De opportunisten van ABN Amro

Zijn de wegen van de leden van de Raad van Bestruur van ABN Amro ondoorgrondelijk? Of zijn zij de weg helemaal kwijtgeraakt en daardoor in hun eigen wereld, waarin zij toch schijnen te leven, volledig verdwaald? Of zijn er nog meer en andere vragen die het stuurloze gedrag van deze aan elke werkelijkheid ontstegen hoge heren kan oproepen? Wie het nog weet of er iets van begrijpt of kan bakken, mag het hier meteen komen vertellen. Ik, en vermoedelijk de nodigen met mij, kan er geen touw aan vast knopen, snap niets van hun draaikonterij. Maar ik ga toch een poging tot begrijpen doen en begin daarvoor gewoon bij het begin dat bestond in die salarisverhoging met een ton, onder het argument dat het een compensatie was voor gemiste bonussen, dat de heren al jaren op de nullijn zaten met hun inkomen van zes ton bruto per jaar en dat de verhoging gebaseerd was op een afspraak met de regering, de vorige wel te verstaan. Logisch dat er een orkaan van protest opstak omdat het overige ABN Amro – personeel gewoon op de nullijn bleef staan en omdat de samenleving vond dat ze zich mocht laten horen omdat de ABN Amro voor 100% van haar was. De heren begunstigden hadden er echter compleet maling aan en hun baas ging nog even verder met zijn stelling dat hij van die verontwaardiging helemaal niets begreep, te meer omdat de argumenten voor de verhoging maar al te steekhoudend waren.

Hoewel op zich niet sympathiek die ogenschijnlijke arrogantie, die lak en die maling, had het ook wel iets en riep het zelfs een vorm van respect op. Het waren tenminste kerels die de storm durfden te verduren en weerstaan en zich niet aanraakbaar toonden, was de indruk die door hen zo maar opgeroepen werd, maar die even zo snel omsloeg in het beeld van een slappe hap waarvan alleen de hand die naar de eigen beurs reikt, recht en eenduidig bleef. Voor het overige bleek van die kaarsrechte rug, dat steile geloof in het eigen gelijk, die in beton gegoten argumentatie niets over te blijven, toen naar het speeltje, het troeteldier van deze heren, de beursgang van hun bank, gewezen werd, toen dat opeens op de tocht kwam te staan. Die grote mannen en hoge heren werden rasopportunisten die als de wiedeweerga hun salarisverhoging opgaven om hun feestje toch door te laten gaan. Omdat dat immers uitzicht gaf op het echt grote geld in de vorm van bonussen en aandelen. Dus was je wel gek als je dat liet schieten voor zo’n fooi van een enkele ton. Dat noemen wij aardse stervelingen nou zo’n typisch voorbeeld van ‘penny wise, pound foolish’, zij het dat deze aan alles en iedereen, maar vooral zichzelf ontstegen leden van de Raad van Bestuur van ABN Amro uiteraard wat dat aangaat in andere verhoudingen en grootheden denken. Omdat zij de weg, zichzelf en het zicht op de werkelijheid verloren zijn geraakt. Waar zij er tegelijk goed aan doen om te beseffen en te weten voor wie zij dit doen, maar nog meer wie zij voor zich hebben.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , | 3 reacties

Maartse buien

(Bij wijze van troost)

Ik heb horen verluien

dat Maartse buien

slechts kunnen beduien

dat de zomer komt kruien.

