Bingewatchen met ‘Broadchurch’

Het moest er een keer van komen. Oftewel, een keer moet de eerste keer zijn, als ik tenminste nog een beetje in kontakt wil blijven met de tijdgeest. Wat ik natuurlijk wil. Vandaar, dat ik me ook een keer eraan over gegeven heb en dus zo maar ben gaan bingewatchen. Een vreemde naam overigens. Want hebben we in het Nederlands niet een geweldig alternatief door over een kijkmarathon te spreken. Welnu, die kijkmarathon is mij dus gisteren overkomen. Het weer was op zich al beroerd genoeg ervoor. Donker, dreinerig, miezerig. Kortom, de uitnodiging bij uitstek om onderuit te gaan, zij het – en ik zeg het nog een keer – dat ik het niet van plan was, maar mezelf wel een zet in de goede richting gaf door op een gegeven moment, vroeg in de middag, Netflix aan te zetten. Waarna de keuze snel was gemaakt, omdat de Engelse serie ‘Broadchurch’ mij dringend aanbevolen was door mijn dochters. En hoe gelijk zij weer hadden, werd mij al snel overduidelijk. Want in nog geen half uur stond het verhaal en de plot als een huis en diende zich na drie kwartier de eerste cliffhanger aan, waarmee het eerste deel van de reeks tot een einde kwam en ik eigenlijk tegelijkertijd en impliciet werd uitgenodigd, zeg maar gerust geprikkeld, om ook maar het volgende deel te gaan kijken. Met opnieuw een pakkend verloop en na opnieuw drie kwartier een volgende briljante cliffhanger. Enfin, zo ging dat de hele serie door, acht delen lang, met mij, naarmate de serie verder verstreek, steeds meer op het puntje van mijn stoel, in de ban als ik was geraakt van ‘Broadchurch’ met alle spectaculaire verhaallijnen en verknopingen van belangen daarin.

Waarvan er net genoeg waren om er nog enigszins een touw aan vast te kunnen knopen, maar ook niet zoveel dat je zo nu en dan wel het spoor bijster moest raken. En logisch dat je dan al weer reikhalzend uit keek naar de volgende scene om weer iets van de draad op te kunnen pakken. Zo voelde ik mij steeds meer bij de les en aan de praat gehouden zonder dat ontsnappen eraan nog mogelijk was. Behalve dan om tussendoor even wat te eten. Per aflevering groeide dus mijn fascinatie die een roes begon te worden waardoor een stop in het kijken in feite onmogelijk werd. En ik ging beseffen dat ik aan het bingewatchen was, mij bezondigde aan dat door mij al vaker bekritiseerde eigentijdse, loze vermaak. Ik had dus ook opeens niks beters te doen dan mij aan zo’n nutteloze kijkmarathon over te geven. Enig schuldgevoel bekroop mij daarom wel, hoewel ik mij tegelijkertijd troostte met de gedachte dat ik die zes uur wel naar topkwaliteit gekeken had. Want dat moet wel worden gezegd.’Broadchurch’ is een geweldige serie die zijn gelijke bijna niet kent, dankzij een fraai verhaal en een spannende en complexe plot met superieure acteurs en een locatie aan de Engelse zuidkust waar je maar niet op uitgekeken raakt. Dat bij elkaar was die schrale troost die bij mij dat schuldgevoel over mijn holle vermaak toch voor een groot deel ook weer wist weg te masseren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Bingewatchen met ‘Broadchurch’

  1. Dhyan zegt:

    Ik ken Netflix niet. Blijf je daar verstoken van reclame?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s