De afdaling van Aru

Op het laatst van en de weken na de Giro d’Italia had ik het als wielerliefhebber wel even gehad met dat Astana-blauw, waar ik sowieso al niet zo’n lekker gevoel door kreeg. Vanwege die eeuwige grijns en die dik gevulde beurs van Vinokourov, die altijd wel in de hoek van een bewegend beeld of een foto te zien was. Publiciteit bleek nog steeds aan hem besteed. Maar daar konden de leden van zijn wielerploeg niets aan en tegen doen. Vandaar dat ik nog wel redelijk blanco stond ten opzichte van een van die Astana-vedettes, Vincenzo Nibali. Totdat hij Steven Kruijswijk aan het begin van een afdaling in een van de laatste Giro-etappes een geintje flikte, waardoor deze over de kop ging en zijn roze trui, ondanks zijn superioriteit kwijt raakte. Inderdaad, aan de linkmichel die Nibali zich toonde en eigenlijk in de resterende twee dagen van die ronde bleef, want deed of hij in feite het mannetje was. Waar hij door onze Steven steeds in de bergetappes in de vernieling was gereden. Maar, een ongeluk zit dus in een klein hoekje en zeker als dat ook nog in de hand wordt gewerkt door een achterbakse streek van die Nibali die daardoor de Giro kon winnen, bejubeld werd en maar deed alsof hij de sterkste en de beste was. Hoewel hij en wij beslist beter weten.
Maar juist daardoor kon ik dat Astana-blauw, die kleur van Nibali niet zien en werd het mij gisteren daardoor ook weer groen en geel voor de ogen toen ik zijn ploeggenoot, evenknie en concurrent Fabio Aru in de Dauphiné Liberé in eenzelfde tenue zag rijden. Dat beroerde, zij het ook enigszins vooringenomen gevoel dat ik bij dat zien van zijn Astana-blauw kreeg, maakte evenwel snel plaats voor grote bewondering vanwege zo’n staaltje wielrennen wat maar een enkele keer per seizoen wordt vertoond. Want die Aru presteerde het om in zijn eentje in de steile afdaling naar finishplaats Tournon een jagend peloton voortdurend, d.w.z. over een afstand van circa twintig kilometer, van zijn lijf te houden, zijn voorsprong op tien seconden te houden en zo de etappe te winnen. Een ongelofelijke prestatie, die werkelijk alle lof en ook bewondering verdient. Met als gevolg dat ik mijn nijd om dat Astana-blauw weer ben kwijt geraakt en Nibali half en half heb vergeven. Wat hij dus te danken heeft aan zijn jonge en veelbelovende ploeggenoot, Fabio Aru, van wie we nog veel zullen horen, zijn mijn woorden, waar in dit geval nu eens best op gelet mag worden.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De afdaling van Aru

  1. L zegt:

    Heeft Nibali die val veroorzaakt van Kruijswijk? Hoe dan? (ik heb het niet gezien hoor)

  2. sjoerd zegt:

    Ach, ik maak me er niet druk om. Zo zit wielrennen in elkaar… Heerlijk toch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s