Een vorm van luisteren

Er zijn mensen waarvoor luisteren eigenlijk meer gedefinieerd wordt als het ongeduldig wachten om het woord te kunnen nemen.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Het circus van wachtwoorden

Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik de enige ben die hiermee en hierdoor onophoudelijk in de knoop raak. Niet dat ik mij nog erger aan deze vorm van onbeheersbaarheid. Het schijnt een fact of life te zijn geworden, welke je dus maar hebt te aanvaarden. Het gaat over de onoverzienbare hoeveelheid wachtwoorden waarin mijn behoefte (?) of noodzaak (?) om te communiceren, in welke zin ook, verankerd en bijna gevangen schijnt te moeten worden. Omwille van veiligheid en privacy, is dan de redengeving. Met meteen daaruit voortvloeiend de malle paradox dat onze hele binnenwereld van laptops, tablets en smartphones wordt afgeschermd, waartegenover staat dat mensen aldus de rust en de zekerheid voelen om zich ongebreideld bloot te geven, het eigen gemoed binnenstebuiten te keren, zonder dat er nog een rand of band in en aan te herkennen is. Niet dat ikzelf de aanvechting voel om mij in alle hevigheid en totale emotie te presenteren. Dat zeker niet.

Wat wel betekent dat die wachtwoordenstroom mij des te meer hindert, mij gevangen houdt en ook een machteloos gevoel geeft, omdat ik niet weet hoe die stroom te beheersen en te bewaken dan wel te onthouden. Want vastlegging waar dan ook schijnt uit den boze te zijn, althans op laptop, tablet of phone. Zodat niets anders over blijft dan dat lullige papiertje dat echter ook niet altijd bij de hand is als er weer iets als een volgend wachtwoord genoteerd moet worden. Met als ultieme gevolg dat er zo onder de hand nogal wat blaadjes hier in huis ergens, dus in een van de genoeg laden, in omloop zijn om zo dat gevoel van machteloosheid bij mij levend te houden. Het oogt allemaal mogelijk redelijk hulpeloos. Maar dat zal dan wel zo. Misschien is er iemand die dit wiel wel heeft uitgevonden en mij wil helpen om dat niet voor de tweede keer te doen. Omdat ik toch niet voor clown wil staan tegenover deze wachtwoordenstroom, die voor mij steeds meer op een circus begint te lijken.

Geplaatst in Persoonlijk | 4 reacties

Witte lelies (haiku)

lelJuist als ze bloeien

stemmen ze het meeste droef,

de witte lelies.

Geplaatst in Gedichten | 1 reactie

Principes

Uitgesproken principes krijgen pas waarde als ze het woord passeren en tot daad uitgroeien.

Geplaatst in Kort gezegd | 3 reacties

Pleidooi voor de accordeon

Om een of andere niet te achterhalen reden schijnt de accordeon maar niet uit het verdomhoekje van de muziekwereld te mogen en ook te kunnen komen. De sfeer van caf├ęklanken die eromheen hangt dan wel door dat instrument opgeroepen wordt, lijkt dat onmogelijk te maken. Er wordt nog gemakkelijk de neus voor opgehaald en het bespelen ervan wordt nogal volks en ordinair gevonden. Kortom, het vooroordeel weet wel weg met de plaatsbepaling van de accordeon. Want met een beetje pretentie laat je je daarmee niet zien. Is het daarom gek dat de andere benamingen ervan, als ze op zich al niet veelzeggend zijn, dan ook exact in die straatjes passen. Met een kwetschbuhl of een trekzak is het in zekere kringen, die soms toch toonaangevend zijn, moelijk goede sier te maken. Zoals het ook lastig daarom is om in de voetsporen te willen treden van mannen als Johnny Meyer en Harry Mooten, die hoewel in zeker mate wel gerespecteerd, eigenlijk nooit op hun echte waarde zijn geschat. Integendeel, als leuk, maar meer ook niet, werden afgedaan. Waarmee zij, nog afgezien van hun artistieke betekenis, ook als vakman met hun ambachtelijkheid werden miskend en afgedaan.

