De zegening van Boschendal

De relevantie van het gezegde dat goede wijn geen krans behoeft, is mij gisterenavond en vandaag maar al te duidelijk geworden. Sterker nog. Het is een waarheid als een koe gebleken zonder dat daarmee een open deur ingetrapt wordt. Hoezeer kwaliteit, ook dus bij wijnen, zich nooit verloochent, weet ik nu wel zo goed omdat de royale invitatie die er gisteren vanuit ging in mijn richting en waaraan ik maar wat graag en met het vorderen der uren steeds bereidwilliger gehoor gaf, mij noch schade noch schande heeft bezorgd. Hoogstens die nevel die zich over het geheugen uitspreidt, en een wankele balans waardoor het midden van de weg of van het te bewandelen pad wel moeizamer te vinden wordt. Maar daar is het dan ook duidelijk bij gebleven, mocht ik begrijpen uit het verslag van al mijn aktiviteiten die mij met het verder vallen van de avond uiteraard meer waren ontgaan en zich ook niet in mij hadden vastgezet als een aktieve herinnering. En ook geen enkele herkenning opriep toen ik mijn wederwaardigheden kreeg verteld.

Noch de trots over het feit dat ik bij thuiskomst meteen de goede sleutel voor het openen van de voordeur kon tonen, noch de aaneenschakeling van herhalingen waarin ik kennelijk verviel leidden bij mij tot iets dat in de buurt van een Aha-Erlebnis kwam. Waarmee het ongemak bij mij toch niet minder werd, maar verder ook geen verontrusting of echte gêne opriep, ook gezien het plezier waarmee mijn doopceel van gisterenavond werd gelicht. Omdat ik bovendien geen enkele lichamelijk ongenoegen voelde, geen spoor van hoofdpijn had en er dus geen enkele reden was om ook maar in de verste verte aan een door mij zo gehaatte kater te denken, lag de konklusie overduidelijk voor de hand dat die overheerlijke witte wijn, die ik best overvloedig tot mij had genomen, de sleutel was tot deze voor mij zo nieuwe gewaarwording dat je gerust een glas teveel kan drinken zonder dat dat die hoogst vervelende naweeën tot gevolg hoeft te hebben. Zodat het ook zo logisch als wat is dat ik de naam van dit wondervocht in mijn hersens heb geplant en waarin ik al mijn lezers met graagte wil laten delen om hun voordeel ermee op te doen. Waar het om gaat is Boschendal, een Zuidafrikaanse witte wijn, die dus geen krans behoeft, gewoon omdat ze zo goed smaakt en in alle opzichten zal bevallen.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Eten en drinken en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De zegening van Boschendal

  1. sjoerd zegt:

    Die zit nu in mijn achterhoofd…

  2. Hanneke zegt:

    Boschendal bij Franshoek, daar hadden we een fantastische en leerzame rondleiding door de wijngaarden, omhoog de berg op, met daarboven prachtig uitzicht We waren in de kelders, proefden wijn. We hebben er heerlijk buiten gegeten. De moeite waard als je er ooit in de buurt komt. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s