Een stad op zijn gat

Het kan zo maar. Een jaar – wat is het op een mensenleven – blijkt echt wel het verschil te kunnen maken. Waarbij het er op sommige plaatsen op lijkt of er een wereld voor en na Corona is. Ga maar eens naar Sittard. Een jaar geleden was ik er voor het laatst op een aangename novemberdag, waarop nog helemaal niets aan de hand was. Niet dat er over de hoofden gelopen kon worden, maar het leefde, de terrassen op de Markt, hoewel verwarmd, waren nog goed bezet, en ook in de winkelstraten was het te doen, was het bruisend, werd nog ruimschoots zaken gedaan. En rondom het oude centrum, werd er driftig gerestaureerd en herbouwd en gerenoveerd. Het leven hobbelde lekker door in de richting van de feestdagen, terwijl alles was zoals het altijd was en vermoedelijk ook zo zou blijven. Leve de zekerheid die in het stadje van plezeer zo voor het oprapen lag. Met dat beeld op mijn netvlies kwam ik gisteren in Sittard terug om de bijna omgekeerde wereld aan te treffen. De zorgeloosheid van toen had niet eens plaats gemaakt voor zorgelijkheid of bezorgdheid, nee, er was niets voor in de plaats gekomen, er bleek helemaal niets meer te zijn. Sfeer was verdwenen, geluid klonk niet meer op. Een voetganger links, een paar scholieren rechts, een senior achter een rollator voor mij uit en alles in een gang dat geen gang meer genoemd kon worden.


De vaart was uit dit centrum verdwenen. Wat stond er niet stil als er al geen sprake van leegstand was. De woorden “Te huur” grijnsden mij van alle kanten en op teveel plaatsen in het rood en blauw toe. Hoeveel winkels waren er niet in zo korte tijd verdwenen? Het loodje gelegd door corona? Het virus kon hier wel echt hebben huis gehouden en het hart van deze stad om zeep hebben gebracht. Onttakeld heet dat, aan lager wal, met geen enkel perspectief. Omdat de ambitie, althans het gevoel van de aanwezigheid ervan, ver te zoeken was, te oordelen ook naar al dat onkruid dat op de vreemdste plaatsen de kans kreeg om op te schieten. Wat je toch niet moet willen als je een beetje stad in de frontlinie wilt zijn. Maar Sittard dus niet. Ik zag het Heerlen van veertig jaar terug. Een stad die aan het afglijden is en het niet meer weet. Wel bouwt, maar zonder bestemming, met als gevolg dat de nieuwbouw meteen al dat treurige en lege gezicht toont. Een stad op zijn gat, waar denkelijk voorlopig niks meer van te maken is, zo dacht ik bij het verlaten van het enige warenhuis dat slechts verkoopsters telde, met, hoe ironisch, collectief zwarte mondkapjes op. Reden genoeg dus voor mij om voorlopig hier niet meer terug te keren. Tot alleen al dat zwart een wat andere kleur gekregen heeft.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een stad op zijn gat

  1. Dhyan zegt:

    Zwart geeft de treurnis van de huidige tijdsgeest goed aan.

  2. sjogkel zegt:

    Maastricht viel gisteren ook al niet mee, toeristen met bekers koffie over straat, de vrijthof uitgestorven, kalende bomen en zwijgende vogels, troost is er niet te vinden op een kaarsje na voor de liefhebbers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s