Maria

Op gezette tijden behoort hij hier aan het woord te komen. Uiteraard op zondagen, omdat hij een dichter is en wel een van de meest vooraanstaande die Nederland in de twintigste eeuw heeft gekend, namelijk Gerrit Achterberg, die leefde van 1905 tot 1962. Met vandaag dit prachtige spel met woorden en beelden in zijn gedicht ‘Maria‘:

Toen ik ingeslapen was
in zonneglas, in zonneglas,
waarvan de kamer was –
een ongeboren diamant
van glinstervliezen, ingekeken
door ongestoorde moederogen –
heb ik haar lichaam weergezien:
een licht met het vermogen
Te kunnen worden kind of ster
en nu ik me heb bewogen
moet er een droom geboren zijn
waarvoor een koning ligt gebogen.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | 1 reactie

Blauw en geel

De kloof tussen de overheid en de burger groeit. Er wordt met verschillende talen en langs elkaar heen gesproken. Waar dat toe leidt en hoe dat tot uitdrukking komt blijkt wel uit het feit dat de duidelijke roep om meer blauw op straat een antwoord krijgt in de vorm van een nieuw tenue voor de politie waarin de kleur geel overheerst.
Geplaatst in Kort gezegd | 2 reacties

Limburgse rituelen

Misschien is de bril waarmee ik naar Limburg kijk, naar de mensen, hun cultuur en hun gewoonten, wat vervormd door de lange tijd die ik er al woon. Hij kan best een beetje daardoor beslagen zijn waardoor mijn zicht wat minder scherp en objectief en gekleurder en vertekender is geworden. Ik weet het niet. Tegelijk ben ik mij er wel van bewust dat mijn blik op de wereld rondom mij, dus mijn directe omgeving, in de loop der tijd minder verwonderd is geworden en vaker vervuld is van een zekere bewondering voor de wijze waarop hier in het Zuidelijkste deel van het land vorm wordt gegeven aan alle mogelijke facetten van het leven, zelfs aan de meest alledaagse aspecten ervan. Wat zich niet verhoudt tot de nogal eens botte en smalende wijze waarop met name vanuit de Randstad Limburg en zijn bewoners vaker op de korrel worden genomen. Volkomen ten onrechte, weet ik inmiddels, zoals het tegelijk de stelling en wijsheid bevestigt dat onbekend onbemind maakt en dus een vrijbrief lijkt voor het uitspreken van vooroordelen. Maar waarom moet wat hier usance is, nou vreemd of raar gevonden worden als de buitenstaander ernaar kijkt? Wat mij betreft is daar geen enkele reden of aanleiding voor. Het is eerder een argument om er waardering voor te hebben en daarmee de kant op te gaan van de nu breed geaccepteerde vaststelling dat de Limburger als geen andere Nederlander de kunst van het Bourgondisch leven zou verstaan. Zonder dat daarin overdreven moet worden.
En zoals dat dus is zoals het is, zo kent het Limburgs leven met haar gewoonten, nog genoeg variaties en bijzonderheden die net zo’n onomstreden waardering verdienen. Om maar eens een voorbeeld te noemen van een gebruik, een ritueel dat mij iedere keer weer vervult van bewondering, dan is dat de stijlvolle wijze waarop steeds, ook door tussenkomst van de kerk en de priesters, vorm wordt gegeven aan het uitvaartceremonieel. Met vooral de respectvolle en tegelijk ingetogen invulling ervan. Met zoals gezegd, de religie en het ritueel als de middelen die helpen om aan de gebruikelijke gevoelens inhoud, vorm en uiting te geven. Zonder overdrijving, zonder misbaar, maar ingetogen, respectvol en voortdurend naar de maat en het besef van wat kan en wat niet kan in de gegeven situatie. Het effect dat dit sorteert, is een algemeen gevoel van berusting en welbevinden, waardoor het oppakken van de draad van het leven voor de nabestaanden eens zo lichter wordt. Met daaromheen een gemeenschap die dit ziet en gelijkelijk ervaart. Dat heb ik in vijf, zes maanden tijd een aantal malen zich voor mijn ogen zien afspelen. Waardoor ik wel moest concluderen dat het goed was zoals er in Limburg met dood, afscheid en begraven of cremeren wordt omgegaan en ik waarachtig niet zou weten hoe dat nog beter zou kunnen. Nee, er zou een voorbeeld aan genomen kunnen worden.
Geplaatst in Limburg | Tags: | 5 reacties

