Een echte boom (haiku)

Kerstster of cyclaam?
Of toch weer die echte boom
om Kerst te vieren?

Advertenties
Geplaatst in Gedichten | 1 reactie

Het wonder van Limburg

Het hoge woord mag er best eens uit: Limburg is druk doende om met afstand de spannendste regio van het land te worden. Er is zich hier een klein sociaal, cultureel en economisch wonder aan het voltrekken waardoor het zo vaker bekritiseerde regionale chauvinisme nu zo maar gerechtvaardigde trots kan worden. En niet alleen vanwege Max Verstappen, Tom Dumoulin, Pinkpop, Toneelgroep Maastricht, de Philharmonie Zuidnederland, Rowwen Hèze, André Rieu, de dialecten en de tradities. Dat is allemaal zo onder de hand genoegzaam bekend. Maar er is nog zoveel meer om aan te prijzen. Zoals de uitstekende universiteit en de hogescholen, florerende bedrijven als DSM en VDL, campussen voor innovatieve bedrijven, de logistieke hotspot Venlo en dan ook nog de Bourgondische horeca, de lange grens met het buitenland en het prachtige landschap. Plus prijzen voor toerisme en stedelijke herontwikkeling, met het Heerlense Maankwartier en het centrum van Kerkrade als de paradepaardjes. Het maakt Limburg tot een fijne provincie om te wonen, om er te werken en ook van het leven te genieten. Want het is er ook veiliger, de mobiliteit is onomstreden en de ruimte is alom aanwezig. Het lijkt haast een wervingsspot en dat is het eigenlijk ook aan het worden en mag het na zoveel geschamper vanuit de Randstad ook best zijn omdat de feiten alleen maar dezelfde kant voor Limburg op wijzen, namelijk de goede kant.

Met vooral Zuid – Limburg als de meest verrassende sterspeler van de gehele provincie. Ontwaakt als ze blijkt uit een diepe winterslaap van vele decennia, is ze zich nu als een baron van Münchhausen aan de eigen haren en op eigen kracht uit de onmetelijke poel van jarenlange ellende aan het trekken. Spectaculair zijn de cijfers te noemen die wijzen op de stappen die met name in Zuid – Limburg gemaakt worden. Zo is tussen 2009 en 2015 de omzet van bedrijven met een derde gegroeid, een opgaande lijn die zich in 2016 onverminderd voortzette. Met als gevolg dat de Zuidlimburgse economie anderhalf maal zo snel als het landelijk gemiddelde groeide. Waarmee het regionaal product van Zuid – Limburg dat van nationaal koploper Eindhoven evenaarde. Die economische versnelling heeft ook tot gevolg gehad dat de regionale werkloosheidscijfers onder het landelijk gemiddelde gedoken zijn. En om het goede nieuws helemaal volledig te maken verdient ook nog vermelding dat cijfers van het CBS laten zien dat de bevolkingskrimp steeds kleiner wordt en zelfs wijst op een stabiele bevolking tot 2030. Zodat de status van probleemgebied hiermee voorgoed tot een einde lijkt te zijn gekomen en dat voormalige bekrompen chauvinisme dus inderdaad gerechtvaardigde trots mag zijn op een regio die de spannendste van het land aan het worden is.

Geplaatst in Limburg | Tags: , , , , , , , , | 5 reacties

Tien van Toen – 620 –

In deze ‘Tien van Toen’ gaan we terug naar het jaar 1974, het jaar waarin de TV – serie “De stille kracht” naar het gelijknamige boek van Louis Couperus lovende recensies verwierf en grote aantallen kijkers trok. De volgende tien acteurs speelden daarin opvallende rollen:

Pleuni Touw – Bob de Lange – Willem Nijholt – Rudolf Lucieer – Hans Dagelet – Caro van Eyck – Ton Kuyl – Lex van Delden – Piet Kamerman – Ingeborg Elzevier

Geplaatst in Tien van toen | Tags: , | 1 reactie

Mannen met baarden

Al die willen te kaap’ren varen
Moeten mannen met baarden zijn
Jan, Pier, Tjores en Corneel
Die hebben baarden, die hebben baarden
Jan, Pier, Tjores en Corneel
Die hebben baarden, zij varen mee.

