De schaarste aan stilte

Misschien is het wel een vorm van kleinzieligheid en moet er inderdaad niet zo nauw gekeken of op elke slak zout gelegd worden. We leven nu eenmaal in een heel dicht bevolkt land, zodat we gedoemd zijn om op elkaars lip te zitten en dus tegen een stootje meer moeten kunnen. De erkenning dat de stilte dan een kostbaar en zeldzaam goed wordt, hoort daar ook bij. Want wie zich nog veroorlooft om zich te ergeren aan die voortdurende verbreking van de stilte, heeft lelijk pech gehad en weet zich veroordeeld tot het verdomhoekje en het gevecht tegen de bierkaai. Het is niet anders, ook al is het om er moedeloos van te worden, zeker als je wat dit aangaat nog betere tijden hebt gekend. De tijd dat de stemmen van buiten spelende kinderen de heersende rust verstoorden en die toen zo waar als weldadig werden ervaren omdat ze wat leven in de brouwerij brachten. Hoe zeer de wereld in haar tegendeel, zeg maar gerust nadeel, is veranderd kan al opgemaakt worden uit het feit dat die kinderstemmen nauwelijks nog te horen zijn, omdat ze vaker overstemd worden door ander geraas, dat des te indringender wordt op dagen dat het buiten verblijven vanwege het fraaiste weer als vanzelfsprekend is.
Dan, als men de stilte en het genieten ervan zo nadrukkelijk zoekt, blijkt hoe broos en hoe kwetsbaar die zo verlangde rust is. Zoals evenzeer duidelijk wordt dat er nog nauwelijks iemand is die zich iets aan die behoeften van anderen gelegen laat liggen. Want of de duvel ermee speelt, wordt er dan juist gefreesd, geboord, gezaagd, gemaaid dat het een lieve lust is en met machines die een leven als een oordeel geven. En meestal niet voor een enkel moment. Nee, dit soort lawaai blijkt uren aaneen te moeten worden geproduceerd en met name op de dagen dat de behoefte aan het genot van de stilte en de zon bij velen zo sterk is. Het blijkt allemaal niet besteed aan die brave huisvaders die voorrang menen te moeten geven aan dit soort van plichtsvervulling, waarvoor natuurlijk ook de wijsheid geldt dat er niet aan te ontkomen valt dat er spaanders vallen als er door hen gehakt wordt. Zodat wie zo’n mooie zomerse dag eens ten volle wil plukken, zich er bewust van zal moeten zijn dat stilte nu eenmaal schaars is in een zo dicht bevolkt land als Nederland en dat er dus niets anders op zit dan al die eigenheimers te tolereren, te meer omdat we zo opgepakt op elkaar logischerwijs in ons land er nu eenmaal stukken meer van hebben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

4 reacties op De schaarste aan stilte

  1. Peter zegt:

    Inderdaad. Voor stilte moet je je verplaatsen, in een woonomgeving kan je het vergeten. Alhoewel veel lawaaimakers ook naar stilte verlangen en de irritatie erover gemeengoed is geworden. Hier vanuit de binnenstad ben ik – per fiets – binnen 15 minuten in redelijke stilte.

  2. raamopen zegt:

    Het is nog mogelijk om midden in een woonwijk rustige plekjes te vinden. Ze zijn zeldzaam en je moet enorm geluk hebben, of gelijkgestemde buren vinden.

  3. Ximaar zegt:

    Bij mij is het enorm stil. Niet alleen in huis door goede isolatie, maar ook op het straatje voor m’n huis midden in de stad. Als er lawaai is is het van spelende kinderen. Er zijn veel meer van die stille plekken juist in de stad. Op de dorpen waar ik woonde was en is het veel erger. Mensen pakken daar sneller de auto of snorscooter in plaats van de stillere fiets. Om de hoek heb ik een park dat meer een bos is en waar het ook erg rustig is. Als ik nog meer stilte wil dan ben ik het beste af in de Schoorlse duinen op 12km fietsen. Op 1 km van de bebouwde kom hoor je daar niets meer omdat de duinen tegen het dorp het hoogst zijn en vol met bomen en struiken staan. Daar komt niets door of overheen.

    Kortom weinig te klagen. Daarbij is Nederland helemaal niet zo vol als dat we onzelf wijs maken. 450 inw/km2 houdt voor Zuid-Limburg buiten de steden in dat je niet verder komt dan 100 inw/km2. Hier in de stad loopt het op naar 4000 inw/km2 en in steden als Macao en Monaco zit je op 30.000 inw/km2. Voor de binnensteden van Cairo, Istranbul, New York en Sao Paulo is dat niet anders. Amsterdam of Rotterdam komt niet in de buurt van dergelijke steden.

  4. math zegt:

    En er zijn gemiddeld minder dan twee kinderen per gezin. Vroeger was dat duidelijk anders. Bovendien kwam maar eenmaal per uur de LTM-bus door de straat en konden wij er verder ongestoord voetballen. Over een afstand van 500 meter woonden wij met 27 lagere school gaande jongens !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s