Volkomen ten onrechte, omdat die accordeon werkelijk exceptioneel veel vraagt van haar bespeler en dus een van de lastigste instrumenten is om daaruit een klankenarsenaal te laten horen. Allereerst omdat er drie variabelen zijn die het specifieke geluid van de accordeon bepalen, namelijk de toetsen, de knoppen en de balg. Is het al geen sinecure om het bespelen en bedienen ervan doorlopend op elkaar afgestemd te hebben, in harmonie met elkaar te brengen, het is helemaal moeilijk doordat dat op gevoel moet gebeuren. Want noch de toetsen noch de knoppen bevinden zich in het direkte zicht van de speler, terwijl de balg ook voor een deel op gevoel bediend moet worden. Voeg daar het gewicht van de accordeon aan toe en het bespelen ervan wordt daarmee de heidense klus, die geleverd moet worden om echt mooie muziek te maken, die ook nog eens monjesmaat wordt erkend en gewaardeerd. Geheel misplaatst, ben ik dus van mening, zoals ik ook vind dat het tijd wordt dat die twee Nederlandse grootmeesters van dit instrument nu eindelijk eens de erkenning krijgen die zij zo verdienden, maar bij hun leven nooit kregen.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , , | 2 reacties

Leesbrillen van de Hema

Wat is de betekenis en toegevoegde waarde van de Pearles, de Eye Wishen, de Hans Andersen en de Specsavers van deze wereld, als leesbrillen bij de Hema zo, dus zonder enig advies, meting of babbel, voor een habbekrats uit de rekken kunnen worden gehaald?

Geplaatst in Kort gezegd | Tags: , , , , , | 2 reacties

Ard en de herprioritering

Het zou me een lief ding waard zijn als ik de vaderlandse politiek weer eens serieus kon gaan nemen. Los van de debatten in de Tweede Kamer die niet meer uitstijgen boven het niveau van wat geruzie bij de dorpspomp en gesteggel op de vierkante millimeter, schort er ook nogal wat aan de presentatie, woordvoering en toonzetting van de bewindslieden en volksvertegenwoordigers. Bijna stuk voor stuk kunnen ze slechts in zichzelf verzanden, zo lijkt het wel. En als er dan iemand van hen wel helder en te volgen is, produceert hij of zij rabiate prietpraat die alleen maar bedoeld is om aan twijfelachtige gevoelens te beantwoorden of gehoor eraan te geven. Maar nogmaals, het gros van de politici slaagt er echter alleen maar in om zo met meel in de mond te praten, dat je het er als kijker of luisteraar niet meer droog bij houdt. Het seizoen voor al die verbale hoogstandjes en Houdini-acts is inmiddels weer geopend, met al meteen een bewindsman die de lacher in mij volledig op zijn hand wist te krijgen. Aanleiding was het commentaar dat aan hem werd gevraagd op rapporten die waren uitgebracht met betrekking tot de performance en resultaten van onze Nationale Politie, dat circusnummer dat door Opstelten is uitgevonden en in feite een doorlopende klucht is geworden, vanaf het begin van dat project. Met die Opstelten in de hoofdrol als de permanente clown, die de hele vertoning die de vorming van dat korps direkt werd, met zijn optreden alleen maar lolliger en lachwekkender maakte tot het Nederlandse volk op hem uitgekeken was en hij opgevolgd werd door Ard van der Steur.

En wat moet die toch zijn best doen om serieus genomen te worden, om zich te verlossen van de slagschaduw van de harlekijn die zijn voorganger was en die ook nog altijd over hem heen blijft hangen. Zodat het bij voorbaat lastig is om het goed en degelijk te doen tegenover al die mensen die op een volgende grol wachten, welke ook nog eens voor de hand ligt bij zo’n problematisch dossier als dat van de Nationale Politie. Zodat je met je voornemen om je werk goed en toegewijd te doen, welhaast moet struikelen en alleen maar op je gezicht kunt vallen. Omdat er nadrukkelijk op wordt gewacht en omdat je als bewindsman juist uit alle macht overeind wilt blijven, je staande wilt houden. Met als logisch gevolg dat die van der Steur dus in het Achtuurjournaal flagrant onderuit ging en niet zo’n beetje toen hij het stellige voornemen uitsprak om het project van de Nationale Politie in de vertrager te zetten alsook tot herprioritering over te gaan. Welke stijlbloempjes hij met een stalen gezicht uitsprak, met een effect van vermakelijkheid dat daardoor alleen maar groter werd en het oude liedje daardoor gewoon opnieuw deed klinken. Zodat dat wel onomwonden laat zien hoe moeilijk het toch wel blijft om de vaderlandse politiek nog serieus te nemen.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen