Na “Behind her eyes”

Sinds Netflix ook in mijn kijkwereld haar intrede heeft gedaan, plegen hier nog wel eens superlatieven gehanteerd te worden na het zien van een volgende productie, die de verwachting en de verbeeldingskracht overtrof. Ook nu, na “Behind her eyes” is de verleiding groot om weer helemaal los te gaan in de loftuitingen op die mini-serie van Britse makelij, die zelfs weer de oude tijden van Paul Vlaanderen op de radio deed herleven. Omdat er opnieuw aanleiding genoeg was om over het hoe en waarom van verhaallijnen te speculeren. Het wie, wat en waarom lag echter met name na afloop van de serie te hoog opgestapeld, althans voor mij wel, om deze kijkervaring met een voldaan en bevredigd gevoel af te sluiten. Zij het dat op de allereerste plaats moet worden erkend dat de hele geschiedenis van de bijzondere driehoeksverhouding die hier aan de orde was, op een schitterende wijze verteld en in beeld gebracht werd. Wat “Behind her eyes” boven elke filmische twijfel verhief, nog afgezien van het feit dat de drie hoofdrolspelers zes afleveringen lang mochten excelleren. Waardoor je wel bij de les moest blijven door je fascinatie voor de beelden, het spel en het verloop van het verhaal.


Een intrigerend verhaal, dat in de eerste vijf afleveringen een fraaie opbouw kreeg, met telkens een dijk van een cliffhanger en reeksen van aanwijzingen of tekens die daar voor door moesten gaan om je als kijker mee te slepen naar de ontknoping die weliswaar bloedstollend was, maar tegelijk voor mij – het moet gezegd – weinig waarschijnlijk. Maar kan het ook anders als daarin smaken als de psychiatrie, astrale projectie en heroineverslaving worden vermengd tot een cocktail, waarvan ik niet meer wist of en hoe en waarom ze mij nou wel of niet beviel, omdat je er dus alle kanten mee op kon. Want voor welke uitleg was de afloop eigenlijk niet vatbaar? Dat werd mij dus helemaal gewaar toen ik daarover een artikel uit ‘Esquire’ las. Toen begon het mij echt volkomen te duizelen, wist ik het helemaal niet meer en kon ik alleen nog tot de conclusie komen dat ik weliswaar een prachtige serie had gezien, die mij aan mijn stoel kluisterde. Maar waarvoor ik toch geen superlatieven zou willen hanteren. Hoogstens dat ze dus gezien dat open eind dat haar afloop bood, bij uitstek controversieel en zeker bijzonder is en dat ze daarom beslist gezien moet worden. Al was het alleen om het eigen oordeel aan dat van anderen te kunnen toetsen, nog afgezien van het feit dat zo’n enerverende kijkervaring gewoon niet gemist mag worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s