Les Paul & Mary Ford

Nog eens de onvolprezen Les Paul & Mary Ford, sterren uit het begin van de vijftiger jaren. Hier met hun versie van een oud Roemeens zigeunerliedje, dat van hen de titel “Johnny is the boy for me” kreeg en dat velen maar al te bekend in de oren zal klinken.

Geplaatst in Muziek | Tags: , | 4 reacties

Volle glazen en bodempjes

Het is niet zo eenvoudig om in een enkel woord of begrip het verschil tussen Limburgers en met name Hollanders te duiden. Wat maakt Limburgers nou zo veel Bourgondischer dan de Nederlanders van boven de rivieren? Ga daar maar aan staan en probeer het dus liever eens aan de hand van een dagdagelijks voorbeeld. Een grote kans van slagen om dat zo sprekende onderscheid dan wel helemaal duidelijk te maken. Neem gewoon eens twee glazen bij de hand en laat het ene door een Limburger met wijn vullen en het ander door een Hollander. Gerede kans dat het eerste glas, dat van de Limburger, ook echt vol is, terwijl de Hollander zich beperkt tot een bodempje. Waar de Limburger vindt dat een glas er nu eenmaal om vraagt om gevuld te worden, zal de Hollander zijn maat houden, omdat het zo hoort, omdat de etiquette dat vraagt.

Waarna deze een uitgebreid ritueel laat volgen om dat bodempje op waarde te schatten, te proeven en er mondjesmaat aan te nippen. De Limburger daarentegen neemt niet die tijd, maar drinkt zijn glas leeg om aan een volgend te beginnen als aan de andere kant van de tafel – bij de Hollander – de helft van het bodempje net is verdwenen. Wat dus zoveel wil zeggen dat bij de Limburger de vraag niet eens is of het glas half vol of half leeg is. Het is namelijk altijd vol en maar even leeg, omdat de kwestie van dat halfvolle of halflege glas aan hem als ware BourgondiĆ«r niet besteed is, hij zich met dat geneuzel niet bezig houdt, maar de drank gebruikt waarvoor ze bedoeld is, namelijk om te drinken, in plaats van er ingewikkeld over te lullen. Waarmee het verschil met de Hollander wel het treffendst is geduid.

Geplaatst in Limburg | 7 reacties

En in de schemering

Ze was tot in de zeventiger jaren een prominent recensent van de popmuziek in de Volkskrant. Daarna is ze een even vooraanstaand dichteres geworden, Elly de Waard. De ene bezigheid combineerde ze met de andere activiteit in het volgende gedicht dat de titel “En in de schemering” draagt:

En in de schemering zong
de uil zijn blues; veel

van ook zijn verdriet
was al geweest, zijn droevig

lied kwam immers uit
zijn hele lichaampje en niets

gekunstelds was er aan
het werd door niets

gestuit – zo hoort muziek
te zijn: voluit, een druppel

die je dorstige, je uit-
gedroogde ziel

in zich opzuigt.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | 1 reactie

Het gelijk van Klaver

Laat niemand beweren dat Wilders geen school heeft gemaakt. Hij mag dan door nagenoeg heel politiek Den Haag gemeden worden als de pest, het neemt niet weg dat zijn gedachtengoed inmiddels breeduit ingang heeft gevonden bij toonaangevende partijen als de VVD en het CDA. Het hele formatiecircus en nog meer het vastlopen ervan heeft dat overduidelijk bewezen toen de wegen van Jesse Klaver aan de ene kant en die van Rutte, Buma en Pechtold aan de andere kant zich scheidden. Met als aanleiding het migratiedossier dat op veel punten de geest van Wilders ademde, want alle vluchtelingen op dezelfde hoop gooide en verplichtte om in de eigen regio asiel aan te vragen, ongeacht of er sprake was van oorlog en geweld als beweegreden om huis en haard te verlaten, of dat het nergens anders om ging dan een economische lotsverbetering. Waarbij een en ander dan gevat zou moeten worden in overeenkomsten tussen EU en regimes in Noord – Afrika, welke geen graad beter zijn dan dat van de autoritaire Erdogan in Turkije, die Europa al eerder uit de brand hielp. Om de vluchtelingenstroom uit Afrika aan banden te leggen zouden dan afspraken moeten worden gemaakt met Egyptische, Libische, Tunesische en Algerijnse regeringen, welke stuk voor stuk nog twijfelachtiger zijn dan Erdogan als het gaat om hun democratische gezindheid en hun respect voor de mensenrechten.

