Onze man in Teheran (4)

Het spreekt voor zich dat nadat ik de eerste drie afleveringen van de VPRO – serie “Onze man in Teheran” van commentaar heb voorzien, ik ook naar aanleiding van de vierde en laatste uitzending nog wat te berde dien te brengen. Waarbij ik mijn eerste logje over deze reeks als uitgangspunt neem. Ik roep dan nog even in de herinnering dat ik aanvankelijk met nogal wat scepsis was vervuld over wat NOS – correspondent Thomas Erdbrink te melden zou hebben. Reden was een van zijn eerste opmerkingen dat hij er vier jaar over had gedaan voordat hij toestemming kreeg van de Iraanse autoriteiten om die programmareeks te maken. Dat maakte mij toch argwanend. Daardoor kreeg ik het idee dat wij als Nederlandse kijkers wel een erg gefilterd beeld van Iran gepresenteerd zouden krijgen. Want als al die opnamen eerst de ambtenarij in Teheran zouden moeten passeren, dan kon je de waarheidsgetrouwheid ervan wel schudden, was mijn aanvankelijk idee waarvan ik naarmate de serie vorderde meer en meer het gevoel kreeg dat die toch in enige mate gevoed was door vooringenomenheid, welke moet zijn ontstaan door alle nieuws en informatie die wij over Iran krijgen en die eigenlijk altijd afkomstig is uit bronnen die Iran zeker niet welwillend gezind zijn. Om mij dan maar mild uit te drukken.

Eerlijk gezegd zijn bij mij naarmate de hele serie “Onze man in Teheran” vorderde, de schellen meer en meer van de ogen gevallen en was ik in feite nog het meest verbaasd over alle beelden die wij mochten en konden zien. Over de openhartigheid waarmee over cruciale zaken als het bewind, de religie, de moderniteit werd gesproken door willekeurige inwoners van dat land. Die zich onbevangen en openhartig uitten, naar het zich mij liet aanzien. Waardoor mijn kijk op Iran veranderd is en mijn interesse en nieuwsgierigheid in dat land, haar cultuur en de mensen echt is toegenomen. Ik zag uitsluitend mensen zoals wij zijn, weliswaar met andere invalshoeken die bepaald werden en worden door de geschiedenis, de beschavingsvorm en de religie. Met als logisch gevolg onoverbrugbare verschillen, kloven die je ook niet moet willen slechten. Omdat juist dat anders zijn de trigger, de kansen biedt tot een dialoog met elkaar, omdat meer van hetzelfde nu eenmaal gelijk staat aan de dood in de pot. Dat perspectief kan geput worden uit deze prachtige serie van Thomas Erdbrink. Die horizon die hij met zijn beelden heeft laten zien, verdient de meeste lof die wat mij betreft gerust ook bevestigd mag worden met een Nipkow – schijf. Want zo vaak krijg je zulke kwaliteit niet meer getoond.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Onze man in Teheran (4)

  1. Mack zegt:

    Het enthousiasme van die man ook, zonder dat het gemaakt is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s