Tien van Toen – 566 –

Het Nederlands betaald voetbal heeft in de ruim vijftig jaar van haar bestaan heel wat clubs en namen zien komen en ook zien verdwijnen. Vandaag de eerste tien namen van voetbalclubs die er niet in zijn geslaagd om het als betaaldvoetbalorganisatie uit te zingen en zelfs helemaal van de KNVB – kaart zijn verdwenen, voorzover ik dat tenminste kan inschatten:
KFC – Scheveningen Holland Sport – Zeist – Wageningen – SC Amersfoort – ‘t Gooi – Frisia – Rapid JC – Maurits – Xerxes/DHC
Geplaatst in Tien van toen | 5 reacties

De scrupules van Jan Smeets

Direct na het overlijden van popicoon Prince deelde het Buro Pinkpop mee dat hij hoog stond op de lijst van festivaldirecteur Jan Smeets die hem nog eens graag in Landgraaf had zien optreden. Nou, geweldig interessante mededeling die zelfs niet op die trieste actualiteit slaat, maar alleen maar het boze vermoeden oproept dat kennelijk alles soms goed genoeg is om aandacht te trekken. Het enige dat daarvoor nodig is , lijkt een gebrek aan scrupules.
Geplaatst in Kort gezegd | Tags: , , , , | 4 reacties

Op reis met Buienradar

Een paar keer per jaar waande ik mijzelf in de laboratorium-situatie die steevast in het leven werd geroepen bij het zogenaamde operations research. Dat was een denkdiscipline die gelijktijdig met sensitivity – training in de zeventiger jaren nogal opgang maakte. Niet dat er een causaal verband mee bestond, maar het noemen ervan is meer bedoeld om even de plaats in de tijd te bepalen. Operations research, duidelijk voorloper van de bedrijfskunde en besliskunde, was een soort van onderzoeksvorm waarin beslismodellen werden uitgewerkt op basis van aannames omtrent omstandigheden die van invloed zouden kunnen zijn op besluitvormingsprocessen. Waarbij het verder niet aan de orde was op welke schaal dat dan gebeurde. Die theoretische benadering, dat zoeken naar oplossingen voor diverse situaties kwam ik dus elk jaar wel een paar keer tegen, ondervond ik als ik op vakantie of op reis ging. Want de alles overheersende hamvraag was dan telkens wat er zoal aan kleding en dergelijke moest worden meegenomen, met de weersomstandigheden toch als de grote onbekende en tegelijk te duiden variabele. Omdat  het niet aan de orde was om voor elk weertype kleding mee te nemen.
Waardoor de uiteindelijke keuze een gok bleef omdat de inhoud van een koffer en het toegestaan gewicht nu eenmaal gelimiteerd was, ook als we per auto gingen. Dat raden en gissen en afwegen hoorde er eigenlijk zo’n beetje bij en maakte de te maken reis alleen maar ongewisser en daardoor spannender en ook iets opwindender. Vandaar dat soms best lekkere gevoel van gelijkenis met de beslismodellen zoals die tijdens operations research plegen te passeren. Hoewel daar de kraak en de smaak ook van verloren dreigt te gaan doordat Buienradar zo nadrukkelijk een plek in ons leven is gaan opeisen en ons de mogelijkheid biedt om veertien dagen vooruit te kijken om te weten wat voor een weer het op onze bestemming wordt. Al met al lekker makkelijk die zekerheid, die een verlossing betekent van de twijfels die onlosmakelijk verbonden waren met de dagen voor het vertrek. Maar of het echt leuk is, zijn charme heeft, durf ik in twijfel te trekken. Geef mij toch maar die beslismodellen, dat wikken en wegen en vervolgens het besluit om gewoon te zien waar het schip strandt. Waarvan, zeg nou zelf, nooit sprake is geweest. Blijft daardoor de vraag wat Buienradar nu eigenlijk toevoegt, behalve dan dat het de zoveelste twijfel en onzekerheid volledig plat slaat.
Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Prince

Omdat hij een van de grote iconen van de popmuziek was, laat ik zijn overlijden niet ongemerkt passeren. Waarbij ik wel de aantekening maak dat ik niet echt weg was van Prince, zijn vertoon en zijn muziek, maar tegelijk erken dat hij zeker uniek en origineel genoemd mag worden. Het enige nummer van hem dat bij mij warme gevoelens opoept, ook omdat het samenvalt met speciale herinneringen, is dit “The most beautiful girl in the world”.
Geplaatst in Muziek | Tags: , | 4 reacties