Van de pondjes en de mondjes

Om de zoveel tijd pleeg ik in mijn foto-archief te duiken, al was het alleen maar om mijn geheugen op te frissen en levend te houden. Je moet wel als het aantal jaren toeneemt en de hersencapaciteit meer onder druk komt te staan. Maar dat verder terzijde, hoewel meer dan waar. Tijdens die tocht door mijn verleden komen er ook altijd klassenfoto’s langs, die in mijn geval vooral beelden van de vijftiger jaren laten zien. En wat dan vooral bij mijn laatste sessies is gaan opvallen is dat er nergens zwaarlijvige, dikke kinderen te zien zijn en er dus ook niet waren. Behalve dan die ene jongen die bij mij om de hoek woonde, die bovenmatig vet en dik was, maar waarvan iedereen wist dat hij er niks aan kon doen, omdat hij nou eenmaal zo geboren was, dus zielig of beklagenswaardig genoemd mocht worden en op een enkel moment op onze lachspieren werkte. Want zo waren kinderen toen ook al. Maar verder was dikte in die tijd totaal geen issue. Het bestond nagenoeg niet, hoogstens in de boeken in de persoon van Dik Trom, maar dan was het vermakelijk en sympathiek en was er voor de rest niets mee aan de hand. Dus wat dat aangaat was het vroeger nou eens een keertje wel beter ten opzichte van nu. Want zwaarlijvigheid lijkt het nieuwe normaal te zijn geworden, met de alleen maar gegroeide welvaart als belangrijkste veroorzaker ervan en als bevestiging van de wijsheid dat ieder pondje door het mondje gaat.

Alles waar een smaak aan zit, ligt immers in oneindig veel varianten voor het grijpen. En bovendien is het meeste gemakkelijk te betalen. Waardoor het van zovelen de uiterste zelfdiscipline vraagt om niet te blijven eten, snoepen en drinken, omdat het allemaal zo lekker is. Dat is zo’n beetje het teken van deze tijd. Met als enig gevolg alleen maar meer dikke mensen, die ook nog eens steeds dikker lijken te worden totdat het niet meer om aan te zien is en er posturen ontstaan die gewoon afkeer oproepen. En dat het niet om een incident gaat dat wat vaker begint voor te komen, heb ik een week geleden zelf ervaren toen ik in Gulpen bij Brasserie de Kroon een kopje koffie zat te drinken en in nog geen half uur los van elkaar drie mensen binnen zag komen die te omvangrijk van lijf waren om in een gewone stoel plaats te nemen, dus gingen zitten op een bank omdat er geen andere geschikte zitplaats voorhanden was. Noem het gerust een veeg teken. Maar nog veel erger was het dat deze mensen kennelijk het besef en de urgentie kwijt waren geraakt om gezien hun dikke lijf toch maar wat maat te houden. Want natuurlijk werd er een stuk vla besteld met vooral veel slagroom erop, en een bestond het om nog een tweede portie te bestellen. Wat het slechts logischer maakt dat ik geen enkele compassie meer heb met mensen bij wie de onmatigheid en de vetzucht maar hand in hand blijven gaan. Ik begin langzamerhand van die types, dat soort verschijningen, een afkeer te hebben. Ik kan er echt niets aan doen, maar die mensen wel. Want ze zijn heus niet zo geboren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Van de pondjes en de mondjes

  1. Dhyan zegt:

    Doordat overal suiker in wordt gestopt neemt de behoefte aan suiker alleen maar toe.

  2. Margo zegt:

    Het valt mij de laatste tijd ook zo op. Veel dikke mensen en het schijnt al zover aanvaard te zijn dat de advertenties van kledingzaken ook oversized modellen gebruiken die ook nog zeer onflatteus gekleed worden. Het wordt dus algemeen geaccepteerd en je mag er dus ook niets van zeggen. De woorden dik en vet zijn in de ban, alsof dat wat uitmaakt, en ‘obese’ zal, zodra het voor iedereen duidelijk is dat het simpelweg moddervet betekent, ook niet meer mogen. De benaming wordt in de ban gedaan en het verschijnsel geaccepteerd. Dat het erg ongezond is 20-30 of nog meer kilo’s mee te zeulen doet er kennelijk even niet toe. Rare wereld.

  3. Mack zegt:

    Ik vind dik bij een ander niet erg.

  4. sjogkel zegt:

    Op enkele actieve vakantiegangers na, wordt er veel gezeten, na de coronakilo’s komen de vakantiekilo’s en de horeca verdient er ook nog wat aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s