Op weg in Arcos de la Frontera

Of het echt tot de attracties van een vacantie in Zuid – Europa gerekend moet worden, weet ik niet. Maar de ervaring heeft mij zo langzamerhand geleerd dat het een sensatie is die onmiskenbaar bij een fly & drive – vacantie in die landen hoort. Als je een beetje in het rond wilt kijken, dan kun je gewoon niet anders. Leuk of niet. Dat moet maar in het midden blijven. Want wie heeft er niet halsbrekende toeren met een huurauto moeten uithalen in een Spaans, Italiaans, Portugees of Grieks dorp om daar een doorkomen te vinden in het doolhof van steile en smalle en slingerende straatjes. Waar ook maar die enkele mogelijkheid bestaat, die van doorrijden omdat omkeren, draaien nu eenmaal fysiek onmogelijk is. Andere keuzes zijn buiten de orde. Met de nodige adrenalinestoten natuurlijk tot gevolg plus passagiers die het ook niet meer weten of begrijpen en vaker doodsangsten uitstaan, als de straatjes alleen maar smaller lijken te worden, geen einde aan het doolhof omhoog komt, maar je wel geacht wordt de weg te vervolgen omdat het eenvoudigweg niet anders kan. Nafplion, Ayorollos, Mertola, Arcos de la Frontera. Met kloppende slapen en het zweet op mijn voorhoofd heb ik ze doorkruist, omdat ze allen slechts een begin, een ingang hebben, bij het passeren waarvan alleen nog het devies ‘doorrijden’ geldt en verder maar moet worden gekeken wat er van komt.

Het gevoel waarmee dit ‘kruip door, sluip door’ en ‘steile wand rijden’ tegelijk gepaard gaat, werd door de Vlaamse auteur Stefan Brijs in zijn ‘Andalusisch dagboek’ als volgt treffend beschreven:
“Arcos de la Frontera, een dorp als een arendsnest op de rand van een kloof, twee kerktorens steken hun nek uit, bedelend om aandacht. De weg naar mijn hotel leidt hoger en hoger terwijl de straten smaller en smaller worden. Ik word in een trechter gelokt als een vlieg in een aronskelk. Net voor de laatste bocht duikt er een stenen luchtboog op, die een van de kerken overeind moet houden, de weg loopt eronderdoor, de breedte is die van een middeleeuwse ezelkar, een ossenkar zou er niet langs hebben gekund. Met mijn armen pas ik de breedte van mijn auto af, hetzelfde wil ik doen bij de smalle doorgang als er een jongeman van de overkant komt aangerend, hij moet als een spin in het web hebben zitten wachten. Een grote bestelwagen kan erlangs, roept hij, en dat ik het er dus maar op moet wagen. Millimeterwerk, maar het lukt. Als ik geparkeerd heb en uitstap, staat hij al bij mijn auto, hij verwacht iets terug voor zijn hulp, een aalmoes, overleven is een kunst in dit land.”

Advertenties
Geplaatst in Herinneringen | Tags: , , , , , | 1 reactie

Falende geschiedschrijving

De kloof die bestaat tussen Limburg (en Brabant) aan de ene kant en Holland aan de andere kant, wordt nogal eens gebagatelliseerd. Met name in de Randstad wordt er niet zo zwaar aan getild en gemakkelijk over heen gestapt. Terwijl wat meer aandacht voor die verschillen toch wel op zijn plek zou zijn, omdat de afstand waar het hier over gaat, in Limburg best sterk wordt ervaren. En niet door de eersten de besten, zodat het gevoel niet kan worden afgedaan als een enghartig en bekrompen chauvinisme. Noch kan het enige verrassing wekken omdat het niet zo maar uit de lucht is komen vallen. De oorzaak heeft vooral een historische component. De Limburgers hebben namelijk niet dezelfde marsroute gevolgd als met name de Hollanders, de Randstedelingen om deel te gaan uitmaken van het Koninkrijk der Nederlanden. Vanaf 1839 is dit formeel het geval, hoewel het nog tot 1866 geduurd heeft dat Limburg de facto en uitsluitend een Nederlands gebiedsdeel was. Over het verloop van die geschiedenis, waaronder de relatie met de Belgische revolutie, is weinig in brede kring bekend. Het hele feitencomplex heeft namelijk nooit een welomschreven plek in de vaderlandse geschiedschrijving gekregen. Waarmee meteen een van de zwakke plekken in die geschiedschrijving wordt gelocaliseerd. Wat meteen ook een verklaring is van dat Limburgse gevoel van afstandelijkheid ten opzichte van al wat Hollands is.

