Afscheid van de Correspondent

Ongeveer een jaar geleden abonneerde ik mij, vooral nieuwsgierig geworden door de vele positieve geluiden uit mijn direkte omgeving, op de Correspondent, het digitale dagblad dat zichzelf nadrukkelijk afficheerde als de vaandeldrager van de vernieuwende journalistiek. Nou, daar wilde ik dus voor 7 euro per maand wel graag het mijne van weten. Hoe onafhankelijk, diepgravend en genuanceerd was de Correspondent bij haar verkenning van de achter – en onderkant van het nieuws? Wat moest ik mij daarbij voorstellen? Hoe baanbrekend was dit zo geprezen baanbrekend initiatief? Gezien al mijn ergernissen rond berichtgeving zoals die heden ten dage gangbaar is en ook vanwege mijn nog altijd levende en brede interesse in wat er zoal om mij heen en in de wereld gebeurt, een meer dan logisch besluit, deze stap naar een nadere kennismaking, die me in eerste aanleg dan ook prima beviel. Het geluid dat uit de kolommen opklonk, was inderdaad anders en in een aantal opzichten nieuw en tegelijk uitnodigend. Dus spelde ik de dagelijkse inhoud van a tot z, tot het nieuwtje er wat vanaf begon te raken. Dat begon met een niet uitgelezen artikel, dat meestal zo’n twintig tot vijfentwintig minuten leestijd vergde – want bij de Correspondent wordt het voor minder niet gedaan – als de inhoud mij minder boeide of aansprak. Totdat ik na verloop van tijd niet eens meer aan elk artikel begon, maar ze per onderwerp en leeslengte begon te selecteren. En waar dat eindigde, laat zich vanzelfsprekend raden.

Na ongeveer een half jaar was ik nog alleen maar dagelijkse edities aan het ontvangen die ongelezen aan de kant gingen omdat de onderwerpen eigenlijk nooit binnen mijn interessesfeer bleken te liggen. Want meer en meer, in mijn beleving, uitsluitend de achtergronden van de achtergronden van het nieuws belichtten, dus heel ver van mijn bed kwamen te liggen. Waarmee ik bij de kern van mijn bezwaar tegen de aanpak van de Correspondent ben aanbeland. Het zal namelijk best wel dat ze steeds druk doende zijn met het lichten van tegels en met het bekijken en analyseren van nieuws vanuit onverwachte invalshoeken. Met reportages en essays over bijvoorbeeld de problematiek die tweede kinderen in een gezin ondervinden, of over de betekenis van vlees vervangende producten voor het klimaat en het milieu. En wat te denken van analyses over het medicijngebruik in Afrika en de rol van de farmaceutische industrie daarbij? Het zal best vernieuwend zijn en zonder twijfel menige bestuurder wakker schudden. Maar deze argeloze lezer dus niet. Die viel er uiteindelijk toch bij in slaap, waar ik verwachtte dat de Correspondent mij wakker zou houden. Vandaar dat ik een streep onder mijn abonnement heb gezet, nu ik weet dat ik het van deze vorm van tegels lichten niet hoef te hebben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Afscheid van de Correspondent

  1. sjogkel zegt:

    Hipster deugjournalistiek, ook mee gestopt toen ze een kantoor wilden openen in New York.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s