Een crash en een moordkuil

Er zijn van die incidenten waardoor het messcherp wordt dat jaren gaan tellen en regelmaat daardoor een steeds hogere notitie krijgt. De tijd dat schokgolven en alle nieuwigheden en veranderingen probleemloos werden opgevangen en verwerkt, blijkt dan toch grotendeels voorbij. O.k., er mag best nog wel wat gebeuren, maar alsjeblieft niet te veel en vooral niet te snel achter elkaar. En als het dan toch moet, graag met wat onsjes minder, als het even kan. Gewoon omdat het incasseringsvermogen met het ouder worden erbij inschiet, afgezien van het feit dat je ook niet meer de echte zin en energie hebt om je ouderwets druk te maken, om nog eens over de rooie te gaan. Dat is mij gisteren nog eens duidelijk geworden, toen mijn wereld onverhoeds op zijn kop werd gezet doordat mijn laptop zo voor mijn ogen crashede. Ik zat erbij, ik keek ernaar en wist niet wat mij overkwam toen mijn trouwe kameraad – want zo mag ik mijn laptop gerust noemen – de geest gaf. Hij gaf totaal geen sjoegen meer, hoe vaak ik hem ook aan en uit zette, waarbij mijn gevoel van machteloosheid met de vruchteloosheid van die pogingen in evenredigheid zeker zo snel toenam.

Het leek er werkelijk op alsof er iets volkomen onverwacht uit mijn handen was geslagen en in stukken was gevallen, waar ik alleen nog met open mond naar kon kijken voordat ik bij zinnen was en mijn gedachten op een rijtje ging zetten. Onthand, vervreemd, zo is dat gevoel, die ervaring het beste te omschrijven en welke des te sterker was omdat je immers steeds meer gesteld bent geraakt op de regelmaat, op de orde op zaken in je leven en je hier dus niet op zit te wachten. Want dat is ook nog zoiets dat bijdraagt tot die vervreemding die zich op zo’n moment van je meester maakt, de onverklaarbaarheid, de zinloosheid van zo’n crash terwijl die computer al zolang als een zonnetje liep. Zonder aanwijsbare reden dondert een systeem in elkaar dat je met zogenaamd goede moed weer mag installeren en van de grond af aan opbouwen tot een oude staat van tevredenheid is teruggekeerd. Waarmee ik nu ben begonnen, nog aarzelend, hoewel de eerste stappen zijn gezet, zoals hier valt te lezen en op te maken, uit deze uitvoerige verzuchting die van mijn hart geen moordkuil maakte.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s