Een gesloten boek

Het kan mij niet alleen overkomen zijn. Die indruk heb ik sterk als ik mijn oor goed te luister leg bij met name leeftijdgenoten. Het is een kwestie die vooral binnen mijn generatie speelt. Zeker weten doe ik het uiteraard niet. Vandaar dat ik hier toch de kat de bel aan bindt en mijn hart eens lucht over iets dat mij met het stijgen der jaren meer en meer dwars begint te zitten en dus ook meer wringt omdat ik doordrongen ben van het besef dat er niets meer aan te veranderen valt. Ik heb mijn kans gemist. Het boek dat ik zo graag had willen lezen, is voorgoed gesloten. Een blik erin is definitief onmogelijk geworden sinds mijn ouders zijn overleden. Het klinkt allemaal tamelijk cryptisch. Vandaar de volgende verduidelijking. Met het ouder worden betrap ik mijzelf er in toenemende mate op dat mijn besef van mijn verleden, mijn kennis van mijn levensgeschiedenis al maar nadrukkelijker invulling geeft aan dat wat ik als mijn identiteit beschouw. Vanaf het einde van mijn actieve beroepsleven groeide mijn behoefte om mijzelf te leren kennen, ook omdat ik meer ruimte kreeg voor reflectie en zelfbespiegeling. Wie was ik? Waar stond ik voor? En de beantwoording van die vragen bracht mij als het ware vanzelf bij mijn levensgeschiedenis, bij datgene wat ik mij daarvan wist te herinneren. Al snel merkte ik dat zo’n verhaal natuurlijk een begin had dat ver voor mijn geboorte moest liggen. Want mijn vader en moeder stonden aan de wieg van mijn leven, schiepen de voorwaarden ervoor, zodat zij maar al te relevant waren voor mij om mijzelf en mijn identiteit beter te leren kennen.


En daar ontstond toch zoiets als een dood spoor in mijn zoektocht naar mijn ware ik. Want wat wist ik nou eigenlijk van mijn ouders? O.k., ik kende een verzameling losse feiten, maar daar was geen verhaal van te maken, laat staan een beeld, om nog maar te zwijgen van een gevoel dat het op zou moeten roepen. Ik kwam niet verder dan de kale conclusie dat ik in feite nooit iets van hen en van hun gevoel en van hun leven te weten ben gekomen, afgezien dus van wat naakte feiten zoals de geboortedatum en – plaats, trouwdatum en datum van verhuizing. Maar wat hebben ze aan mij meegegeven over hun eigen thuis, over hun liefde of liefdes, over hun vroeger verdriet, over de oorlog, over de crisisjaren? Hoe hebben ze elkaar leren kennen? Ze hebben zich eigenlijk beperkt tot uitsluitend zwijgen, zoals hun hele generatie – is mijn waarneming dan wel vermoeden – dat heeft gedaan. Omdat je daarover niet praatte, omdat het leven al lastig genoeg was, en al helemaal niet met de eigen kinderen. Want zo lagen toen wel de verhoudingen. Met als gevolg dat het boek van hun leven voor mij nooit geopend is, een gesloten boek bleef. Waardoor mijn ouders voor mij verder van mij weg zijn gebleven dan ik heb gewild. Het is evenwel niet anders. Met als de schrale troost dat velen met mij in eenzelfde schuitje zullen hebben gezeten. Daar wil ik het dus maar op houden. Tenzij ik mij schromelijk vergis. Dan hoor ik dat graag. Laat mij dat alsjeblieft dan ook weten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een gesloten boek

  1. Dhyan zegt:

    Ik vraag me al lezende af of ik meer van mijn ouders zou moeten weten dan wat ik nu doe. Ik weet genoeg van ze om een gedegen indruk te hebben. Ze waren dan ook allesbehalve zwijgzaam.

  2. m@th zegt:

    Bij ons thuis geen tv, alleen het Limburgs Dagblad en Boer en Tuinder. Wij waren met elf kinderen
    waarvan het voeden zoveel tijd in beslag nam, dat opvoeden niet ter sprake kwam. De ouders en de kinderen stonden aan weerszijden van de generatiekloof. Wij studeerden richtingen, waar zij geen weet van hadden. Communiceren op eenzelfde golflengte was niet mogelijk. Wij verkeerden over de hele linie en alle wezenlijke onderwerpen betreffend, in een totaal andere wereld dan mijn vader en moeder. Graag zou ik nu nog eens met hun terug blikken over de 20ste eeuw. Zij zouden in een totaal vreemde wereld wellicht weer naar hun hemel verlangen. Dus beter zo. Trouwens wanneer ik morgen niet meer wakker word, dan zou alles wat er geweest is, het moeten zijn.
    Was dat het dan? Heb ik me daar zo druk over gemaakt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s