Zoals in gelijke zin gesproken kan worden van het tekort in de geschiedschrijving van de Tweede Wereldoorlog, die als de meeste chroniqueurs geloofd zouden moeten worden zich wel geheel boven de rivieren kon hebben afgespeeld, met inbegrip van het vaderlands verzet tegen de bezetter dat ook daar volledig zou zijn gesitueerd. Eenzijdigheid plus de constant aanwezige blinde vlek voor gebeurtenissen en historische ontwikkelingen die zich buiten Holland afspeelden, zijn een terugkerend fenomeen in de vaderlandse geschiedschrijving. En met eenzelfde hardnekkigheid keert die ook weer terug in de tv – serie “Achter de dijken”, waar de invloed van het Calvinisme op de Nederlandse samenleving wordt onderzocht. Met opnieuw het Zuiden van Nederland, dus ook Limburg, als muurbloem en in het vergeetboek. Waardoor het geen verbazing zal wekken dat zo’n programma, hoe verdienstelijk ook, eigenlijk slechts voor kennisgeving wordt aangenomen. Omdat men er zowel met het verstand als met het gevoel totaal niets mee heeft. Omdat het de gevoelswereld niet raakt. En als dan het een bij het andere wordt opgeteld, en vervolgens nog eens een of twee keer, dan is het niet vreemd dat het idee van vergeten zijn, zich niet serieus genomen voelen of er niet bij horen, kan bestaan of tot leven komt. Hoe ernstig dat is dan wel hoe dat uiteindelijk kan uitpakken, is te zien in het Catalonië van vandaag. En dat begint bij een falende geschiedschrijving…..

Geplaatst in Geschiedenis | 2 reacties

Jacob Collier

Hij is hier wonderlijk genoeg nog nooit aan bod geweest, terwijl hij gelet op zijn leeftijd van 23 jaar wel degelijk als een uitzonderlijk fenomeen aangemerkt kan worden. Zijn naam is Jacob Collier, hij is een Engelsman en een rijk getalenteerd zanger, componist, arrangeur en multi-instrumentalist. Hij stal tijdens het North Sea Jazz Festival van de afgelopen zomer de show in een optreden waarin hij begeleid werd door het Metropole Orkest onder leiding van Jules Buckley. Waarvan dit “Hideaway” een van de hoogtepunten was.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , , | 1 reactie

Een andere Nico

Tot vanochtend had ik helemaal niks met hem op. Ik vond hem nog steeds een afgetrapte boekverkoper die via stukjes op Geen Stijl en in Voetbal International landelijke bekendheid had gekregen. Wat mij betreft allesbehalve een aanbeveling is noch een koninklijke weg. Niettemin blijkbaar wel een manier om een wekelijks podium in DWDD te krijgen om daar dan als pseudo-geestige sneldichter te fungeren. Want die enkele keer dat ik Nico Dijkshoorn daar dan zag en hoorde, vond ik hem niet humoristisch en eigenlijk cynisch, zeg maar tot op het bot. Wat dan kennelijk toch leuk wordt gevonden en waar dus een markt voor is, gezien het feit dat hij ook nog langs theaters in het land toert en wekelijks een column in de Volkskrant mag schrijven. Waarin hij tot de dag van vandaag dat beeld van die wat chagrijnige, morsige man alleen maar bleef bevestigen, deze Nico Dijkshoorn. Tot hij, surprise, surprise, in zijn column van deze vierde oktober opeens en onverwacht een andere kant van zich liet zien, een zachte. Die werd zichtbaar in een prachtig stuk dat hij wijdde aan de deze week overleden Amerikaanse rockzanger Tom Petty. Die van ‘Refugee’ en van ‘The Heartbreakers’.

Hij gaat in zijn gedachten terug naar een nachtelijke autorit van Groningen naar Amsterdam en hij herinnert zich dat hij een live – CD van Tom Petty op heeft staan, met daarop een nummer dat “ging over loskomen van de aarde en dan van boven kijken naar al dat zinloze geleef onder je, de eindeloze tochten die mensen maken om op een plek te komen waar het leven nog kloteriger is. Daar ging dat nummer over, dat je je elke dag weer door dat tragische leven moet worstelen. Ondertussen naderde het liedje zijn einde. Het meezingen van het publiek werd steeds luider. Tom Petty vroeg er ook wel een beetje om, merkte ik. Sommige zinnen slikte hij half in, zodat het publiek ze – extra hard zingend – kon afmaken. En toen gebeurde het. Het liedje was opeens niet meer van Tom Petty, maar van de mensen in de zaal. En het was prachtig. Ik luisterde, ter hoogte van Zwolle, naar een kerkdienst. Er werd niet in God geloofd, maar alleen maar in troost. En Tom Petty troostte. Ik hoorde hoe Petty, met korte uithaaltjes en snikjes, de zaal tot één lichaam kneedde en toen – ik schaam mij daar niet voor – kwamen de tranen. Op de invoegstrook.” Aldus die andere Nico Dijkshoorn die mij hiermee heel duidelijk voor zich wist te winnen.