Door die regimes zouden dan voor Europa de kastanjes uit het vuur worden gehaald waar het gaat om de Afrikaanse vluchtelingen, zonder aanziens des persoons, dus ongeacht of ze economische gelukszoekers waren dan wel op de loop voor oorlog en geweld. Ook die laatste categorie, de politieke vluchteling, zou in de eigen regio opgevangen moeten worden en geen direct asiel meer in ons land mogen of kunnen aanvragen. Welk recht een van de hoekstenen is van onze rechtstaat en vrije samenleving, maar dat door het zogenaamde ‘motorblok’ van VVD, CDA en D’66 tijdens de formatieonderhandelingen in de uitverkoop werd gedaan, prijs werd gegeven. Waardoor de principes van Jesse Klaver ernstig onder druk kwamen te staan, dus zijn ondergrens daarin werd bereikt. Terecht dat hij vervolgens afhaakte en onterecht dat hij daarna door de politiek en ook de media, met Jinek voorop, de zwarte piet kreeg toegespeeld. Omdat hij een aanstaand feestje, maar wel een erg fout feestje verpestte. Zodat hij, in plaats van te kijk te worden gezet, alleen maar complimenten verdient omdat hij nu eens niet zijn principes te grabbel gooide waar dat in het Haagse usance is zodra de kans op deelname aan de macht daarmee gemoeid is.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , , , , , , , | 5 reacties

Vruchten en foefjes

De liefhebber van het traditionele Nederlandse fruit, de appel, de peer, de kers, beleeft steeds moeilijker tijden, zonder dat daar een echte reden voor is aan te wijzen. Het enige dat opvalt, is dat het met de smaak ervan hard achteruit is gegaan sinds het haast exclusief door de supermarkten wordt aangeboden en de ouderwetse groenteman het eigenlijk bijna compleet moet laten afweten. Met als gevolg dat appels, peren en kersen nooit meer te zien zijn in veilingkisten, maar keurig in het gelid uitgestald liggen in de schappen van de grootgrutters, waar blijkbaar de orde moet heersen, ook als dat ten koste gaat van de kraak en de smaak van het fruit, zoals die tot voor jaren terug zo gewoon was bij de groenteman. Met daarvoor dus nu in de plaats de appel die voorzien is van een etiket, zonder dat daar ooit een consument om gevraagd zal hebben. Terwijl bepaald niet duidelijk is waar dit voor staat of welke (schijn)zekerheid ermee wordt geboden. Vast staat wel dat de producent, de fruitteler, daarmee geheel aan het zicht van de gebruiker is onttrokken. Maar of aldus een stap vooruit in de productkwaliteit is gemaakt, valt nog te bezien, nu de ene appel de andere is en ook altijd hetzelfde smaakt en er nauwelijks nog iets aan te beleven valt. Met de kers is het in feite hetzelfde verhaal, in die zin dat het hele aanbod ook zo nietszeggend en waterig is en zijn aantrekkelijkheid volledig heeft verloren ten opzichte van de echte vaderlandse kers die vroeger een paar weken in de zomer te verkrijgen was.

En dan was het ook een echte lekkernij, met name als ze langs de weg of in de boomgaarden te krijgen was. Maar die traktatie is echt gedevalueerd sinds ze de hele lente en zomer door kan worden aangeboden dankzij leveranties van andere continenten. En wat er met de van oudsher lekkerste vrucht, de peer, aan de hand is, vormt een even groot vraagteken. Met de Klaps, de Doyen de Comice of de Conference als namen voor het smakelijkste fruit dat zelfs steeds populairder ten koste van de appel aan het worden is. Wonderlijk genoeg omdat er toch een fikse maar aan het eten ervan verbonden is. Want gebeurde dit tot voor twintig, dertig jaar probleemloos, anno nu moet de consument het niet in zijn hoofd halen om de peer zo uit het vuistje te eten. Besmeurde kleren zijn het onvermijdelijk gevolg van de sappigheid – of is het waterigheid – van die te eten peer. Zodat het opletten geblazen is, in tegenstelling tot vroeger, toen van dit soort ongemakken nooit sprake was. Waardoor onherroepelijk het gevoel kan ontstaan dat er ook iets aan die peer is veranderd, dat ze gemanipuleerd is. Ten gerieve van de producent en van het winkelbedrijf, maar zeker niet in het belang van de kopende klant die voor stukken meer geld minder aan kwaliteit krijgt, hoewel met de nodige foefjes de indruk gewekt wordt dat het allemaal stukken beter is.

