Sonnetten van Pessoa (3)

Het derde sonnet van de fameuze Portugese dichter Fernando Pessoa (1888 – 1935) is niet alleen fabelachtig van constructie, maar roept ook steeds beelden van spiegelbeelden op bij het lezen ervan en wel net zo lang tot de verstrikking erin onvermijdelijk is:

In hoeveel maskers achter maskers gaat

pesHet uiterlijk van onze ziel gehuld,

En als de ziel zijn maskers vallen laat

Kent hij dan het gelaat dat wordt onthuld?

Het ware masker voelt zich niet van binnen

Maar blikt vermomd de buitenwereld aan.

Als het bewustzijn eraan wil beginnen

Laat het zich door zijn taak met stomheid slaan.

Zoals een kind schrikt van zijn spiegelbeeld

Zo wordt – gedachteloos – elke grimas

Door onze kinderzielen toebedeeld

Aan heel een wereld achter spiegelglas.

En de gedachte die de ziel ontmaskert,

Gaat daarbij zelf nooit anders dan gemaskerd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s