Van twee wallen

Er is nog zo’n kant aan de Turkse kwestie die ook eens hoognodig benoemd en belicht moet worden. Het is dat probleem dat als een Turks exportproduct mag worden beschouwd en net zo’n soort virus is als waar Erdogan zo de mond vol van heeft. Alleen hebben wij er in Nederland stik veel last van. Wees niet bang. Hier volgt geen populistische praatje, maar gedachten die een product zijn van goed nadenken plus de juiste conclusies trekken en adequate keuzes maken. En er is zeker geen sprake van de kool en de geit sparen of op twee gedachten hinken, waar de Turkse gemeenschap in Nederland zo in uitblinkt, zich  in onderscheidt. Met als hinderlijke bijkomstigheid de slachtofferrol die zo gretig wordt aangemeten als er voortdurend wordt gesproken over het feit dat de Turken in Nederland als tweederangsburgers gelden of als zodanig worden behandeld. Alsof die zelf benoemde lijdende voorwerpen daar zelf niet het meeste part en deel aan hebben. Met hun koestering van hun dubbele nationaliteit met de bijbehorende paspoorten, Wat wel zo gemakkelijk blijkt omdat er altijd wel een partij is waar tegen aan geschopt of geschurkt kan worden. Plus de omstandigheid die zich altijd zo aangenaam aandient dat je altijd daar bij kunt horen waar het op enig moment het beste uitkomt. Zoals je je met die dubbele loyaliteit en nationaliteit ook met twee keer zoveel kunt bemoeien als die mensen die maar een enkel vaderland hebben.
Met als finaal resultaat dat je per saldo nergens bij hoort. Wat wel zo logisch is als er geen keuzes gemaakt worden en ongeloofwaardigheid de resultante is. Of is die claim van die vierdegeneratie – Turk die hier te lande geboren is, maar Turkije als zijn vaderland beschouwt en Erdogan als zijn enige gids en leider, nog geloofwaardig te noemen? Dat heet van twee walletjes eten, als je met je hoofd en je beurs profiteert van de welvaart in Nederland, maar in je hart huist in Ankara of Istanbul. Zodat je met die zo openlijk beleden dubbelhartigheid wel een blok aan het been van het land waar je woont, bent aan het worden. En ook nog steeds meer naarmate dat geloof in Turkije en Erdogan luider wordt beleden en verkondigd. Zodat het dan echt zo gek niet is dat alleen maar vaker wordt gevraagd om naar dat geliefde vaderland terug te keren. Dat is geen discriminatie of slechte behandeling, laat staan dat er sprake zou zijn van tweederangsburgerschap. Er wordt slechts met zoveel woorden gevraagd om in elk geval consequent te zijn en woorden geen woorden te laten, maar daar gevolgen aan te verbinden. Zo werkt dat hier en is dat Calvinistisch trekje dat de Turken misschien wel missen. Waardoor ze zich hier maar niet thuis willen voelen, met de zichzelf vervullende voorspelling als uitkomst, namelijk dat ze niet verder dan de status van  tweederangsburgers kunnen komen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Van twee wallen

  1. sjoerd zegt:

    Die zijn dus niet geïntegreerd en horen hier niet thuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s