De Franse couleur locale

Het is toch al weer een jaar of vijf, zes geleden dat ik voor de laatste keer in Frankrijk was. Voordien kwam ik er met grote regelmaat. Uiteraard vooral als vakantieganger, maar ook in de hoedanigheid van iemand die veel belangstelling had voor de zeden en gewoonten, voor de cultuur van Frankrijk. Verwacht van mij niet die grote woorden dat ik mij er thuis voelde. Want zo werkt dat niet bij mij. Om dat gevoel te krijgen heb ik veel meer tijd nodig, bijvoorbeeld tientallen jaren van permanent verblijf. Maar dat ik wat met la douce France had en ook nog wel heb, staat als een paal boven water. Waardoor ik dan ook naarstig op zoek ben gegaan naar die factoren en kenmerken die de Franse sfeer en het leven daar zo speciaal en bijzonder maken. Zo’n kleinste gemene veelvoud, die je de weg wijst naar de bron van je eigen affiniteit, die je vertelt waarom je die uitgesproken voorkeur bezit en zelfs koestert. Wat is er zo speciaal en wat moet je dan echt Frans noemen, omdat je het nauwelijks ergens anders, laat staan in je eigen omgeving, tegenkomt? Zullen we trip dan maar als een sprekend voorbeeld noemen? Dat orgaanvlees dat je ongezien eet tot het moment dat je duidelijk wordt wat je in feite aan het verorberen bent? Of zijn het die typische Franse CD’s die alleen op markten gedraaid en verkocht worden en die je in geen winkel zult zien liggen?

Over couleur locale gesproken. Hoewel we in Duitsland en Limburg het frühschoppen kennen, die gang naar het café na de zondagse hoogmis, laat dat zich niet vergelijken met de Franse gewoonte om op zondagen met de hele familie zo rond de klok van twaalf, één uur, buiten de deur te gaan eten. Dan valt namelijk alles stil en heeft de tijd voor een uur of twee geen funktie of betekenis meer, heeft ze voor zolang afgedaan, om daarna het leven zich weer aarzelend te laten hernemen. Hoewel het uiteraard wel dimanche blijft. Is dit bij uitstek Frans, even Frans is het dagelijks twaalfuurtje, dat typische aperitief, de Ricard of de pastis, zonder welke een lunch in Frankrijk niet schijnt te kunnen lukken. En last but not least is er natuurlijk dat typische Franse café dat nooit in bruin gevat is, maar slechts in glas en spiegels lijkt uitgevoerd, en waar je je drankje staande nuttigt onderwijl van gedachte wisselt of even de krant van die dag leest. Kom daar maar eens om in onze polder waar sfeer en gezelligheid bepaald anders worden ingevuld. Niet beter of slechter, maar aangepast naar de eigen aard van de mensen die daar wonen en verkeren en die daarom dat jasje het beste past. Zij het dat een changement, zo één, twee keer per jaar, aan te bevelen is, heb ik gelukkig kunnen ervaren.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Franse couleur locale

  1. Dhyan zegt:

    Niet beter of slechter, zeg je maar ik vind het dáár ingetogen, hetgeen voor mij valt onder de noemer beter en hier luidruchtig zodat ik dat gaarne plaats onder de noemer slechter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s