Wel geknipt of niet geschoren

Een gedachte – of misschien is het wel een vraag – tussen de soep en de aardappelen door. Maar toch beklijvend genoeg om er even bij stil te staan. Omdat het weer typisch zo’n voorbeeld is van menselijk gedrag waarin de tegenspraak besloten ligt. Althans, dat was mijn, mogelijk voorbarige, conclusie toen ik op een plek – het zal wel ergens op de sociale media zijn geweest – stuitte op de uitkomst van een enquete die gehouden was onder jongeren, en dan met name onder het meest spraakmakende gedeelte ervan dat je immers op festivals treft. Gevraagd naar de wenselijkheid van lichaamsbeharing, en meer specifiek naar de bijdrage ervan aan uiterlijke schoonheid, gaf het overgrote deel een negatief antwoord. In die zin dat beharing als vies en onhygiënisch werd beschouwd en dus consequent met tondeuse of welk ander middel ook werd verwijderd om het lichaam, de fysieke verschijning aldus haar beste vorm te kunnen geven. Waarop mijn logische reactie dan wel moest zijn, overigens verpakt in de vanzelfsprekende vraag: “Het zal allemaal wel. Maar wringen doet het beslist, als tegelijk bezien en overwogen wordt dat op hetzelfde moment de spraakmakende voorhoede van datzelfde jonge volkje er ook geen been in ziet om zich met rijkelijke baardgoei en uitbundige kapsels uit te dossen.” Oftewel, wie wordt er hier nu niet geknipt en wel geschoren, of andersom?Misschien kan die ongerijmdheid dan toch even uitgelegd worden……

Advertenties
Geplaatst in Samenleving | 2 reacties

Compleet verdwaald in Boedapest

Hoe dom kun je zijn? Of was het onwetend, onnozel of hartstikke naïef? Of gewoon compleet verblind door hebzucht? En op die manier in een wereld van waandenkbeelden terecht gekomen waarin het spoor wel bijster geraakt moest worden. Wat moet er nog meer gevraagd of bedacht worden over de trip die twee knullen van eenentwintig jaar oud met een bestelwagen barstensvol drugs maakten naar een popfestival in Hongarije om daar ten eerste natuurlijk met hun spul de blits en vervolgens daarmee ook een klapper van jewelste te maken. Wie kon ze daarna nog wat maken, met de daar verworven tonnen aan euro’s op hun bankrekening? Zou hun fantasie niet op die manier met hen op de loop zijn gegaan, in de richting van het doodlopend spoor, waar elk besef van de Hongaarse realiteit volledig afwezig was, laat staan het gevoel dat het behoorlijk foute boel was waar ze mee bezig waren. Anders kan je toch niet zo ieder risico ontkennen om in the blind in zo een strikte en strenge en conservatieve omgeving, als daar in Boedapest, je gang te gaan.

Dan moet er ergens in de bovenkamer toch kortsluiting zijn opgetreden en het idee zijn ontstaan dat alles met drugs ook overal mag. Weltfremd heet dat en ontsproten aan een brein dat contact met de realiteit mist, het brein van de monomane topsporter, die met oogkleppen op slechts recht vooruit kan denken en daardoor elke bijkomstigheid of hindernis ten enenmale mist. Waardoor de verwondering wel groot moet zijn geweest dat dat zo goed bedachte plannetje spaak liep, een arrestatie volgde en de gruzelementen van een mislukt leven in Hongarije als enig perspectief resteerden. Plus het medeleven van het thuisfront dat erin bestaat dat het zo jammer is dat op zo’n manier een eind komt aan een loopbaan in de topsport, terwijl de vooruitzichten daarop zo mooi leken te zijn. Waarmee je het als eeuwige stomkop in een treurige cel in Boedapest moet doen. Omdat je zo dom en onnozel en onwetend mocht en ook meende te moeten zijn……

Geplaatst in Mensen, mensen... | Tags: , , , , | 7 reacties

Tien van Toen – 677 –

Tien grepen uit de oude doos van vergane en vergleden begrippen:

pijpekrullen – hansop – scharensliep – stopperspil – slingerback – ausputzer – hardewijker – flitspuit – zoethout – Brussels lof

Geplaatst in Tien van toen | Een reactie plaatsen

Een wolf in schaapskleren

Een wolf in schaapskleren. Of zou er nog een andere naam te verzinnen zijn voor Paul Jansen, de hoofdredacteur van de Telegraaf? Want was het geen innemende, goedlachse man die vorig jaar zo succesvol mocht deelnemen aan een aantal afleveringen van “De slimste mens”? Aimabel en zonder ook maar het geringste vermoeden te wekken dat hij ook nog rafelranden kon bezitten, die er dus echt wel moesten zijn. Hoe kon hij anders verantwoordelijk zijn voor de uitgave van een verkeerd product dat de Telegraaf toch is? Zoals dezer dagen ook weer overduidelijk bleek toen die krant haar niet voor niets kwalijke reputatie opnieuw eer aan deed en deze, als dat nog nodig mocht zijn, nog eens herbevestigde. Door Femke Halsema, icoon van Groen Links en dus verklaard politiek tegenstander, een vuige streek te leveren. Andere woorden passen niet voor de wijze van berichtgeving over een incident waarbij de 15-jarige zoon van Femke Halsema betrokken was. Insinuerend en suggestief passeerden in dat royaal op de voorpagina geplaatste verhaal termen als inbraak, messen, wiet, wapens en meer van dat fraais.