Geplaatst in Gedichten | 3 reacties

Museum Land van Valkenburg

Sinds een aantal jaren ondersteun ik het Museum Land van Valkenburg financieel. Ik vind namelijk dat musea van haar formaat een reden van bestaan hebben en een serieuze regionale rol kunnen spelen, dus met name in cultureel opzicht en in cultuur-historische zin er toe doen en een beslissende functie kunnen vervullen, moeten vervullen, als schakel tussen heden en verleden en als aanjager van de beeldende kunst op locaal en regionaal niveau. Uiteraard wordt zo’n instelling al snel een ondergeschoven kind, dat zich tegen alle verdrukkingen en bezuinigingen in maar staande en gaande moet zien te houden. Wat dit museum dan ook bij uitstek doet en dan vooral door de bereidwillige, om niet te zeggen enthousiaste hand van zovele vrijwilligers. Dankzij hen worden er elke twee maanden weer exposities van betekenis gerealiseerd, met daarin toch altijd het accent op wat beeldende kunst zoal in Limburg vermag en vermocht. Dat heeft ertoe geleid dat gisteren, zondag 29 maart, twee tentoonstellingen werden geopend die ditzelfde kenmerk hadden. Daar was allereerst, ook met het oog op het lopende Jaar van de Mijnen, een expositie welke de naam draagt van “De Limburgers in de DSM Art Collection” en die dus in een brede waaier toont wat gedurende de afgelopen eeuw zoal aan beeldende kunst in Limburg of door Limburgers is gerealiseerd. Wat uiteraard aandacht impliceert voor grootheden als Charles Eyck en Aad de Haas, maar ook voor fameuze Limburgers die elkaar in Amsterdam vonden en daar tot excellente hoogten stegen. Daarbij kunnen namen als die van Jef Lataster, Pieter Defesche en Lei Molin natuurlijk in dezelfde adem genoemd worden.

In hun voetspoor, maar op Limburgse bodem, ontsteeg tijdgenoot Tajiri met zijn fameuze voorstellingen en beelden natuurlijk aan elke beperking, zoals te zien is in een sculptuur dat bij deze gelegenheid ook een plaats in dit Valkenburgs museum heeft gekregen. Maar niet alleen het verleden heerst tijdens deze expositie. Hoezeer het Limburgs talent er momenteel wel toe doet, is te zien in een zaal die geheel is gewijd aan de hedendaagse beeldende kunst, met werk van haar jonge exponenten die veelvuldig landelijk gelauwerd zijn en dus ook de plaats in de DSM – collectie hebben gekregen die zij verdienen. Zoals Bas de Wit, Keetje Mans, Jeroen van Bergen en Hadassah Emmerich, van wie het werk inmiddels ook de weg naar de grotere musea, nationaal en internationaal, hebben gevonden. Naast deze belangwekkende overzichtstentoonstelling die tot en met 21 juni loopt, is er op de tweede verdieping van hetzelfde museum een expositie ingericht die er bepaald ook zijn mag. Daar hangt namelijk grafisch werk van Jan van Helden (1933 – 2006), dat als bijzonderheid heeft dat het in kleur is uitgevoerd, waar van Helden’s werk zich juist kenmerk door zwart – wit en vaker daarmee gepaard gaande somberheid. Waarvan hier dus geen sprake is en het daardoor zo’n opvallende tentoonstelling maakt die tot en met 10 mei zal duren en wat mij betreft het bezoeken zeker waard is. Zoals ik het Museum Land van Valkenburg, ook weer dankzij en bij deze gelegenheid graag in ieders belangstelling aanbeveel.

Geplaatst in Tips | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Avishai Cohen

Hij geldt momenteel als een van de meest toonaangevende bassisten in de jazz, de Israëliër Avishai Cohen, die met zijn spectaculaire spel met name op de grote festivals steeds meer excelleert en daar dus ook een graag geziene gast is geworden. Een markant voorbeeld van zijn grote muzikale capaciteiten is de uitvoering van “Seven seas” door zijn trio op het jazzfesitval van Marciac in de Franse Pyreneeën afgelopen zomer. Daarin valt met name op hoe hij de ruimte aan de pianist en de drummer geeft om hun niet geringe kunnen te tonen.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , , | 1 reactie

Geweten

Hoe komt het toch dat als het woord ‘geweten’ wordt gebruikt, er altijd iets van een valse noot of een negatieve bijklank in opgesloten lijkt?

