Heldin tot de tweede macht

Na een fraaie bronzen medaille op de honderd meter tijdens het Wereldkampioenschap atletiek in Londen, volgde ook nog de titel van beste tweehonderdmeter-loopster ter wereld. Daardoor is het meer dan terecht dat Dafne Schippers een heldin tot de tweede macht wordt genoemd. Wat niet eens de eerste keer is. Nee, diezelfde kwalificatie, die eretitel werd haar al een keer eerder toegekend, namelijk nadat ze twee jaar terug bij dezelfde titelstrijd, maar dan in Bejing, ook al de tweehonderd meter won en zilver op de honderd meter oogstte. Alles bij elkaar opgeteld rest er logischerwijs niets anders dan de erkenning dat Dafne Schippers zich met ingang van het afgelopen weekend de status van monument van de Nederlandse sport mag aanmeten.

Want door die opeenvolging van topprestaties in de moeder van alle sporten heeft ze een terechte plaats gekregen in de Nederlandse sportgeschiedenis en kan ze zonder aarzeling vergeleken worden met grootheden als Johan Cruyff, Fanny Blankers – Koen en Anton Geesink. Kom er maar eens om om een wereldtitel in de atletiek te prolongeren, dus in een sport waarin wereldwijd de concurrentie zo moordend is. Dat is aan weinig topatleten gegeven. Waarmee het unieke karakter van de prestatie van Dafne Schippers eens te meer is onderstreept alsook haar kwalificatie als heldin in het kwadraat. Wat op 11 augustus 2017 een feit werd, een datum die voortaan met het tweede gouden randje van Dafne Schippers mag worden afgezet en haar opnieuw een plaats heeft gebracht in mijn portret van de dag.

Geplaatst in Portret van de dag | Tags: , , , | 1 reactie

Walhalla

Het wonen aan een vrij druk bereden doorgaande weg kan best curieuze verrassingen met zich mee brengen. Vooral als je je ogen open houdt en je er ontvankelijk voor wilt zijn, merkte ik vanochtend weer. Want wat moet je ervan denken als je bij het opstaan de vensters opent en het eerste dat je dan ziet de letters W A L H A L L A GmbH op een voorbijrijdende vrachtauto zijn? Toch zoiets als dat de hemel op aarde je daarmee moet hebben bereikt? Hoewel de illusie zich vervolgens direct aandient als nog geen minuut later een gordijn van regen uit die hemel wordt neergelaten…..

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Eickhoff, de kraaiende haan

Een storm in een glas water en gezondheidsrisico’s ter grootte van 0,000001%. Daarmee is de hele finoprilcrisis nog het beste gekarakteriseerd. Maar wat was het een uitkomst voor de media, met het NOS – journaal voorop, die in de komkommertijd die bij juli en augustus hoort, langzamerhand in slaap dreigden te vallen. En wat een kans voor Gerrie Eickhoff om zijn gedroomde positie van sterverslaggever weer op te pikken en breeduit in te nemen. Met het stoom uit de oren mocht hij weer eens aan een front schitteren. Nu in Barneveld en Lunteren en op de Veluwe, bij de pluimveeboeren. Altijd present op locaties waar er stront aan de knikker is en hij zich dus senang voelt en daarmee op zijn best is. Zonder oog voor proporties. Omdat nieuws nieuws is en verteld hoort te worden, in een duidelijk formaat, op heldere toon, liefst nog geaccentueerd om de urgentie alleen maar juist over het voetlicht te krijgen. Met hier en daar nog een schep er bovenop. Laat dat maar aan Gerrie over als hij echt in goede doen is zoals ook deze keer weer, waar hij het nieuws echt mocht en kon maken en breken.

Omdat het land, de thuisblijvers naar iets groots snakten, naar stevige verhalen verlangden. Oftewel, als het dan niet anders kon, naar die mug waarvan een olifant werd gemaakt. Wat wonderwel is gelukt, met eieren die zelfs uit de schappen van de supermarkten verdwenen en de EU in Brussel die er ook van op de kop stond. Waarmee Eickhoff en het NOS Journaal hun punt waarschijnlijk dachten te hebben gemaakt. Blijft niettemin staan dat beeld en geluid van die kakelende kip zonder kop die het alleen over vervuilde eieren had, maar verder niks te melden of te vragen had aan al die jammerende pluimveehouders, voor wie twintig – tot dertigduizend kippen in een stal blijkbaar business as usual zijn. Terwijl daar het ware leed te zien was. Want dat bestaan van al die kippen heet toch geen leven als ze er slechts zijn om eieren te geven? Daar kraaide de haan die Eickhoff was, in de verste verte niet naar. Hij had immers geheel naar zijn zin gescoord, ook al had het in feite niks om het lijf.

Geplaatst in Media | Tags: , , , | 4 reacties

Stan Getz

Omdat hier een paar dagen terug Gerry Mulligan te beluisteren was, is het bijna logisch dat in eenzelfde adem een andere jazzheld van mij hier aan de beurt komt, tenorsaxofonist Stan Getz (1927 – 1991). Vooral in zijn laatste jaren maakte hij prachtige muziek, met steeds pianist Kenny Barron aan zijn zijde. Een van de nummers waarin zij beide excelleerden, was ‘People time‘ dat ik hier nog graag eens laat horen.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | 3 reacties

Een schrijnende werkelijkheid

Gisteren werd de Calvinist in mij weer eens wakker geschud. Aanleiding was het nieuws over het overlijden van Jorge Zorreguieta en de meer dan uitgebreide verslaggeving daarover, in met name de televisiejournaals. Van ’s ochtends vroeg tot diep in de avond werd het hele verhaal van zijn leven breed uitgemeten en doorspekt met interviews en sfeerreportages ter plaatse, in Buenos Aires. Hij heeft Nederland dan wel een koningin bezorgd, maar daar staat teveel aan de andere kant van de balans tegenover om al deze media – aandacht te rechtvaardigen. Met ook nog eens de tendens daarin om het verleden toe te dekken, ervan weg te kijken en net te doen alsof het er niet geweest was. En dat onder het alles omvattende motto dat er over de doden niets dan goeds te melden is. Wat in het geval van Zorreguieta moeilijk te rijmen is met de werkelijkheid, omdat die nu eenmaal altijd is blijven schrijnen. En waarom ook niet als een Transavia – piloot zoveel jaren later nog voor de Argentijnse rechter gesleept wordt voor zijn aandeel in de vuile oorlog onder Videla tussen 1976 en 1983, bleef die Calvinist in mij rechtdoor redeneren.

Want zat Zorreguieta in diezelfde tijd niet in het oog van dezelfde storm en met zijn neus overal bovenop? Wat echt even anders is dan gewoon met zijn werk te zijn doorgegaan als bewaker van de belangen van de Argentijnse grootgrondbezitters, die genoeg, schoon genoeg hadden van Peron en meer heil zagen in Videla en zijn junta. Aan de andere kant hoeft dat ook niet uit te sluiten dat deze Zorreguieta heus wel een aardig mens kan zijn geweest, zoals nu bij zijn overlijden door alles en iedereen omstandig wordt beweerd. Maar een lach op het gezicht hoeft de aanwezigheid van vuile handen niet uit te sluiten. En de erkenning van dat feit heeft mijn Calvinistische ik gisteren deerlijk gemist, waardoor hij er op de valreep opnieuw mee weg heeft kunnen komen. Met tegelijk de constatering dat het verdomde onrechtvaardig is verdeeld in de wereld, zelfs aan de kant van het kwaad. Want waarom is die Poch, die piloot, alsnog kind van de rekening geworden, terwijl Zorreguieta zijn handen heeft mogen blijven wassen in vermeende onschuld?

Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , | 5 reacties

De boomklever (haiku)

Net zo als hij klimt,
buitelt hij en daalt hij af:
da’s de boomklever.

Geplaatst in Gedichten | Tags: | 2 reacties

Eerste voetbalster in Schimmert

Nog één keer komt het vrouwenvoetbal hier aan bod en dan is het voorlopig daarover genoeg geweest. Het moet ook wel omdat de successen van het Nederlands vrouwenvoetbalteam bij mij beelden en herinneringen uit een verder verleden hebben opgeroepen. Daarvoor moet er teruggegaan worden in de tijd. Naar het midden van de tachtiger jaren, toen mijn oudste dochter Joyce, net tien jaar oud, opeens aangaf dat ze wilde voetballen, dat ze bij de plaatselijke voetbalclub wilde, bij de VV Schimmert. Een tamelijk uitzonderlijke wens voor die tijd, want ze ging daarmee dwars tegen de bestaande stroom in. En dat in een klein Limburgs dorp. Maar wist zij op haar leeftijd veel van geldende conventies, van de do’s en don’ts die in het sociaal verkeer van kracht waren. Zij wilde gewoon voetballen, dus was zij er niet mee bezig wat daar op tegen kon zijn. En hoe ze het voor elkaar heeft gekregen, weet ik werkelijk niet, maar op een bepaalde dag bleek ze het voor haarzelf geregeld te hebben en lag er een blauw voetbalshirt, een wit voetbalbroekje, blauwe kousen plus een paar voetbalschoenen in het clubhuis klaar en mocht zij als eerste meisje met de jongens van haar leeftijd mee trainen en voetballen.

Ze speelde competitiewedstrijden tegen Meerssen, Bunde, Ulestraten En echt opzien baarde het niet eens. Integendeel, Joyce bleek met haar actie de ban in Schimmert te hebben gebroken. Want na verloop van tijd, en dan moet er echt aan een, twee seizoenen gedacht worden, stroomden meer meisjes toe die ook wel wilden voetballen, met als uiteindelijk resultaat dat nog in de tachtiger jaren een Schimmerts meisjeselftal geformeerd kon worden. Wat in de conservatieve verhoudingen in Limburg nogal bijzonder was en ook laat zien van hoever het vrouwenvoetbal heeft moeten komen. Waarmee tegelijk de verzuchting is verklaard die Joyce vandaag op haar Facebook – pagina plaatste en waarvan de tekst als volgt luidde:

“Hoe langzaam kan het gaan….Veel van mijn vriendinnen waren net als ik dertig jaar geleden het enige meisje in hun dorp dat voetbalde, dus bij de jongens. Twintig jaar geleden ontmoetten wij elkaar bij het Amsterdamse Wartburgia Dames 4 en speelden we in de afdankers van het zevende herenelftal, in een soort van vormloze aardappelzakken. Inmiddels zijn wij met ons allen met voetbalpensioen en is het met het vrouwenvoetbal zover gekomen dat onze buurmeisjes, dochters en nichtjes mogen dromen van een loopbaan als prof bij Ajax…..Het heeft dus echt kunnen verkeren.”

Geplaatst in Herinneringen | Tags: , , , | 2 reacties