk miste ik ook in de binnenstad de aloude winkels zoals Joustra bij de Binnenpoort, Stol, de juwelier, bloemist Piet van Straten en boekhandel Boldingh.

Het Kledinghuis, de apothekers de Jong en Aussems, Middelhoven voor de damesmode en daarnaast het roemruchte snoepwinkeltje van Pietje van Beusekom, met aan haar zijde kapper Jaarsveld. Weg, allemaal weg, geplet door de moderniteit en de winkelketens die daar noodzakelijkerwijs bij schijnen te horen. Wat is er met de restaurants Vulto en van Gelder, de City – bioscoop en het Luxor – theater in de Herenstraat gebeurd? Evenzo ten onder gegaan en gezwicht voor de hoge eisen van deze tijd en haar consument. Maar zoals gezegd heeft het geen leegten opgeleverd en durf ik te zeggen dat het Culemborg van toen in het voordeel van het Culemborg van nu is veranderd, want met de tijd meegegaan en met nog voldoende elementen van vroeger om de stad als zodanig herkenbaar te houden voor wie daar zo lang als ik is weggeweest. Met de nog altijd spuitende fonteinen in de singels, het standbeeld van Pieter Aafjes dat zo te zien ook van geen wijken heeft geweten plus het aloude KAB – gebouw in de Zandstraat, vroeger het epicentrum van Jong Culemborg dat daar liefdes zag opbloeien, maar evenzeer stranden. Voeg daar aan toe dat het Taxibedrijf van de Jong na 43 jaar nog altijd gevestigd is in de Herenstraat en dat het gebouw waar mijn turnvereniging ‘Kracht en Vriendschap’ indertijd, en dat is toch zestig jaar terug, nog altijd bestaat, dan moet dat toch voldoende uitgangspunten en zekerheden opleveren voor al die oud – Culemborgers die hun geboortestad eigenlijk voorgoed achter zich hebben gelaten, om daar toch nog eens terug te keren. Wedden dat dat honderd procent meevalt?

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Grote Nederlandse monden

De reputatie van Nederlanders is er de laatste jaren in het buitenland bepaald niet op vooruitgegaan. Van de anonieme toerist die we ooit een jaar of vijftig geleden waren en waarvan niemand last had, zijn we de laatste tijd verworden tot die bezoeker die de naam heeft direkt te zijn en vooral een behoorlijk grote mond te hebben. Waar is dit gedrag, dat min of meer de uiting van een zelfbewustzijn is, vandaan gekomen? Is ons dat voorgedaan? Vermoedelijk wel en dan meer in het bijzonder door een reeks van die stijliconen op de tv, dus van die figuren die overal een mening over hebben en hun mond nooit houden. Integendeel, die liefst zover mogelijk open trekken om vooral overal tussen te zitten en zo met hun lawaai en nog meer hun brutaliteit het gelijk naar zich toe te halen en de stemming in de conversatie en discussie te bepalen. Met als meest sprekende en luidruchtige voorbeelden van dat gedrag:

Nico Dijkshoorn – Prem Radhakishun – Rutger Castricum – Bram Moszkowicz – Johan Derksen – Gerard Joling – Gordon – René van der Gijp – Jan Mulder.

Waarbij de opmerking past dat dit de namen zijn die mij nu en hier spontaan te binnen schieten, maar dat er zonder twijfel meer exemplaren van dit soort te benoemen zijn, die zich blijkbaar alleen, frappant of niet, ophoudt in de mannelijke helft van de bevolking.

Geplaatst in Kort gezegd | 6 reacties

Notulen

Het meest opmerkelijke kenmerk van notulen van een vergadering is wel dat op papier meestal meer mensen gesproken blijken te hebben dan in werkelijkheid tijdens de bijeenkomst hun mond hebben opengedaan.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Wildgroei aan liefdadigheid

Voor het eerst sinds jaren is er en plein public de staf gebroken over het monster van de privatisering. Het werd de oorzaak van alle ellende op het spoor genoemd, de reden dat er zoveel miljarden over de balk zijn gegooid voor de aanleg en exploitatie van een onrendabele HogeSnelheidsLijn. Het heeft dus nergens toe geleid, die hele marktwerking. Op het spoor dus bijvoorbeeld. Maar er zijn nog wel meer domeinen te noemen waar de ordening verdwenen is en er in feite een struikgewas van regels en wetten is ontstaan, waar het recht van de sterkste alleen kan gelden. In de gezondheidszorg, de thuiszorg, het onderwijs. Domeinen die volledig ten onder lijken te gaan aan de deregulering, aan de terugtrekking van de overheid daaruit. Waar heeft die privatisering trouwens wel het heil aan de consument, de individuele burger gebracht die volgens het liberale gedachtengoed dat eraan ten grondslag ligt, onvermijdelijk op de samenleving zou neerdalen, dus welvaart en geluk moest brengen. Wat ik ervan merk is dat het aantal voedselbanken hand over hand stijgt en de bedeling en liefdadigheid alleen maar groeien. Afgezien van alle collecties die mijn voordeur passeren en waarvan het enige voordeel is dat je nog eens iemand anders uit dorpsgemeenschap spreekt dan wie tot je eigen kennissenkring behoort, word je langzamerhand gek, doodgegooid en overstelpt door allerlei charitatieve initiatieven. Wat op zich best verwonderlijk is. Want voorzover mij duidelijk ontstaat er jaarlijks een aanmerkelijke pot uit alle loterijen waarvan een veelheid aan goede doelen lijkt te profiteren.

