De uitzinnigheid als norm

Het moet maar eens gezegd worden. Uitzinnigheid is de norm geworden. Op of over de rand is de standaard en het uiterste van het spectrum is de normaalste zaak van de wereld. Iets anders zie ik niet. Eraan wennen, laat staan accepteren, lukt mij in de verste verte niet. Sterker nog. Mij begint alsmaar meer het gevoel te bekruipen dat ik zo langzamerhand een exoot, een zonderling begin te worden met mijn beschouwelijkheid en mijn distantie. Ik zou wel niet goed bij mijn hoofd kunnen lijken omdat ik mij door niets en niemand laat meeslepen. Wel mijn betrokkenheid heb, mijn emoties, maar zonder de behoefte om dat uit te schreeuwen of in welke zin of vorm ook te laten blijken. Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Waardoor ik dus zo’n malloot ben die zich niet zoals iedereen laat gaan en dat uitzinnig gedrag alleen maar bezopen vind. Terwijl het blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld is. En niet in Nederland alleen. Want kijk om je heen via de tv, dat venster op de wereld, en je weet niet wat je met je vermeende weldenkendheid ziet. Wegkijken helpt niet. Verwondering, stomme verbazing schiet nog het meeste op. Zonder enig waardeoordeel, omdat dat energie vreet en totaal niets bijdraagt aan een verandering ten goede. Of zou er iemand zo naïef zijn te veronderstellen dat wat in vak 14 in de Amsterdamse Arena huist, nog in mensen te veranderen is? Wel eens de collectieve hysterie bij een thuiswedstrijd van Feyenoord in beeld gebracht gezien, met als uitschieter de hysterische reacties van toeschouwers op een in hun ogen verkeerde beslissing van de scheidsrechter?
Zie nog maar eens vrolijk en positief te blijven na een paar maal het gedrag van wielersupporters te hebben aanschouwd op de flanken van een berg. Hoe haal je het in je hoofd om te denken dat je gekostumeerd of als een dwaas uitgedost je favoriet van dienst bent, door ook nog eens met hem mee te hollen en aanmoedigingen in zijn oren te toeteren? Wie zich niet mee laat slepen, ziet alleen de mens als een wonderlijk wezen dat zichzelf vergeet en buiten zinnen is. En niet alleen in de sport. Ga naar festivals of bezoek de dance-feesten en aanschouw dezelfde mensen die ’s ochtends en ’s avonds als zombies de treinen bevolken, verloren als ze zijn in hun I – of smartphone. Waar het op de sociale media vanzelf ook nog eens volkomen los gaat, zonder beperking of rem op gevoel of verstand. Omdat we zeggen wat we vinden en dat ook mogen en het liefst ook tegen elkaar op. Waarmee de laatste stap is gezet naar de sublimatie van die uitzinnigheid die dus usance is geworden en zelfs hoeksteen lijkt van onze beschaving. Dat betekent zoveel dat de onderbuik de plaats van ons hoofd en ons hart heeft ingenomen en richtinggevend is. Met als gevolg dat alles gezegd wordt en de uitersten daarin langzamerhand standaard zijn geworden. Tot mijn onbegrip en eigenlijk ook afkeer. Omdat ik het anders gewend ben en van huis uit ook anders heb meegekregen. En het vervelende is dat ik het er ook niet beter op zie worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De uitzinnigheid als norm

  1. Ik ervaar dat ook zo. Zal wel met de leeftijd te maken hebben en het opgroeien in een andere tijd. Ik hou best wel van uitgelaten en expressief gedrag maar de dingen die jij aanhaalt zijn gewoon aanstellerij, het moet extreem zijn want anders is het leven saai. Op het randje leven, dat er wel wat meer diepgang uit het leven te halen valt valt bij die thrill seekers niet meer op. Ze doen maar.

  2. sjoerd zegt:

    Het wordt steeds gekker langs de weg. Het enige wat ze willen is opvallen en de TV halen. Als ze deze stukken niet zouden uitzenden was het volgens mij snel afgelopen.

  3. Peter zegt:

    Er is een zekere mate van uitzinnigheid, jammer dat alleen de televisie wat dit soort aangelegenheden aangaag het venster op de wereld moet zijn. De telvisie is een vergrootglas en zelfs de aanjager van al deze lichtzinnigheid. De zgn. verklede ‘aanmoedigers’ doen het voor de televisie om opgemerkt te kunnen worden, het zijn de Mart Smeetsen maar dan zonder enig talent waardoor de kans om op een ‘normale’ wijze aandacht te krijgen is uitgesloten. Dus dan maar als dorpsgek.
    Door de mangel genomen valt in de meeste gevallen de uitzinnigheid best wel mee, al die mensen die zich behoorlijk weten te gedragen daar valt het oog van de televisie ook niet op. Ga eens naar een gemiddeld popconcert bv. Pinkpop als je ziet hoe mensen zich binnen de kaders redelijk weten te gedragen dan valt het eigenlijk nog best mee en vak 14 is voor de malloten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s