De ontdekking van Siebengewald

Afgelopen week is een lang gekoesterde wens eindelijk in vervulling gegaan. Of noem het liever een verlangen, een behoefte welke ik al zoveel jaren met me meedroeg zonder dat er sprake was van echte urgentie. Want zonder Siebengewald ooit gezien te hebben viel er voor mij ook best te leven. Maar de vorige week kwam het er dus van omdat ik toch in de buurt was, de naam opeens op een wegwijkzer verscheen, waarna koers zetten erheen vanzelfsprekend was. Om die ooit aan mijzelf gedane belofte in te lossen zonder dat het de vraag was waarom dat oord op mijn wensenlijst stond. Wat ik nog altijd niet weet en na het dorp gezien te heben nog minder begrijp. Als dat steelse verlangen dan toch ergens vandaan kwam, dan moet het te herleiden zijn tot de notie dat de Duitse inval in mei 1940 juist in Siebengewald begon, dat een van de bekendere beroepswielrenners uit mijn jeugdjaren, Jaak Kersten, daar vandaan kwam. Of zou de vondst van de grootste hennepplantage ooit in 1996 juist op die plek, die geplakt tegen de Duitse grens aan ligt, mij zo getriggered hebben dat ik wel eens met eigen ogen wilde zien wat de exacte magie van Siebengewald voor mij is geweest. Half en half een ontdekkingstocht, of misschien wel de kennismaking met een droom die tientallen jaren lang, een plek in mijn onderbewustzijn had gekregen, om daar dus nu aan te kunnen ontsnappen.


De omstandigheden waren er in elk geval naar om dat dorp, zo vlak bij het Duitse Goch, half in een isolement ten opzichte van Nederland en de rest van Limburg, werkelijkheid te zien worden. Bijna laag hangende bewolking, miezerende regen, een grijze en natte atmosfeer, echter net niet spookachtig genoeg om te bemerken dat een land als Nederland ook zijn rafelranden heeft. Die achter het riviertje de Niers, de A77 en Ottersum zo maar bestaan en toenemen naarmate de afstand tot Siebengewald alleen maar minder wordt. Uitgestrektheid met nog hier en daar een pluimveehouderij roept het beeld van de Nederlandse taiga op, in het midden waarvan Siebengewald dus blijkt te liggen. Een dorp waar 2000 zielen terecht moeten zijn gekomen, of ze dat nu wilden of niet, om daar hun leven te slijten in woningen die zonder uitzondering herinneringen oproepen aan de revolutiebouw van de vijftiger jaren. En wie weet niet, hoe erg dat kan zijn? Schrikken dus van zo’n ontluistering in zoveelvoud, die waarschijnlijk niet ver van de Siberische werkelijkheid kan liggen. Oftewel, hoe kun je uit een lang gekoesterde droom rauwelijks ontwaken, om razendsnel de weg te vervolgen naar het echte leven. Want eerst Siebengewald zien en dan sterven, bleek mij bepaald niet op het lijf geschreven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s