Schuldgevoel na het onweer

Schuldgevoelens kunnen zich op de meest verrassende en onverwachte wijzen voordoen. Een frappant voorbeeld daarvan kan ik uit de eerste hand en uit eigen en heel recente ervaring geven. De afgelopen dagen is Zuid – Limburg, mijn direkte omgeving, geteisterd door zwaar onweer met spectaculaire bliksems. De avond van de Tweede Pinksterdag was daar een voorbode van. Van het overdonderende schouwspel, dat je eigenlijk op zijn hoogst een enkele keer per jaar meemaakt, was ik ooggetuige. Een unieke gebeurtenis, dacht ik, die ik maar mooi had meebeleefd. Hoe ik mij had vergist, hoorde ik de volgende ochtend, toen mij ook duidelijk werd achter welk reusachtig net ik ’s nachts gevist had, getuige alle opgewonden verhalen die er in ons dorp en bij monde van haar inwoners de ronde deden over de donder en bliksem die Schimmert in de nachtelijke uren getroffen had. Met veel oooh’s en aaah’s werd er gerept over het uitzonderlijk vuurwerk dat de weergoden zo rond het uur van de wolf, tussen drie en vier, hadden afgestoken. Waarbij volstrekt onduidelijk werd of de opwinding van iedereen niet de extra dimensie kreeg doordat ze doorspekt was met de opluchting dat de angsten die dat natuurverschijnsel altijd met zich meebrengt, zeker midden in het holst van de nacht, inmiddels al weer achter de rug, overwonnen en verstreken waren.

Maar al met al leidden die gigantische bliksemflitsen tot het gesprek van de dag, dat ik alleen maar aan de zijlijn mocht aanhoren, omdat ik eenvoudigweg niets in het midden had te brengen noch iets had toe te voegen vanwege het enkele feit dat het hele spektakel aan mij was voorbijgegaan omdat ik blijkbaar de slaap der onschuldigen, dus als een roos of als een blok, had geslapen. Waardoor ik mij op het eigenste moment, bij de vertelling, toch belast wist met een zeker schuldgevoel omdat ik de ervaringen noch het lijden plus de angsten die menigeen kennelijk had doorstaan, ook maar op enige wijze kon delen. En zo werd ik dan ook half en half bezien. Als de man die zich aan de reuring die ieder had getroffen, onttrok, er helemaal niets mee had en aldus in zijn eigen wereldje leek te leven. Wat dus zo maar kan gebeuren na nachten dat je wel waakzaam bent geweest en waar niemand dan naar luisteren wil. Dan leidt de inhaalpoging zo maar tot een isolement, er niet bij horen en niet delen, met in extremis zo’n schuldgevoel. Hoewel ik per slot van rekening toch blij ben dat ik lekker ben doorgeslapen….

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Schuldgevoel na het onweer

  1. sjoerd zegt:

    Haha, ik kwam er ook overdag pas achter dat het tekeer was gegaan… Ik slaap van 12 tot 5 en daartussen hoor ik niets…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s