Het Limburgs Museum in Venlo

In deze donkere dagen waarin het net aan een paar uurtjes licht wordt en het leven ook nauwelijks vreugdevol te noemen is doordat er buiten de deur als gevolg van corona ook niets te beleven lijkt, kan een enkel lichtpuntje wonderen doen. Want met een beetje goede wil en moeite is er hier en daar best wat licht in de duisternis te vinden. Althans op mijn pad kwam het zeker, hoewel ik er wel voor naar Venlo moest. Drie kwartier in de auto, maar toen kreeg ik best wat, zij het dat de eerste indruk op die zondagmiddag in november nou ook niet bepaald zonnig en hartverwarmend te noemen was. Met regen en wind die over het Koninginneplein joegen, over het entree dat Venlo voor de bezoeker heeft bedacht, een waaigat dat je bijna rechtsomkeert beveelt als je niet een fikse rit had gemaakt en ook nog een bestemming had waar je al langer naar had uitgekeken. Het treft namelijk dat het Limburgs Museum direct aan dat Koninginneplein is gelegen, waardoor je haast naar de ingang ervan wordt geblazen met die altijd daar uit het Westen waaiende wind. Zo ook wij. Met als gevolg dat we in de armen liepen van allervriendelijkste medewerkers die ons de weg wezen naar de tentoonstelling waarvoor wij dus naar Venlo waren gekomen. ‘De vergeten prinsessen van Thorn’.


Een bijzondere expositie waarvoor dat Limburgs Museum alles uit de kast had gehaald, met bruiklenen uit musea over de gehele wereld, om maar een afgewogen beeld te geven van het leven van de Europese adel in de achttiende eeuw. Met als scharnier het Limburgse stadje Thorn dat achthonderd jaar een soort van ministaat is geweest binnen het Duitse Rijk. Waar dames uit alle mogelijke Europese hoge adellijke families een exclusief leven leidden en het bewind voerden, als voorbereiding op de stap via uithuwelijking naar de hoogste vorstelijke kringen. Door middel van schilderijen, garderobes, juwelen, gebruiksvoorwerpen wordt een beeld gegeven van de overvloed en luxe die kon heersen in de stift, het abdijvorstendom van Thorn waar de hoog adellijke Europese dames dus mochten heersen in met name de achttiende eeuw. Een tijdsbeeld dat er niet om liegt, ook als er met 21e – eeuwse ogen naar wordt gekeken. Zodat het ook logisch was dat deze manifestatie van het Ancien Regime door de Franse Revolutie haar eind vond. Ook dat laat deze tentoonstelling, die zonder meer verrast, op het laatst breeduit zien. Noem het een soort van happy end op de enig juiste plaats die er daarvoor is, namelijk het Limburgs Museum. Dat een warme aanbeveling verdient vanwege deze fraaie expositie en zo een lichtpunt is in deze duistere tijd.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis, Tips en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s