Stardust en Arends

Er zijn van die onbewaakte momenten dat Radio 2 nog een kans krijgt in mijn auto. Inderdaad onbewaakt, omdat ik dan nog onvoldoende op mijn qui vive en op mijn hoede ben. Dus gaat het om de ochtenduren, die in de loop der jaren door mij zijn afgezworen als tijdstippen voor verhoogde activiteit of waakzaamheid. Waardoor het kon gebeuren dat ene Arends vanochtend kort na negen uur bij mij met de deur in huis viel met de aankondiging van een muzikaal meesterwerk uit 1998. Omdat zijn spreektempo te hoog voor mijn bevattingsvermogen lag, ontging mij de inhoud van zijn toelichting. Maar het volume dat hij daarbij hanteerde, wees op zijn onbeperkt enthousiasme en maakte mij des te nieuwsgieriger naar dit, naar ik begreep, artistieke hoogstandje dat door een paar Fransen was geproduceerd. Ik ving nog iets op als ‘Stardust’ en spitste vervolgens mijn oren om goed te horen wat die Arends mij zo aanbeval. Waarna de volgende klanken mijn gehoor binnendrongen en mij het grootste probleem bezorgden om daar een harmonie of melodielijn in te ontdekken, te meer omdat aan de inzet, het intro maar geen eind leek te komen.
Integendeel, het werd alleen maar gedetailleerd en uitgewerkt, in die zin dat er een stem werd toegevoegd aan die alsmaar voortdurende toon, beat, syncope of wat voor een naam eraan gegeven moet worden. Ik kon er niets mee en naarmate de minuten vorderden ook alsmaar minder, met omgekeerd evenredig daaraan een groei bij mij in verwondering, verbazing en vervreemding. Was dit een hoogstandje, een muzikaal meesterwerk en bestond die Arends echt? Of heb ik sinds 1998 zoveel gemist en ben ik het spoor dusdanig kwijtgeraakt dat mijn normaliteit tot buitensporigheid, abnormaliteit is verworden, als dit de standaard en zelfs top of the bill heeft kunnen worden? Laat ik maar niet verweesd of teleurgesteld zijn, maar gewoon erkennen dat zo het bewijs wordt geleverd dat ook smaak aan tijd gebonden en dus betrekkelijk is en dat de Hardings, de Erik de Zwarts en de Outs ook plaats hebben moeten maken voor de nieuwe smaakpolitieagenten, de Arendsen en Beelens van deze wereld, die met hetzelfde gezag hun voorkeuren mogen uitventen, bijna met de zekerheid dat erin wordt getrapt. Zoals deze door die Arends zo hartstochtelijk aangeprezen muziek maar al te duidelijk maakt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s