Een onbetwistbare vergelijking

Omdat het Heuvelland de afgelopen jaren voor mijn ogen getransformeerd is in een soort van open lucht pretpark, waar stiltegebieden ver te zoeken zijn of helemaal niet meer bestaan, begon het begrip te groeien voor de Amsterdammers die hun buik vol hebben van het toerisme dat hun stad langzamerhand leeg vreet en naar de filistijnen helpt. Maar omdat dat toch op afstand gebeurt, was het voor mij nog niet aanschouwelijk genoeg, die hoofdstedelijke wanhoop, welke daardoor min of meer tot een abstractie beperkt bleef. Totdat ik weer eens in Rotterdam kwam en meteen zag dat het ook anders kan. Waarvoor de enkele vergelijking tussen de entrees vanuit de Centraal Stations van beide steden volstaat. Haal de Amsterdamse situatie voor de geest en zie hoe het stationsplein met het daarop aansluitende Damrak één grote mierenhoop is, waar het geen doorkomen aan is. Zie daar maar je weg doorheen te vinden en voel je als bezoeker toch welkom. Geen denken aan in deze wanstaltige drukte die toch niets met een bruisend stadsleven van doen heeft en die alleen maar treuriger stemt omdat er aan dit gekrioel ook geen einde komt ongeacht de richting die wordt gekozen of waarheen de weg wordt vervolgd. En dat in de stad die ooit de gezelligste van het land werd genoemd, maar waar het begrip ‘leven in de brouwerij’ langzamerhand heel andere dimensies heeft gekregen en alle proporties heeft verloren.

Kom daar dus niet om in Rotterdam, waar de ruimte en de rust je tegemoet treden als je het Centraal Station verlaat om je naar het Museumkwartier te begeven. Wat zo maar in het groen kan gebeuren, langs de Westersingel tot het Eendrachtsplein, een route die geflankeerd wordt door beeldende kunst, herenhuizen en waterpartijen. In het hart van Rotterdam, waar ook alles passeert, auto’s, trams, voetgangers, fietsers en die enkele toerist, maar voortdurend met mate, waardoor je je eigen gang en weg kunt gaan en die niet hoeft te zoeken of te banen. Wel zo ontspannend, terwijl je tegelijk het gevoel krijgt dat je er op je plekje bent en je dat ook wordt gegund. Waardoor het niets uitmaakt dat je er zo’n twintig minuten over doet om in de Kunsthal te geraken, langs Museum Boymans, haar nieuwe depot en door het museumpark, waar schoonheid en stilte heersen, hun plaats hebben gekregen. Je moet het gezien en ondergaan hebben om het te geloven. Zoals de ligging van de Kunsthal aan het eind van dat park langs de razende Westzeedijk ook een paradox op zich is, maar wel een van de fraaiste soort, zeker als ze ook nog de spannendste hedendaagse kunst herbergt. Wat in ons geval de objecten van de fameuze Portugese kunstenares Joanna Vasconcelos waren en die er daar naadloos toe bleken te doen, zo op de grens van de verstilling en het woeste verkeer. Geweldig werk dat daar nog tot 13 november te zien is, in een stad die de rust en de stijl toont om het te omarmen, meer dan Amsterdam dat het momenteel toch veel te druk met zichzelf heeft.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een onbetwistbare vergelijking

  1. Dhyan zegt:

    Een terechte ode aan Rotterdam, schitterende stad.

  2. sjogkel zegt:

    De halve wereld wil naar Amsterdam, laat dit zo blijven, dan blijft er voor ons ook nog wat over,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s