Wat meteen de vraag opriep wat in feite het nut was van dit soort berichtgeving. Want het is bepaald geen gewoonte dat zo breed uitgepakt wordt over vergrijpen of vermeende vergrijpen van een willekeurige Nederlandse minderjarige. Ook de overheid, de politie en justitie hanteren die stelregels. Welk belang is dan hier in het geding voor de Telegraaf om die terecht gebruikelijke zorgvuldigheid toch met voeten te treden en die jongen van 15 jaar op voorhand aan het kruis te nagelen en voor goed te beschadigen, nog los van het feit of er wel sprake is van gepleegde of geconstateerde vergrijpen? Waarom moet zo’n puber te kijk gezet en een kopje kleiner gemaakt worden? Omdat het de zoon van Femke Halsema is en omdat er met haar in principe altijd rekeningen open staan, welke de Telegraaf onder leiding van die Paul Jansen in principe steeds graag vereffent. Waarbij het niet dondert hoe. Omdat voor wolven in schaapskleren, met die Jansen als het prototype ervan, normen en gevoelens niet tellen, tenzij het eigen gelijk of belang aan de orde is.

Geplaatst in Media | Tags: , , , , | 2 reacties

Het pispotje (haiku)

Haagwinde heet ze.
Maar veel meer is ze bekend
als het pispotje.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Over Museum Valkenburg

Goede wijn behoeft geen krans. Maar waarom desondanks niet zo nu en dan toch de lans gebroken voor een instituut dat weliswaar publicitair gezien niet de grote trom roert, maar blijkens de bezoekersaantallen van het laatste jaar behoorlijk aan de weg timmert en het dus gewoon goed doet? Bedoeld wordt het Museum Valkenburg, dat ik in de loop der jaren meer en meer in mijn hart ben gaan sluiten. Omdat het laagdrempelig is, een gemoedelijke ambiance biedt waarin werkelijk doorlopend toegankelijke en goed verzorgde exposities worden gehouden. En wat het museum bovenal aantrekkelijk maakt is dat ondanks de betrekkelijk kleine schaal en in weerwil van de regionale en daarmee toch beperkte ambitie er toch altijd diverse tentoonstellingen tegelijk een plaats krijgen. Met verschillende en uiteenlopende thema’s. Zo waren er tot voor kort een drietal exposities te zien, waarvan er een het werk bevatte van de bekende Weerter schilders Jan Tullemans en Will Leenders. Tegelijkertijd waren op de bovenste verdieping van het museum collages van Dorine van der Ploeg, een beeldend kunstenares uit Valkenburg, ten toon gesteld, welke gezien de verkoopcijfers erg in de smaak bleken te vallen. En last but not least was er ter gelegenheid van zijn vijftigste sterfdag een tentoonstelling gewijd aan de dichter Jan Hanlo, die vele jaren in Valkenburg heeft gewoond.

En ondanks het feit dat hij ver van het cultureel centrum van Nederland woonde, werd hij toch een van de vooraanstaande leden van de Vijftigers, de groep van experimentele dichters die indertijd het Nederlandse literaire landschap behoorlijk op de schop wist te nemen. Een brede waaier van kunstuitingen wordt er dus zeker geboden. Waardoor ieder met enige belangstelling voor of affiniteit met kunst wel aan zijn trekken komt. En hoe veelvormig het aanbod in dit Museum Valkenburg wel is, kan ook opgemaakt worden uit het feit dat er vanaf 1 september ruimte wordt gemaakt om ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de bevrijding van Limburg beeldmateriaal en tastbare herinneringen ten toon te stellen welke het verhaal van de oorlogsjaren en het einde ervan in september 1944 vertellen, onder het motto “We do remember”. Tegelijkertijd is er een grote expositie van werk van een groep beeldend kunstenaressen uit de Euregio, uit Zuid-Limburg en de Belgische en Duitse grensstreek dus. Over variatie gesproken. Neem dan ook nog in aanmerking dat de setting waarin een en ander vorm krijgt en wordt getoond, gemoedelijk is en zo ook gemakkelijk een ontmoetingspunt wordt. Dan is het toch niet te gewaagd om vast te stellen dat een bezoek aan het Museum Valkenburg een plek van een uur verdient in een dagje uit naar datzelfde Valkenburg. Omdat dat museum niet groter is en ook niet wil zijn.

Geplaatst in Limburg, Tips | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Vergeten hits (20)

Nog zo’n vergeten hit. De twintigste alweer. Curieus dat ze zo onder het stof is geraakt. Wie herinnert zich niet dit nummer dat meteen nadat het in 1964 was uitgebracht, grijsgedraaid werd door Radio Caroline en Radio London? Natuurlijk gaat het over de eersteling van Herman’s Hermits, dat opvallende “I’m into something good”, opvallend dankzij dat specifieke pianogeluid en die baardloze stem van de leadzanger Peter Noone, ‘Herman’ dus.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , , | 1 reactie