Geplaatst in Media | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Baudet, een pias

Dat de manier waarop in Nederland politiek wordt bedreven, slaapverwekkend is, dus niets teweeg brengt, is langzamerhand een zekerheid in ieders leven geworden. Doet Den Haag er nog wel toe, waar Brussel meer en meer aan de touwtjes begint te trekken? Kijk naar wat zich in ’s lands vergaderzaal pleegt af te spelen, en geen andere gedachte kan dan nog post vatten bij zoveel suffigheid, jargon en meel in de mond. Dus dat daar de boel eens flink opgeschud mag worden, staat als een paal boven water. Waartoe zo nu en dan wel pogingen worden gedaan, maar die eigenlijk telkens weer tot mislukken gedoemd zijn. Bij gebrek aan een heldere en verfrissende gedachte en het gemis aan talent om wat voor een idee dan ook begrijpelijk over het voetlicht te brengen. Vandaar dat dan weer het zoveelste circusnummer de revue moet passeren en het Binnenhof vult. Omdat het blijkbaar niet anders kan. Met de dolste Strapatzen en vreemdste exercities tot gevolg, welke meteen de vraag oproepen of de kiezer dit heeft bedoeld toen deze een stem op de betreffende kandidaat uitbracht. Thierry Baudet in dit geval. Want aan de vooravond van de laatste Kamerverkiezingen hoge woorden genoeg van zijn kant, die ook nog eens met een grote mond werden uitgesproken.

Met welk verbaal geweld de illusie werd gewekt dat zich hier nu iemand aandiende die in Den Haag de boel wel eens even flink ging opschudden. Alleen had diezelfde kiezer wel buiten de waard gerekend, omdat hij niet alleen de babbels steunde, maar en passant een aandachtszieke clown in de vaderlandse politiek introduceerde, bij wie de goede smaak in ieder geval niet op de eerste en de tweede plaats kwam, maar beoogde effecten des te meer. Waarvan diezelfde Baudet tijdens het debat in de Tweede Kamer over het rapport naar aanleiding van het mortierongeval in Mali een ranzig staaltje ten beste gaf. Hij moest en zou namelijk gezien worden, zich in de kijker spelen. Waartoe met woorden de minste kans bestaat, moet zijn gedachte zijn geweest. Dus vertoonde hij zich op het spreekgestoelte gehuld in een legervest om daarmee iets duidelijk te maken zonder dat helder werd wat dat dan was. Maar Baudet sprong er wel uit en mee in het oog, over de ruggen van de gesneuvelde en gewonde militairen en treurende nabestaanden en verwanten, om zo zijn eigen wansmaak te etaleren en tegelijk aan te tonen wat voor een treurige kat in de zak de kiezer met hem heeft gekocht.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , | 1 reactie

Achterhoedegevecht van PostNL

Gek, gekker, gekst. Oftewel waar gaat dit eindigen? Logische vraag en constatering tegelijkertijd, die opgeroepen wordt door de aankondiging van een zoveelste tariefsverhoging welke per 1 januari weer door PostNL wordt doorgevoerd. En nog dwazer de argumentatie die daarbij wordt gebruikt. Per 1 januari 2018 worden de postzegels weer eens duurder. De zoveelste prijsverhoging sinds 2000. Dat heeft ertoe geleid dat de tarieven sindsdien meer dan verdubbeld zijn. Wat ook nog eens zo vaak gebeurt, dat de waarde niet eens meer op de postzegels wordt vermeld. Is dit op zich al te bizar voor woorden, de redengeving slaat werkelijk alles en gaat het gezonde verstand ver te boven.

Want die prijsstijgingen zijn alleen maar nodig om de toenemende kosten te dekken, kosten die trouwens alleen maar verder zullen groeien als mensen alsmaar minder brieven versturen. En omdat die tendens onomkeerbaar lijkt, is het niets anders dan een hopeloos achterhoedegevecht dat PostNL levert, dat ook nog eens geen einde kent, met in extremis duizelingwekkend hoge tarieven. Om de doodeenvoudige reden dat PostNL wettelijk verplicht is om overal in het land op vijf dagen per week de post te bezorgen. Wat per slot van rekening gewoon inhoudt dat hoe minder brieven PostNL bezorgt, des te meer de tarieven van postzegels mogen stijgen. Zoiets als de omgekeerde wereld dus of in elk geval wat daar op lijkt, zou wie het allemaal nog begrijpt, met het volste recht mogen zeggen.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , | 1 reactie

Winterviooltjes (haiku)

Windkracht zes Beaufort:
blaadjes vallen; tijd voor de
winterviooltjes.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , | 1 reactie