Het onverborgene

Op deze natte, donkere zondag in november een gedicht dat in beelden spreekt en daarmee gevoelens en vergezichten oproept. Het werd geschreven door de Vlaamse dichteres Lut de Block (1952) en is getiteld “Het onverborgene“:

lut-de-blockGeluk is terecht. Het was zoek en je kon het
niet vinden. Na een ijstijd van striemende regen
treedt lente tevoorschijn: helder en dwingend.
Indringend blauw vernauwt zich tot stilte.
Liefde ontluikt niet, maar toont zich,
een tuin komt in bloei. Kale takken worden
loodzware bloesems, de meidoorn gaat geuren.

Op een leizachte zondag in mei leen je de blik
van de ander. Je leest een gezicht met je vingers,
je ziet als een blinde, je voelt wat er is. Geduldig
gemis, geluiden, oogopslag, ogenblik. Geluk is
een kwestie van kijken. Door het oog van de ander
aanschouw je voor het eerst jezelf. En je ziet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s