De ondergang van Camiel

Verdenk mij niet van enig leedvermaak over de afgang van Camiel Eurlings bij de KLM. Hoewel hij verre van een vriend van mij is, heb ik toch weinig goede woorden voor de wijze waarop er met hem door de bestuurders van onze nationale trots met hem is omgesprongen. Een paar jaar geleden was hij immers goed genoeg om hoog in de organisatie van de KLM geparachuteerd te worden. Zonder ook maar een greintje ervaring in het bedrijfsleven, maar met een afgeronde studie bedrijfskunde op zak, werd hij goed genoeg geacht om in dat bedrijf de luchtvaartdivisie te gaan leiden en op het hoogste beslisniveau mee te draaien. Vermoedelijk omdat het toch wel handig door de heren commissarissen werd geacht om iemand in hun midden te hebben die hen de weg kon wijzen in de slangenkuil die politiek en vooral ambtelijk Den Haag is. Daarvoor werd Camiel natuurlijk goed genoeg geacht, te meer omdat hij gebruiksvriendelijk, want als een open boek oogde. Wist hij als groentje van nog geen veertig jaar immers veel? Zoals het hem ook eigenlijk niet kwalijk genomen kon worden dat hij op het KLM – aanbod meteen toehapte. Hij was ambitieus, op zoek naar een loopbaan. Je bent jong en je wilt toch wat.

Vandaar dat hij als de bliksem aan de top van ons nationale luchtvaartbedrijf belandde, maar verder nog geen deuk in een pakje KLM – boter kon trappen. Hij was hoogstens dus van nut om leeggezogen te worden, om gewild en ongewild kennis over te dragen over de besluitvormingsprocessen die voor de KLM van belang waren. Waar dus zo’n vier jaar en zelfs nog een schijnbare promotie voor Camiel over is gedaan. Met dan nu de konklusie dat hij eigenlijk voor dat bedrijf niet deugt, wel een people-manager was, maar voor het overige onzichtbaar is gebleven. Dodelijker kan het bijna niet als er ook nog eens als argument voor zijn ontslag per direkt, ofwel op staande voet, aan toegevoegd wordt dat hij inhoudelijk geen bijdrage heeft geleverd. Waarmee de belofte die hij steevast geacht werd in zich te dragen, compleet in de knop is gebroken. Met dank aan de dames en heren commissarissen van de KLM die van people-management in tegenstelling tot Camiel Eurlings geen lor hebben begrepen, nu zij dat destijds zo welkom geheten paard van Troje een schop onder zijn kont hebben gegeven en behoorlijk en definitief hebben beschadigd. Met als doekje voor het bloeden een jaarsalaris van 6,5 ton, waar het eeuwige talent het mee kan doen. Met als uiteindelijke vraag of dat hem helpt om nog eens zo’n stap te maken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De ondergang van Camiel

  1. Mack zegt:

    Je moet niet te hoog willen beginnen als student bedrijfskunde.

  2. Laurent zegt:

    En zeker niet na je volstrekt belachelijk gemaakt te hebben op dat CDA-congres. Een nomaal mens zou uit schaamte naar Paaseiland emigreren.

  3. sjoerd zegt:

    Niks te nadele van Camile, maar na het beschaamde vertrouwen wat men in hem had verdiende hij dit. Maar dat is mijn idee. Politiek als springplank naar het bedrijfsleven vind ik een verkeerde keuze.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s