Ma chère Constance

Noem mij de jonge knul, die niet die stille droom heeft gehad om ooit eens in de armen van een rijpe vrouw te mogen liggen. Mij overkwam het wel zonder dat dat een prelude was op de toyboy, die zoveel jaar later uitgevonden zou worden. Het moet in het midden van de zestiger jaren geweest. Ik had net gedebuteerd als student in Amsterdam. Mijn eerste jaar plus een afgeronde propedeuse zat erop, met daaraanvolgend de dwingende noodzaak om het vervolg van mijn studie in te richten. Naast de verplichte colleges was er de vrijheid om zelf bijvakken en bijbehorende werkcolleges uit te kiezen, met als bijzonderheid dat dat veelal aktiviteiten waren die in kleine kring plaats vonden, met de mogelijkheid van een intensiever kontakt met de verschillende docenten. Een voorwaarde, een omstandigheid die bepalend werd voor de vorm en de richting die ik aan het vervolg van mijn studie wilde geven. Met de irrationaliteit als de kracht die mij verder de weg wees, moest ik nog niet zoveel later merken. Want wat viel er anders te zeggen over mijn idee om een bijvak te gaan volgen dat mij totaal niet interesseerde, maar de docente die het gaf daarentegen des te meer, nadat zij mijn pad gedurende mijn eerste studiejaar enkele malen had gekruist zonder dat zij overigens ook maar enige acht op mij had geslagen, maar op mij diepe indruk had gemaakt. Ik, de jonge jongen die nog lelieblank in het leven verkeerde, bevond zich plotseling oog in oog met een vrouw van de wereld die met haar verschijning, voorkomen en oogopslag er blijk van gaf het leven tot in de finesses te kennen en te beheersen.

Waardoor ze dus ook al wat getekend was, wat haar des te interessanter en verleidelijker maakte. Omdat zij al in die sferen vertoefde, waar ik nog alleen maar van droomde en waarnaar ik zo graag door haar gevoerd zou willen worden. Wat alleen maar binnen mijn bereik kon komen met haar zo vaak als maar mogelijk in mijn nabijheid. Met als logisch gevolg de keuze voor dat bijvak dat deze aanbiddelijke Constance doceerde en waarover zij mij ook genoeg te vertellen had zonder dat zij mij bereikte. Ik droomde, zag haar alleen maar en hoorde haar des te minder, oog als ik enkel had voor haar rijpheid, die voor mij de volmaaktheid naderde en die voortdurend gekleed was in broekpak, toen het symbool van de emancipatie en de trigger voor mij om nog verder in vervoering te raken. Zonder zorg om een studieresultaat, want weg van de wereld waarin ik geacht werd te verkeren. Alleen maar bezig met ma chère Constance om aan het eind van het collegejaar uit die zoete droom te ontwaken toen zij mij bedankte voor mijn aanwezigheid omdat ik niets van de door haar gebrachte stof had begrepen. Wist zij ook veel, bedacht ik mij, toen ik onlangs las dat zij nog altijd op bijna negentigjarige leeftijd eenmaal per jaar naar haar geliefde Cuba gaat om daar boeken te brengen. Wat haar de toenmalige status van mijn idool toch weer een beetje terug bezorgde.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Ma chère Constance

  1. sjoerd zegt:

    Dat wat het meest onbereikbaar is smaakt meestal het beste.

  2. Laurent zegt:

    Haha, mooi verhaal Rob!

  3. Mack zegt:

    Mooie herinnering.

  4. Dhyan zegt:

    Ik kan je wel (uit de droom) helpen, ik bijvoorbeeld heb nooit het verlangen gehad om in de armen van een rijpere vrouw te liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s