Het einde van een legende

Afgelopen zaterdag is een volgend beeld aan diggelen gegaan en daarmee een jarenlang volgehouden illusie gebleken. Want het moet zeker vijfentwintig jaar een vaststaand idee voor mij zijn geweest dat van Kooten en de Bie niet meer te evenaren, laat staan te overtreffen waren. Zo tijdloos werd hun humor, hun ironie door mij beschouwd. Waarin ik mij nog eens gesterkt wist door de wetenschap dat zij nadat zij gestopt waren, nauwelijks concurrentie hebben ondervonden, konden ondervinden van schreeuwers als Maassen, Teeuwen, van ’t Hek en Lebbis, om dan nog maar de meest opvallenden in hun soort te noemen. Want echt leuk waren dezen nooit. Waardoor dat beeld van de kwaliteit van Koot en Bie wel stand moest houden, te meer omdat zij nadien eigenlijk nooit meer acte de présence gaven, noch op de buis, noch in het theater. Zodat de liefhebber het wel moest doen met hun vroeger werk, omdat er dus geen enkele aanvulling of vernieuwing van hun oeuvre nog plaats vond na hun afscheid van hun actieve loopbaan. Met natuurlijk de daardoor consequent volgehouden ophemeling van hen tot gevolg. Tot iconische hoogten en met de onvermijdelijke legendevorming rond beiden, nog bij hun leven.

Met alle risico’s van dien, zo is de afgelopen zaterdagavond wel overduidelijk gebleken, toen er ter gelegenheid van de opening van de Boekenweek een compilatie werd uitgezonden van fragmenten uit de programma’s waar van Kooten en de Bie gedurende de zeventiger, tachtiger en negentiger jaren voor hebben gestaan. En logisch dat er reikhalzend en vol verwachting naar deze herhaling van hoogtepunten werd uitgekeken. Althans door mij wel, vooral omdat de herinnering aan de uitbundige lach om hen beiden zich zo in mijn geest had vastgezet dat mijn zaterdagavond wel niet stuk leek te kunnen. Des te heviger was daarom de teleurstelling na drie kwartier kijken naar fragmenten en sketches die zoveel jaar na dato veel minder leuk bleken te zijn dan ze destijds werden ervaren. De tijd was duidelijk doorgedenderd en ik was daarin kennelijk meegegaan, losgeraakt als ik me voelde van die humor van dertig jaar terug, die gedateerd was en ook tempo’s lager lag dan we nu gewend zijn. De sleet had ook op van Kooten en de Bie vat gekregen, waardoor het met hun gehalte van legende ineens best los liep, omdat ook zij toch een product van hun tijd zijn gebleken. Maar of ik met die wetenschap en dit inzicht nou echt zo blij moet zijn, durf ik niet te zeggen. Voor mij had het allemaal best zo mogen blijven en hoefde het vaststaand beeld geen illusie te zijn geworden. Jammer daarom dat ik zo van mijn geloof moest vallen doordat ik die teleurstellende uitzending heb gezien.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het einde van een legende

  1. Fien. zegt:

    Ons overkwam precies hetzelfde.

  2. Mack zegt:

    Ik keek gisteren Married with Children. Ik moest er wederom hard om lachen.

  3. Sjoerd zegt:

    Ik vond er nooit iets aan, maar ook niet aan een Maassen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s