Enerverende tijden

Het is al een keertje door mij zijdelings aangeroerd, omdat het mij begon op te vallen. Gewaarwordingen van vroeger, die zovele jaren, zeg maar gerust decennia aaneen, hebben gesluimerd, lijken opeens weer tot leven te komen. Dat vertaalt zich bij mij in het op één en dezelfde dag herhaaldelijk raadplegen van het nieuws op de NOS-app. Alsof ik helemaal niets van de ontwikkelingen daarin wil missen. Opeens is het daarvan gekomen. Zo’n maand of vier geleden, direct na de zomer van vorig jaar. En ’s ochtends vroeg is het precies hetzelfde verhaal, met het achtereenvolgens bekijken van Teletekst, Nu.nl en de NOS-app wordt de schade van de achterliggende zeven, acht uren ingehaald. Gewoon omdat ik de drang heb om bij te blijven, dat gevoel dat we in een tijdsgewricht aanbeland zijn dat als een scharnier in de wereldgeschiedenis gaat fungeren. Ik zeg niet dat het in de lucht zit, maar er gebeurt zoveel en met zo’n intensiteit en frequentie dat dat de conclusie rechtvaardigt dat dit wel net zo’n enerverende tijd is als de zestiger jaren in de vorige eeuw, die waarschijnlijk op hun beurt even revolutionair van geest waren als bijvoorbeeld de dertiger jaren in dezelfde eeuw, want net zo spannend en ook onheilspellend, naar later bleek. En een beslissend tijdvak in de wereldgeschiedenis. Zoals de zestiger jaren ook als zodanig aangemerkt kunnen worden.
Hoewel ze anders van toon en geest waren, want stukken optimistischer en behept met een vooruitgangsgeloof. Een soortgelijke energie, maar opnieuw anders gericht en getoonzet, heeft zich op dit moment weer meester gemaakt van de wereld. Met een vooruitzicht op grote maatschappelijke veranderingen en ingrijpende wijzigingen in de internationale krachtsverhoudingen. Het bruist en het broeit. Staten, individuen, organisaties, multinationals, ja, wie is er niet onzeker en wie zoekt er niet zijn weg? Gaan we samen en internationaal verder of zoeken we alles zelf uit? Wijst het vergezicht naar de natiestaat of wordt globalisme definitief omarmd, waardoor we wel over de grenzen moeten kijken en ook buiten onszelf hebben te treden. We zijn op zoek en worden daarbij permanent verrast door andere machtsverhoudingen, nieuwe fenomenen, totaal andere inzichten. Met alle hectiek van dien plus opwindende gewaarwordingen, die de neiging hebben mee te slepen en te begeesteren. Mij tenminste wel. Eigenlijk nog altijd ondanks dat ik toch al de nodige tijd meeloop en dus alles al wel eens zou moeten hebben gezien. Neemt echter niet weg dat ik al dat nieuws, die opeenvolging van gebeurtenissen gretig tot mij neem, in de wetenschap, of in elk geval het stellige vermoeden, dat dit echt eenmalig is en een unieke tijd. En wie wil er dan zoiets gemist hebben?
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Een reactie op Enerverende tijden

  1. sjogkel zegt:

    Mooi omschreven, helemaal waar. Bij mij doemt het beeld op van een tweesprong, of driesprong. Je kan links, rechts op of terug. Richtingaanwijzers ontbreken. Er is onder de meute onenigheid, er zijn mensen die terugdeinzen, een groep wil die kant op, een groep de andere kant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s