De wereld van de laatste mem

Soms worden de inkoppers op een presenteerblaadje aangereikt en is het verleidelijk om er met volle kracht vooruit op in te gaan. Met het grote gevaar dat er wat te gemakkelijk gegeneraliseerd wordt en te veel en te snel over die ene en dezelfde kam wordt geschoren. Ook ik realiseer mij maar al te goed dat ik langs het randje van zo’n valkuil loop en mij een beetje moet inhouden om er niet in te donderen. Maar in feite was het te grotesk voor woorden wat mijn oog vanochtend passeerde, hoewel ik bij lezing ervan meteen wist dat in feite een spijker daarmee op de kop werd geslagen, want alles werd gezegd over een mentaliteit, een gevoel dat nog altijd bij een deel van de Limburgse bevolking heerst, maar waar we hier bepaald niet trots op hoeven te zijn, omdat we er geen stap mee verder komen. Het gaat over die naar binnen gerichte blik, die introvertie, die zekerheid dat Limburg onze wereld is met daartegenover de wereld van hen daarboven. En uiteraard hoort daar ook bij dat telkens terugkerende gevoel van aan de laatste mem te hangen, onderbedeeld te zijn, de slachtofferrol. Wat bijeen genomen de positie van underdog voortdurend bevestigt en logischerwijs leidt tot de totstandkoming van die eigen wereld en het benadrukken van de betekenis ervan met inbegrip van alle symbolen zoals daar bijvoorbeeld de tradities en dialecten zijn die de Limburgse eigenheid niet genoeg kunnen bevestigen en tegelijk dat welbehagen oproepen van bij en met elkaar te zijn en te horen.

Met daaruitvoortvloeiend alle selffulfilling prophecies, de achterstanden en verongelijktheden en alles dat verder mankeert, maar tegelijk de eigenschap heeft om groepsgevoelens en zelfbeelden dus danig te versterken. Omdat Limburgers nu eenmaal ook mensen zijn, dus net als ieder ander ergens bij willen horen. En in dat licht en tegen die achtergrond moet de advertentie worden gezien die een gerenommerd Limburgs reisbureau annex busbedrijf vanochtend in de krant plaatste om een 10-daagse busreis naar Oostenrijk aan te prijzen. Waarmee een bedrag van 565 euro was gemoeid, in welk bedrag onder andere overnachting plus ontbijt begrepen waren, maar bijvoorbeeld ook de omstandigheid dat het gezelschap slechts Limburgse medepassagiers zou tellen. Wat blijkbaar als een unique selling point wordt beschouwd, althans in termen van Limburgs redeneren, zou je zo maar kunnen zeggen. Hoewel het net zo denkbaar is dat wie daarnaar als niet – Limburger kijkt, vermoedelijk de schouders zal ophalen of verwonderd is over zulke onverholen kortzichtigheid. Een gedachte waarmee ik sympathiseer, zonder dat van de daken te schreeuwen. Juist omdat het aantal mensen in Limburg dat nog zo denkt en voelt, niet onderschat moet worden. Zodat het toch het beste is dat fenomeen enigszins serieus te nemen. Omdat Keulen en Aken namelijk ook niet op één dag zijn gebouwd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De wereld van de laatste mem

  1. sjoerd zegt:

    Een heikel punt voor jou, maar niet voor de Limburger, en een buitenstaander gaat het geen fluit aan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s