Geplaatst in Kort gezegd | 3 reacties

Het Museum van Mariemont

Een Waals pareltje dat beslist aan de klauwen van de vergetelheid ontrukt moet worden, is het Koninklijk Museum van Mariemont, waarvan het bijna onvoorstelbaar is dat het met al haar schoonheid zo verscholen ligt in een van de treurigste gebieden van België, namelijk in de driehoek tussen Mons, Charleroi en La Louvière. Dus even ten Zuiden van Brussel en daarom ook weer niet zo’n eind rijden dat het tot de onmogelijkheden van een eendaagse trip behoort. Het is eenvoudig te bereiken door op de snelweg van Luik naar Parijs de afslag Manage te nemen om vervolgens de borden waarop het betreffende museum aangegeven staat, richting Morlanwelz te volgen. Het betekent wel eerst een tocht van zo’n vijf kilometer door die voor Wallonië zo kenmerkende treurigheid en verrommeling. Wat eigenlijk een diep ademhalen vraagt dat wel haar beloning krijgt bij aankomst bij het schitterende park van zo’n 45 hectare dat dat museum omgeeft en dat op zich al een wandeling er doorheen van een paar uur meer dan waard is. Het bevat namelijk een uiteenlopende collectie van bomen, die de leeftijd van honderd jaar meestal al ruimschoots 007gepasseerd zijn gezien hun kolossale omvang en vaker grillige structuur. Is dat dus al iets voor de fijnproever, de echte liefhebber komt nog eens extra aan zijn trekken in het museum zelf.

Op verschillende niveaus van het fraaie gebouw bevinden zich uitgebreide collecties van Griekse, Egyptische, Helleense en Romeinse kunst, terwijl er een etage is vrijgemaakt om eeuwenoude Chinese en andere Aziatische kunst te tonen. Het ligt er allemaal met een vanzelfsprekendheid alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat het zich juist daar in die Waalse uithoek bevindt dat ook op zo’n zaterdag in maart op een godvergeten oord lijkt omdat er geen kip te vinden is die oog heeft voor al deze historische pracht. Waar het nog niet eens bij blijft. Want op de bovenste verdieping van datzelfde Museum van Mariemont is momenteel een uitgebreide, misschien zelfs wel wat overdadige expositie ingericht van een aantal symbolisten uit de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Grafici en schilders die hun tijd ver vooruit bleken te zijn en met name het gedachtengoed van Freud verbeeldden. Onder de titel “De navel van de droom” is werk van Rops, Klinger, Kubin en Simon tentoongesteld, waarvoor eigenlijk voor ons te weinig tijd beschikbaar was om daar de aandacht aan te besteden die het beslist verdiende, vooral gelet op het tegendraadse karakter ervan, gezien het tijdsgewricht waarin het tot stand was gekomen. In hoge mate intrigerend dus en tegelijk uitnodigend om het nog eens te komen bekijken. Wat dus zeker gaat gebeuren omdat je op dit Waalse pareltje dat dat Koninklijk Museum van Mariemont is, echt niet in dat ene, bijna vluchtige, bezoek uitgekeken bent.

Geplaatst in Tips | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Uitbundigheid

Vandaag is het weer eens de beurt aan de Limburgse dichter Pierre Kemp (1886 -1967). Een groot deel van zijn oevre schreef hij tijdens zijn dagelijkse treinreis tussen Maastricht en Eygelshoven, waar hij bij de mijnzetel ‘Laura en Vereeniging’ gedurende tientallen jaren als loonadministrateur werkte. Zo’n pennevrucht was bijvoorbeeld het onderstaande kempUitbundigheid“, dat daarmee ook karakteristiek is voor zijn omvangrijke werk:

Met korven om manen in te vangen,
met bussen vol gezangen,
met potten om lichten in te drogen
reis ik langs de ogen van het land.
Met dozen zonnen,
met klanken in tonnen
en glazen gedichten in iedere dwaze hand.
Waar ik mijn armen ook rek,
ik ben overal gek.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen