Voor alle wachtenden….

Nooit te vroeg juichen, werd mij met de paplepel ingegoten. En verdomd nog an toe, na al die jaren is het nog altijd en opnieuw een waarheid als een koe gebleken. Want was het niet zo dat ik na die twee jaar van Covid – rumoer de dans dacht te hebben ontsprongen om op de valreep en bij het scheiden van de markt toch door dat virus bij de kladden te zijn gepakt? Precies toen het maatschappelijk debat verstomde en de urgentie het overheidsbeleid had verlaten, kwam ik aan de beurt en mocht ik mij in de keten van coronaslachtoffers scharen. Met een positieve zeltest en milde klachten was mijn lot bezegeld. Een schorre hoest en een loopneus waren de omtrekken van mijn ziektebeeld plus een vleugje koorts. Waardoor mijn lijden tot de mondjesmaat beperkt bleef en nog de grootste last bleek te bestaan in de verplichting om vijf dagen binnen en uit de buurt van anderen te blijven……


En daar ben ik blijven steken en heb ik het bijltje er even bij neergegooid, omdat ik mij er op dat moment bewust van werd dat mijn gezever over mijn zogenaamde lijden totaal geen hout sneed in vergelijking met wat mensen op datzelfde tijdstip in Marioepol, Charkov of bijvoorbeeld Irpin of Boetsja hadden te doorstaan. Ik moest gewoon mijn mond verder houden zoals ook al mijn verdere commentaren over wat er zoal gaande was, geen houdbaarheid meer verdienden, vond ik. Wat stelde dat nog voor vergeleken bij al dat lijden in de Oekraine? Kortom, ik viel gewoon stil. Moreel, mentaal en intellecueel. Wat had ik namelijk als weblogger nog meer te vertellen? Wat oversteeg de ramp die de bandiet Poetin de wereld aandeed en vroeg daarom nog om mijn opinie? Vandaar mijn zwijgen dat heus wel weer verbroken zal worden. Denkelijk op het moment dat ik mijn plek ten opzichte van die vreselijke oorlog zal hebben gevonden. Mag ik die belofte doen en zo in het krijt bij al mijn wachtende lezers komen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Voor alle wachtenden….

  1. Marga zegt:

    De oorlog heeft ons allemaal in de greep. Wat heftig, wat verdrietig. Ik hoop toch weer te lezen hoe het jou vergaat en je inzichten te mogen lezen!

  2. terrebel zegt:

    Op veel plekken in de wereld is er onnoemlijk lijden gaande. Oekraïne is vooral heel dichtbij: maar een paar grenzen verderop en niet op een ander continent. Wat onverlet laat dat ik jou van harte beterschap wens, Rob!

  3. Dhyan zegt:

    Er is zoveel ellende in de wereld, je zou er zwaar onder gebukt gaan als het geen ver van mijn bed show zou blijven. En dan komt in tegenstelling daarmee Oekraïne wel erg dicht bij. Maar je hoeft je eigen sores niet te bagatelliseren als het tot een vergelijk zou moeten komen, ook daar onder kun je zwaar gebukt gaan. Gelukkig heeft het virus je toch niet al te zwaar getroffen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s