Mijn ijstijd

De onverzadigbare behoefte aan ijs heb ik al weer geruime tijd achter mij gelaten. Ook op zomerse dagen, met een temperatuur die de vijfentwintig graden is gepasseerd, taal ik er niet meer naar. Kwam daar in mijn jongere jaren vooral niet om. Geen ijskraam was veilig voor mij. En niet zozeer dat de noodzaak van verkoeling of lessing van dorst dan de aanleiding was. Het ging gewoon om te smikkelen en te smullen. Omdat ijs zo verdomde lekker was. Goed was het dan ook dat de plekken waar ijs verkocht werd, toen nog betrekkelijk dun gezaaid waren. Kom daar dus nu niet meer om in het Heuvelland, waar elke buurt of buurtschap of gehucht wel zijn ijs in voorraad en in de aanbieding heeft om dagjesmensen, toeristen en andere passanten in enige mate te gerieven. Maar mij daar niet meer gezien of hoogstens een enkele keer, bij uitzondering dus, als de nood aan ijs bij mij het hoogst is. Zoals dat mij de afgelopen zaterdag overkwam, toen de drukkende en tegelijk klamme warmte het best denkbare alibi was om die vorm van tucht en zelfdiscipline even te laten varen. Waarom zouden de teugels immers altijd gespannen moeten zijn, was de gedachte die op zo’n moment en in die omstandigheid gemakkelijk post kon vatten.

Alleen was er de belemmering dat er net in mijn dorp, toch bijna goed voor zo’n 4000 inwoners, geen ijssalon of – kraam te bekennen was. In zo’n geval is goede raad duur en was het uiteraard te veel gevraagd om zo’n vijftien kilometer te rijden naar een verkooppunt dat de naam had kwaliteitsijs te leveren. Dus brachten mijn mobiel en Google Maps uitkomst. Ja, ja, ik raak steeds meer overtuigd van het nut van dat apparaat dat ik lang durfde aan te duiden als een overbodig speeltje. Hoe het kan verkeren, bleek opnieuw toen ik via de zoekfunctie van Google Maps het simpele “ijssalon” ingaf om vervolgens te kunnen lezen dat op nog geen drie kilometer van mijn huis vandaan zich in het nabij gelegen Groot Genhout de ijssalon “Ut Ies Sjöpke” bevond. Waar ik kort daarna een meer dan smakelijke chocolade-ijs at, in een rieten fauteuil in de huiswei van de boerderij, in het besef dat wat je van ver haalt dus niet per se het lekkerst hoeft te zijn. Alleen moet je er gek en paradoxaal genoeg wel een stapje extra voor doen…..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn ijstijd

  1. Sjoerd zegt:

    Iedereen tevreden toch… Ik ben ook niet zo’n ijsman…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s