Annemie

Met het Engelse ‘overwhelming’ was haar gedrag en optreden het beste te typeren. Zo viel zij met de deur bij ons in huis en nam zij ons eigenlijk meteen voor haar in. Niets te mitsen en te maren, maar meteen to the point waarom ze zo laat, of althans vertraagd, bij ons gekomen was. Haar kloten TomTom had haar weer eens in de steek gelaten en dan is het lastig zoeken in en rond Schimmert als je daar zoals zij niet de weg kent en het bovendien pikdonker is. Maar omdat ze al zevenendertig jaar in de verpleging zat waarvan tweeëntwintig jaar in de ambulante nachtzorg, ben je niet zo gemakkelijk meer voor een gat te vangen. Dan heb je elk mogelijk probleem wel minstens een keer onder ogen gehad en opgelost, redeneerde zij onder de hand door, terwijl ze tegelijk heel praktisch aan de slag ging, recht op haar doel af. Maar wel aan de bal en aan het woord blijvend. Want multitasken was haar zo te zien meer dan toevertrouwd. Praten, vertellen en werken tegelijk ging haar wat gemakkelijk af. Waardoor het al heel snel duidelijk werd waarom zij geen dialect sprak in tegenstelling tot haar oudere zuster en jongere broer. Want dat was haar lot omdat haar ouders een eigen zaak hadden en haar daarom een aantal jaren hadden toevertrouwd aan een alleen Nederlands sprekende tante die het locale dialect dus niet machtig was.

Omdat al snel bleek dat bij haar van het een het ander kwam, hoorden we ook van haar dat zij tijdens een dienst circa dertig klienten bezocht met klachten en problemen van de meest uiteenlopende aard, waardoor haar acht uur werken omvloog, elke dag weer, met telkens nieuwe verhalen en gezichtspunten. Wat natuurlijk geen wonder is met iemand die zich zo manifesteert en ook zo op zoek is naar het verhaal van de mensen waarmee zij in die kleine uurtjes, en bij ons zelfs tijdens het uur van de wolf, in aanraking komt. Want uiteraard zorgde zij wel voor die goede uitruil van kennis en weetjes. Zodat zij ook snel, dat wil zeggen in het kwartier dat ze bij ons was, het beeld afgerond had van de situatie waarin wij terecht gekomen waren. Gewoon door gericht vragen te stellen zonder dat je het gevoel kreeg dat je het hemd van het lijf gevraagd werd. Waarna zij weer de nacht in ging, niet zonder haar naam op de valreep bij ons achtergelaten te hebben. Omdat als we nog eens problemen zouden hebben tijdens deze uren van de dag, dat we dan het beste naar haar konden vragen, naar Annemie. Dat was haar naam die ze inderhaast bij binnenkomst was vergeten te vertellen, toen ze dus met de deur bij ons in huis viel.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Annemie

  1. Dhyan zegt:

    Hier wordt je (ik) dan weer blij van..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s