Een maar al te bekend oud Hollands zeemanslied, met daarin de onverholen suggestie dat wie mee het ruime sop wil kiezen, toch een kerel moet zijn. Wat dan het meest zichtbaar zou zijn door het hebben van een baard. Een idee dat meer dan de tand des tijds blijkt te hebben doorstaan. Want wordt het straatbeeld op dit moment niet volledig gevuld met mannen met van die zware baarden? Er lijken er zelfs stukken meer te zijn dan zonder. Wat een contrast met nog niet eens zoveel jaren terug toen het bijna ‘not done’ was om zo’n baard te dragen, omdat dat half en half als een symbool werd beschouwd van de tijd van de geitenwollen sokken. Zo liet je je niet meer zien in een tijd waarin ‘no nonsense’ het adagium was. Maar kijk hoe de wereld in haar tegendeel kan verkeren en laat zien dat niets veranderlijker is dan de menselijke geest.

Want zo was de baard afgezworen en nu is ze het symbool van de mannelijkheid dat door zovelen overeenkomstig dat oud Hollands zeemanslied met verve en enthousiasme wordt uitgedragen. Wat meteen de vraag oproept wat de kracht van zo’n symbool voor mannelijkheid is, als het door zovelen als zodanig is omarmd, de een volgend op de ander, bijna in de ganzenpas achter elkaar aan, waardoor er nog nauwelijks van authentiek en oorspronkelijk gedrag kan worden gesproken. Imitatie die maar navolging blijft krijgen waardoor het steeds veiliger wordt om zo de eigen viriliteit te demonstreren. Daar komt geen ruggengraat meer bij kijken als het verblijf in elkaars schaduw het veiligste is, met als gevolg dat het dragen van een baard niet meer dan een gemeenplaats wordt, zoveel als dat verhaal met een baard, waar niets en niemand nog wat mee kan. Dus kunnen ze net zo goed verdwijnen, omdat ze door hun aantal bijna een tegenspraak in zichzelf zijn, want een symbool voor meelopen en aanpassen geworden.

Geplaatst in Samenleving | 3 reacties

Het dictaat van de codes

De eerste sneeuwvlok is nog aan het vallen of Nederland begint al overstuur te worden. Maar eigenlijk zijn de eerste stappen in de richting van die staat van opwinding al gezet op het moment dat weerinstituten een code geel, rood of oranje afgeven. Want op dat soort dagen zitten daar de mannen en vrouwen aan de knoppen die de temperatuur van onze samenleving bepalen. Zij richten dan de stand van het land in, waarna de sociale media alleen maar er voor hoeven te zorgen dat de olievlek gaat bewegen, werken en alleen maar groter wordt. Het is slechts een kwestie van liken en delen om de gemoedstoestanden wederzijds op te poken en het zicht op een vertekende werkelijkheid tot stand te brengen. Met de opwinding als resultaat. Waarmee verder alleen maar gezegd is dat de ogenschijnlijke stabiliteit en rust, welke jarenlang het Nederlands kenmerk was, flinterdun blijkt te zijn geworden. Want werd alle ongemak tot voor tien, twintig jaar terug in stilte en zonder ruchtbaarheid gedragen, waardoor dat beeld van evenwicht en balans zo gemakkelijk kon ontstaan en blijven bestaan, met de komst van de sociale media is dat predikaat dus de deur uitgedaan.

