‘Zwarte schuur’ van Oek de Jong

Het is veelbetekenend en het zegt genoeg, vind ik, dat ik het laatste boek van Oek de Jong, “Zwarte schuur“, met zijn bijna vijfhonderd bladzijden, in iets meer dan een week heb uitgelezen. Want zet daar de twee maanden tegenover die ik nodig had om “M” van Antonio Scurati, dat ruim achthonderd bladzijden dik was, tot een goed einde te brengen, dan is daarmee in elk geval het meesterschap in de vertelkunst van Oek de Jong bewezen. Zonder dat ik iets afding op de kwaliteit van “M”, de documentaire roman die de opkomst en de greep naar de macht van Mussolini gedetailleerd belicht. Hoe zou het namelijk anders een bestseller in Italië hebben kunnen worden? Maar zoals gezegd “Zwarte schuur” was toch stukken meeslepender geschreven en daardoor ook een genot om te lezen, terwijl er door de Jong best wel een stevige thematiek werd aangesneden en het zeker niet alleen maar een lichtvoetig verhaaltje was waar het goed de tijd mee doorkomen was. Wat Oek de Jong doet, is dat hij een behoorlijk stevig thema en een bijbehorend verhaal neerzet in een omgeving die voor de Nederlandse lezer herkenbaar en tastbaar is.

In deze roman gebruikt hij Zuid – Beveland, Amsterdam en het Canarische eiland La Gomera als decor voor zijn vertelling, waardoor je je als lezer al snel bij de les en op je gemak voelt en daarmee des te ontvankelijker wordt voor wat de schrijver te vertellen en te beweren heeft. En dat dat niet niks is, blijkt wel uit de schets van de lotgevallen van de succesvolle schilder Maris Coppoolse, die zich in weerwil van al zijn artistieke voorspoed eigenlijk zijn leven lang door een fatale gebeurtenis in zijn vroege jeugd getekend weet en zich daardoor voortdurend belemmerd voelt in het aangaan van relaties en in zijn eigen zelfontplooiing. Hoewel juist die blokkade ook weer de bron is van zijn kunstenaarschap. Rond dit thema heeft Oek de Jong oneindig veel verhaallijnen weten te weven die bijeengevoegd de fraaie roman “Zwarte schuur” tot resultaat hadden. Met een terechte kandidering voor de Libris Literatuurprijs naast vijf andere Nederlandstalige boeken. Over de toekenning van die prijs hoeft wat mij betreft eigenlijk niet meer gedelibereerd worden. Omdat er maar die ene schrijver is die er aanspraak op kan maken, namelijk Oek de Jong met zijn “Zwarte schuur”.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s