Keuzes en perspectieven

Als je de zeventig bent gepasseerd, is de kans op een Aha-Erlebnis, een schok der herkenning of een gevoel van “dat ook wel eens te hebben gehad of meegemaakt” natuurlijk een stuk groter dan voor die twintigjarige die bij wijze van spreken net komt kijken en voor wie het leven eigenlijk voortdurend een verrassing in petto heeft, dus nog een groot avontuur is. De opwinding en spanning komt dan nog als het ware vanzelf aangewaaid, waar de senior er duidelijk meer naar op zoek moet. Wat natuurlijk alleszins zijn charme heeft, tenzij je zekerheid en rust met hoofdletters schrijft en dus blij bent dat het gezien de leeftijd niet meer zo nodig moet en kan. Mag van mij. Alleen ik zit zo niet in elkaar. Ik houd de stilstand toch het liefst op afstand, terwijl ik het terugkijken probeer te beperken. Liever dus de vinger aan de polsslag van de tijd en proberen bij te blijven, zij het selectief en vooral niet op voorhand en ongezien in de ban van de waan van de dag. Dus niet zoals die leeftijdgenoot die zijn wereld in de zestiger jaren had gevonden en daar dan ook de bubbel van had gemaakt waauit hij niet meer wilde komen. Met als de verbeelding daarvan die jukebox die een plaats had in zijn woonkamer en waaruit de Mersey Beat, The Stones, Presley en Donovan de klok rond en 24/7 mocht schallen en zo zijn geluk vorm gaf en ook zou geven tot het einde van zijn tijd, zoals hij met de grootste stelligheid beweerde. Allemaal best, als het je rust geeft of als je die in dat perpetuum mobile vindt.

Maar toch niet mijn wereld noch mijn sentiment. Ik ben er te ongedurig voor en waarschijnlijk ook te nieuwsgierig, waardoor ik het op een gegeven moment wel weet en gezien heb, om dan op weg te gaan naar een volgende onbekende grootheid, een ander avontuur, waar weer genoeg aan te beleven valt. Met de zekerheid op een kans van slagen, op een volgende ontdekking of verrassing, als de oren en ogen maar open genoeg en gericht op de 360 graden rondom zijn, en de geest uiteraard navenant functioneert. Surprises rijgen zich dan net zo aaneen als op de lopende band van “Een van de acht”. Waardoor het een kwestie is van waarnemen, onthouden en pakken om weer welgemoed verder met de geit te kunnen gaan, zonder een op de plaats rust. Die houding, zo in het leven staan, heeft me met name de laatste jaren veel gebracht. Ontdekkingen als Keith Jarrett, kamermuziek, modern ballet, de Matthäus Passion, Pieter Waterdrinker, Nils Frahm bevestigden met name het perspectief en het besef dat er nog veel meer de moeite waard is dan je al kent en weet door gewoon goed om je heen te kijken en te luisteren. Wat je aan de gang en aan de praat houdt en je naar de mogelijkheden vol in het leven doet staan, er genoeg uit laat halen om er naar de maat nog lol aan te beleven. Want daar gaat het toch om in het bestaan?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Keuzes en perspectieven

  1. Sjoerd zegt:

    Ik vrees ook dat ik te actief ben om oud te worden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s