Zodat we niet meer tegenover elkaar uitgepraat raken als er zich weer een omstandigheid of voorval voordoet welke even afwijkt van de gebruikelijke loop der dingen. Met het weer als de meest gerede aanleiding om van muggen olifanten te maken of van een sneeuwbui een blizzard en van windkracht acht een orkaan. Omdat het leven klaarblijkelijk toch wel spannend moet worden en om een hoop gedoe vraagt om het een beetje leuk te houden. Waardoor het kan gebeuren dat de aankondiging van zo’n code oranje de reden vormt om leerlingen massaal vervroegd naar huis te sturen omwille van hun veiligheid. Alsof die opeens stukken meer waard is geworden dan zo’n vijftig jaar terug toen het leven, op school, in de fabriek of op kantoor, wel onbekommerd doorging, wanneer er een sneeuwjacht was voorspeld. Daar werd toen niet om gemaald, daar moest je het mee doen. Zoals er evenmin uitgebreid over werd gedebatteerd of het vooruitzicht van slecht weer een geldige reden zou zijn om niet naar het werk of naar school te gaan. Daar hebben we het nu opeens met die codes geel, rood en oranje zo druk mee gekregen. Wat kan daar de reden van zijn? Misschien toch die dieper liggende angst om de regie over onszelf en ons leven kwijt te raken……?

Geplaatst in Samenleving | 2 reacties

Een rijm

Wat moet er over dit gedicht nog meer gezegd worden dan dat in de beperking ook de meester schuil kan gaan. Zijn naam? Alfred Kossmann (1922 – 1998), dichter, essayist, romanschrijver. Het gedicht? ‘Een rijm’. Gemakkelijker is het bijna niet te maken.

God schiep als een voorbeeldig dier
de nijvre mier.
Zijn tweede schepping was nog beter:
de miereneter.

Geplaatst in Gedichten | Tags: | 2 reacties

Ich bau dir ein Schloss

Toneelgroep Maastricht timmert opnieuw aan de weg en bewijst zich dan ook steeds meer als een toonaangevend ensemble, dat mede bijdraagt aan het herwinnen van status en zelfbewustzijn door Limburg. Dat gebeurt nu bijvoorbeeld in de vorm van een toneelstuk dat een intieme blik werpt op de recente geschiedenis van de Mijnregio en dat zo ook een toegang verschaft tot en een verklaring biedt voor de identiteitscrisis die in dat gebied weliswaar nog steeds heerst, maar langzamerhand toch overwonnen lijkt te worden. De titel van de voorstelling, Ich bau dir ein Schloss, is ontleend aan een hit van het kindsterretje Heintje, de nachtegaal van Bleyerheide, die daarmee de toenmalige trots van de Mijnstreek kon worden, eind jaren zestig. In het nu, in dit toneelstuk kan die titel beschouwd worden als een ode aan een niet vergeten verleden terwijl het tegelijk staat voor een gooi naar een gedroomde toekomst. Oftewel oude waarden versus nieuwe denkbeelden, gevoelens van onveiligheid en ontevredenheid, afbreken tegenover opbouwen, spagaten, tegenpolen die belichaamd worden door twee geheel verschillende vrouwen.

Namelijk door de succesvolle architecte die terugkeert naar haar geboortestreek om een droomopdracht te vervullen die gericht is op de transformatie van de vervallen streek, en door de kroegvrouw, die haar café moet verkopen om zo ruimte te geven aan dat masterplan van verandering. Twee vrouwen, beiden in een ongemakkelijke positie tussen verleden en verandering, waarvan de een worstelend met dat teruggekeerde verleden dat ze achter zich dacht te hebben gelaten, en de ander beducht voor een onzekere toekomst en zich vastklampend aan dat glorieuze en warme verleden. Beide rollen worden vertolkt door actrice Mieneke Bakker, die met journalist Wiel Beyer ook het stuk schreef, eigenlijk moest schrijven omdat ze zelf voor een deel dat verhaal is, afkomstig als ze is uit dat onttakeld deel van de Oostelijke Mijnstreek, dat min of meer de plaats van handeling in dit stuk is. Misschien kon ze daarom wel er zo een prachtige voorstelling van maken, met spel dat onder de huid van de aanwezigen kroop. Nog het meest van degenen voor wie de tekst, het gesproken woord, ook het verhaal van hun eigen leven was. Waardoor de herkenning wel de vorm van een traan bij menigeen moest krijgen en er dus van toneel in optima forma gesproken mocht worden.

Geplaatst in Kunst en cultuur | Tags: , , , , , | 1 reactie