Geplaatst in Eten en drinken | Tags: , , , , , | 1 reactie

Dingetjes

Het zal mij vast niet alleen overkomen, dat kriebelige gevoel als er weer zo’n insider is te horen met zijn hedendaags spraakgebruik. En dan gaat het niet over die echte straattaal waar voor een buitenstaander geen touw aan vast te knopen is, waardoor het zo hilarisch is dat je je onmogelijk nog een buitenstaander kan wanen, hoogstens toehoorder of toeschouwer. Wat dus echt een ander verhaal genoemd kan worden. Nee, echt kregelig word ik als er zo’n type langs of in beeld komt die zijn beperkte uitdrukkingsvaardigheid in het Nederlands tracht te verhullen door leentjebuur bij andere, grotere talen te spelen, om daar dan een draai naar zijn eigen taal aan te geven. Alsof onze moerstaal niet rijk genoeg is en zo nodig injecties vanuit het Engels, Frans of Duits behoeft van armoedzaaiers die het Nederlands maar net beheersen. Want waar komt anders ineens die alom aanwezige bucketlist vandaan? Is de simpele verlanglijst dan niet gewoon en goed genoeg? Om nog maar te zwijgen van het volgende monstrum van een Anglicisme dat zijn weg ook heeft gevonden in de dagelijkse spreektaal. Of doen we met zijn allen ons ding niet meer? Ja toch?

En het houdt ook nog eens niet op, die taal die zich maar vernieuwt, echter niet verfraait, want zich in een neerwaartse spiraal bevindt die wel tot haar ondergang moet leiden. Het ‘motorblok’ als metafoor voor een politiek verbond zou ik geen aanwinst willen noemen, en al helemaal geen verrijking van de Nederlandse taal. Hoewel ze in lelijkheid en betekenisloosheid nog overtroffen wordt door dat zogenaamde ‘kippenvelmoment’, waarmee welbeschouwd helemaal niets gezegd wordt, maar des te meer gesuggereerd, oftewel opgeklopt en stukken groter gemaakt. Maar momenteel wordt alles geslagen door dat ene woord dat elke lading schijnt te moeten dekken, zonder dat duidelijk is waarvoor het staat. Misschien dat het daarom zo gretig ingang en aftrek vindt bij alles en iedereen die meent wat te vertellen te moeten hebben, zonder dat het op melden lijkt. Met behulp van dit woord blijk je indruk te kunnen maken, meer te zeggen met behulp dus van dat enkele woord, waardoor het tot vervelens toe klinkt en nu al niet meer uit te bannen lijkt. Het gaat over het ‘dingetje’ dat overal en nergens voor staat, dus te pas en te onpas opduikt, en daarom al niet meer weg te denken is. En dus zo maar een echt ‘dingetje’ is geworden, ten koste van de schoonheid van onze eigen taal.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , | 7 reacties

Trump en zijn pluimstrijkers

Wat hier getoond wordt, grenst aan het ongelooflijke. Het is een registratie van het begin van de eerste bijeenkomst van het kabinet van Donald Trump, welke gisteren plaats vond. De opname duurt elf minuten. In dat tijdsbestek maakt Trump een rondje langs zijn ministers om hen de gelegenheid te geven om hem te bejubelen en vooral hun dank aan hem te betuigen. Nog nooit vertoond in de vrije Westerse wereld, deze haast kinderlijke vorm van persoonsverheerlijking. Wat dan ook nog eens gebeurt door volwassen en waarschijnlijk toch verstandige mensen. De geest van Pyongyang kon wel in Washington zijn neergedaald. Als het niet zo’n ridicule vertoning was, dan kan het op zijn minst toch benauwend genoemd worden. Geruststellend is het in elk geval zeker niet om de regering van het machtigste land van de wereld zo bezig te zien.

Geplaatst in De wereld | Tags: , , | 1 reactie