De straf van een voornaam

Even diep adem halen voor de volgende opsomming van voornamen die ouders tegenwoordig aan hun kinderen geven en hen daar dus een leven lang mee opschepen. Het is de vrucht van het nalopen van de overlijdensannonces zoals deze gedurende een week in Dagblad de Limburger vermeld stonden. Waardoor in elk geval op voorhand de konklusie gerechtvaardigd is dat hier sprake is van een representatieve steekproef, althans voor wat betreft de provincie Limburg. Hoewel het natuurlijk heel goed voorstelbaar is dat dit beeld zich in de rest van het land alleen maar zal herhalen, als het al niet nog sterker is, juist omdat de behoudzucht in het diepste zuiden nog zo prominent aanwezig is. Met als gevolg dat men hier niet zo sterk de behoefte heeft om als het om naamgeving gaat, het radicaal over een andere boeg te gooien en men binnen proporties nog tevreden is met voornamen als bijvoorbeeld Tom, Twan, Wiel, Linda en Jeanne als daar tenminste ook nog Maria en/of Johannes aan toegevoegd kan worden. Want die mogelijkheid zal ten enen male ontbreken als het nageslacht opgezadeld wordt met zo’n vermeende oprisping van originaliteit waar jonge ouders opeens last van kunnen krijgen.

Dan is het resultaat daarvan zulk fraais als Bénice, Gwen, Kyle, Jaroesja, Shiwen, Danique, Joren, Donique, Kylian, Dylan, Keno, Kayleigh, Elvis, Kaya, Manu, Naftali, Brayn, Chayenne, Shania, Kay, Elian, Célinde, Andor, Willard, Marvin, Olina, Frein, Rimsky, Zamira, Adinda, Aeryn, Vinn, Flint, Niké, Malu, Caiban, Yoni, Sharon. En nog een keer, dit zijn niet de namen die aangetroffen werden op de inventarislijst van een kennel. Katten en honden zijn niet in het geding. Integendeel, er zijn ouders die hun kinderen deze etiketten voor de rest van hun leven meegeven. Als teken van hun liefde en als bevestiging van hun veronderstelde uniciteit. Zoiets moet het ongetwijfeld zijn, hoewel het voor mijn gevoel toch meer in de buurt komt van een straf. Want je moet er niet aan denken dat je je tijdens al die jaren die je hebt, steeds met zo’n naam moet voorstellen, jezelf telkens moet introduceren terwijl er voortdurend en iedere keer weer zo’n zweem van tattoos en SBS6 omheen hangt. Van de weeromstuit zou je de pest aan jezelf kunnen krijgen, dankzij de vindingrijkheid van je liefhebbende ouders.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op De straf van een voornaam

  1. Margo zegt:

    En wat dacht je van die ouders die hun kinderen persé Engelse namen willen meegeven maar geen benul hebben hoe zo’n naam gespeld wordt? Dan heet zo’n meisje dat eigenlijk Jennifer zou moeten heten …. Jenever.
    Overigens, heel Nederlands klinkende namen als Storm en Vlinder vind ik ook tamelijk belachelijk.
    En Wiel, vind jij dat een normale naam?

  2. sjoerd zegt:

    die twee van mij heten Jelle en Sanne…

  3. Jolie zegt:

    Ja…. heel raak en waar… Je zou maar door het leven moeten onder de naam “Wolf”, “Storm”, “Bink” of “Chardayseeya”. Lijkt me een heel gedoe, omgaan met alles dat er aan zo’n naam kleeft, aan beelden of vooroordelen.
    De naam Naftali(e) ken ik trouwens wèl (onder leeftijdsgenoten, zegmaar.) Maar daar heb je wel een heel orthodox ouderpaar en dito vriendenkring voor nodig, om niet de hele tijd te hoeven uitleggen dat je geen meisje bent en geen “Nathalie” heet. In de antisemitische wereld van vandaag (eh, de laatste 2000 jaar) is dat gewoonlijk ver zoeken:-/
    Het is waarschijnlijk gewoon een kwestie van wachten: dan zijn namen als Jan, Piet of Ronald weer heel hip en exclusief.

  4. Margo zegt:

    Sommige namen vind ik wel een verrijking. Want wie bepaalt dat alleen namen als Arie, Jan, Koos, Mien, Anja, Wil, enz. Nederlandse namen zijn? Ik ben blij dat die ‘boeren’ namen zijn verdwenen. Als ik naar mijn stamboom kijk, zie ik steeds weer dezelfde namen terugkomen, over een lange periode van tijd. Een naam bedenken voor je kind was niet een kwestie van ‘bedenken’, maar vernoemen, enige originaliteit was dus onmogelijk. Pas met mijn generatie werden er zelf namen bedacht, waarbij de eerste zoon toch nog wel vernoemd werd, daarna lieten mijn ouders dit gelukkig los. Anders had ik waarschijnlijk Greetje Johanna geheten. Als ik één naam erg vind is het Greetje en alle soortgelijke namen!

  5. Mack zegt:

    Elvis, dat kan toch niet? Dat is hetzelfde als je kind Jezus noemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s