Zodat de konklusie aannemelijk zou zijn dat genoeg echt genoeg is en verdere wildgroei zeker niet rechtvaardigt. Maar dat krijg je er dus van als een samenleving geregeerd wordt door de tucht van de markt en dus alles en iedereen zijn eigen gang kan gaan en ook nog een goede kans daarin maakt als men er maar een goed doel met de haren bij sleept. Met onder andere als gevolg dat radio en tv steeds meer vervuild worden door speciale uitzendingen en actieprogramma’s om noden te lenigen dan wel ziektes te bestrijden of wetenschappelijk onderzoek of milieuprogramma’s te ondersteunen. Waarmee weer zendtijd wordt gevuld, maar nog meer artiesten van de straat worden gehouden en mooie sier met zichzelf kunnen maken als zij zich vertonen als dat icoon dat zich sterk maakt voor het volgende of zoveelste goede doel. Zo groeit en groeit dat oerwoud van liefdadigheid dankzij de privatisering en de werking van de markt. Met als gevolg dat je van goede huize moet komen om door de bomen nog het bos te kunnen zien. Ik ben in elk geval in die jungle verdwaald en doe dus niet meer mee, tot het moment dat de Tweede Kamer met een wetsvoorstel komt om alle inkomens, uiteraard progressief, te belasten. Welke inhouding dan als ieders bijdrage aan de goede doelen geldt. Want met zoals het nu gaat promoveren wij onszelf tot de lachers van Europa. Of is er nog een land dat zichzelf ook zo onzinnig gedraagt?

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Naoorlogse muziek (7)

Ook dit nummer mag niet ontbreken in het overzicht van de muziek die er in de eerste naoorlogse periode toe deed. Want de klanken en het typische stemgeluid van Edmundo Ros in “London is the place for me” zijn absoluut kenmerkend voor die periode waarin Nederland zich herstelde en opnieuw opbouwde, maar er van welvaart nog geen sprake was.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , | 1 reactie

Terug van weggeweest

Mogelijk dat het anderen net zo is vergaan. Maar nadat ik in 1973 uit mijn geboortestad Culemborg ben vertrokken, is ze ook uit mijn systeem en mijn gevoelsleven verdwenen. Ik had er niet zo veel meer mee en eigenlijk steeds minder omdat het leven voor mij op andere plaatsen verder ging en daar betekenis kreeg. Natuurlijk kwam ik er nog wel voor familiebezoek, maar de hechting met de plaats verdween langzamerhand. Ik raakte haar kwijt. Culemborg deed mij nauwelijks nog wat en ik had ook niet de aanvechting om nog een kontakt ermee te onderhouden. Zodat alle ontwikkelingen en veranderingen die er plaats vonden, zich aan mijn oog onttrokken en ik er geen weet van had. Waarmee de verwijdering steeds meer gestalte kreeg en zich uiteindelijk reduceerde tot dat enkele feit dat het mijn geboortestad was en bleef. Welk besef met mijn ouder worden en vooral door nieuwe wendingen in mijn leven, een nieuwe liefde dus, als een Phoenix uit haar as herrees. Met als gevolg dat de aanvechting kon ontstaan om die plek waar ik dus mijn oorsprong heb, aan mijn geliefde te tonen. Omdat daar ook aanknopingspunten en referenties zijn die mijn verhalen, mijn levensgeschiedenis tastbaarder en herkenbaarder maken. En zo kwamen we gisteren eigenlijk onbedoeld en onverwacht, want we hadden andere plannen, in Culemborg terecht en werd het voor mij een hernieuwde kennismaking, die mij in genoeg opzichten zo maar aangenaam kon verrassen, na een vergeten van tweeënveertig jaar.

Want vooral geïnspireerd door mijn metgezellin, die onbevangen keek naar die voor haar totaal nieuwe omgeving en daar vaker ook enthousiast op reageerde, ging ik er ook met andere ogen naar kijken en ontdekte ik plotseling schoonheid waar ik die nooit had vermoed of gezien. De bewondering kon zich zo maar moeiteloos aaneenrijgen op al die plekken die ik haast was vergeten of niet meer wilde kennen. Met voorbeelden van fraais te over. De vier dreven met in hun midden het kroondomein en omzoomd door bebouwing van werkelijke allure. Het overdadig aanwezige groen. Een binnenstad met zijn oude panden in de Kattenstraat, de Herenstraat en de Everwijnstraat. De Binnenpoort, Varkensmarkt en Vismarkt met steeds weer die spannende grachtjes. Een fraai gerestaureerde Joodse kerk en niet te vergeten Het Voorburg met aansluitend de Slotstraat, waar de geschiedenis ook van de gevels te lezen is. En dan vergeet ik nog meer dan genoeg omdat je in een paar uur van zo’n hernieuwde kennismaking nu eenmaal niet alles kunt zien. Maar vast staat wel dat je na zo’n bezoek Culemborg behoort te verlaten met de pont over de Lek. Waarna je aan de overkant en achterom kijkend nog eens kunt genieten van haar markante profiel, dat mij nu de zekerheid gaf dat ik er absoluut weer terugkeer omdat ze haar plekje in mijn hart heeft terugveroverd en dus weer is waar het thuis hoort.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , , , | 3 reacties