Rustiger vaarwater

Ook ik heb mijn jongensdromen gehad. Natuurlijk wilde ik groots en meeslepend leven en de sterren van de hemel plukken. Geen betere plek en tijd voor die fantasie dan het Amsterdam van de zestiger jaren, waar alles mogelijk leek en ook scheen te mogen, dus binnen handbereik kwam om weer even snel uit het zicht te verdwijnen na die laatste mijmering en overpeinzing over wat het leven mij zou, moest en kon brengen. Het was een vroege zomerochtend, toen de nachten nog kort waren, op de brug bij de Oudemanhuispoort en het Binnengasthuis in hartje Amsterdam, waar de rest van mijn leven zich aftekende en ik afscheid nam van mijn ultieme droom om groots en meeslepend te leven. Wat niet zeggen wil dat het vervolg zich afspeelde in rimpelloosheid. Integendeel. Binnen de mogelijkheden die mij als sterveling met mijn beperkingen waren gegeven ben ik het leven in al zijn facetten en in een haast eindeloze reeks van variaties tegengekomen, hebben de golven al met al hoog genoeg geklotst om vaker de schuimkoppen ervan langs te zien komen en om dan toch met die woeste stroom mee te drijven en deinen.

Waarna altijd weer rustiger vaarwater kwam, waar nieuwe energie kon worden gevonden om de weg in mijn leven te vervolgen, steeds op mijn eigen snelheid, tenzij zich weer een omstandigheid voordeed waardoor ik mijn stuur weer steviger vast diende te houden. Die deining en reuring konden mijn ‘way of life’ worden omdat ik mij met mijn altijd goede moed en optimisme daarin overeind hield tot ik op het laatst niet meer beter wist dan dat die beweging er moest zijn, mij niet eens meer bewust was van vaarwater dat rustig was en heilzaam kon werken. Zoals ik nu al weer een paar jaar tot mijn grote geluk maar al te gewaar mag worden. Op de allereerste plaats uiteraard door een nieuwe liefde. Maar daarnaast ook door de regelmaat van de kalender en de klok, die mij dus bijvoorbeeld dwingt om eenmaal per twee weken op donderdag bij mijn bakker drie stuks Toscane-brood te bestellen. Waarmee ik alleen maar zeggen wil dat alles zo maar en op de lange duur in zijn tegendeel kan verkeren zonder dat het schade berokkent. Integendeel, zou ik haast zeggen. Je kan er zo maar beter van worden…..

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s