Op een verlaten Drielandenpunt

Wat zo’n coronacrisis en nog meer een ‘lockdown’, ook al wordt ze dan intelligent genoemd, met je kan doen, wordt me meer en meer duidelijk. De monotonie die in het dagelijkse leven de kop begint op te steken, vraagt er gewoon om om zo nu en dan doorbroken te worden. De behoefte om de zinnen te verzetten wint met het verstrijken van de tijd alleen maar terrein, met toch wel verrassende escapades tot gevolg, die zo anders dan gebruikelijk zijn dat er tijdens de volgende lange dagen van eentonigheid weer op geteerd kan worden, tot de ongedurigheid opnieuw begint op te spelen. Dat het zo werkt en ook mij overkomt, had ik aanvankelijk niet gedacht, maar is achteraf beschouwd absoluut verklaarbaar, waardoor het gekste nog niet eens gek genoeg hoeft te zijn en dus in wat voor vorm ook voor herhaling vatbaar is. Omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn – als zo’n beeldspraak gebruikt mag worden voor de sleur, het stilstaand water dat een ‘lockdown’ blijkt te zijn – wil je dus wel eens tot een curieuze uitspatting komen. Zeker als het zo’n grijze dag is waarop het maar niet wil stoppen met zachtjes regenen. Hoe het anderen dan vergaat, weet ik niet. Maar ik moet er dan uit.

Al is het om de elementen te tarten. En voor de gelegenheid werd er deze keer een smakelijk toetje aan toegevoegd. Want het moest wel bijzonder en memorabel zijn en een beetje grensverleggend. We moesten immers wat. En waar kom je dan anders uit dan in Vaals, waar het op dit soort dagen altijd natter is, mistroostiger en harder regent, terwijl er nergens dagjesmensen te bekennen zijn? Atypischer is het dan in Vaals niet, waardoor de verlokking om bij de lokale banketbakker Kickartz aan de Maastrichterlaan een “Kirschenstrudel” te scoren alleen maar groter wordt. Niet om daar op te eten, maar om mee te nemen. Want heeft Vaals niet zijn Drielandenpunt waar je juist op dit soort onzalige momenten moet zijn? Omdat de mens er dan door zijn afwezigheid schittert, het loof zwanger is van het vocht en druipt dat het een lieve lust is en daarom ook die gezochte parkeerplek bij “de Bokkenrijder” met haar fameuze uitzicht op de Dom van Aken volkomen vrij is. Logisch dat je daar dan toch je “Kirschenstrudel” gaat eten, al is het met handen en voeten. Omdat het zo’n dag was, waarop alles anders was en moest zijn, omdat zo’n intelligente ‘lockdown’ je op den duur bij de keel gaat grijpen, ging die escapade naar het Drielandenpunt, waar het toen echt heel bijzonder was.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Op een verlaten Drielandenpunt

  1. Dhyan zegt:

    Heerlijk om weer eens ergens alleen te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s