Vervlogen idealen

Wat er overblijft van idealen en keuzes die uit overtuiging eens werden gemaakt, weet ik als geen ander. In 1970, toen het kon en mocht, omdat ik op eigen benen ging staan en van niets en niemand meer afhankelijk was, besloot ik mijn geloof en mijn gedachten om te zetten in daden, de vrijblijvendheid achter mij te laten en bijvoorbeeld lid te worden van de VARA. Op hetzelfde moment werd ik welbewust rekeninghouder bij de toen nog Boerenleenbank, omdat de coöperatieve filosofie die aan het handelen en de organisatie van die bank ten grondslag lag, mij aansprak. En uiteraard werd ik abonnee van de Volkskrant, het linkse geweten van Nederland. Kortom, ik had mijn bedje gespreid en mijn wereldbeeld vertaald naar de plekken waar je met je progressieve gedachten toen nog heen kon. Zo overzichtelijk was de wereld toen nog wel dat je je altijd wel ergens thuis kon voelen. Met dank aan de verzuiling die comfort en zekerheid bood en vooral een onderdak voor je eigen denk – en leefwereld. Als je zelf niet vond dat je gelijk had, was er altijd wel een omgeving die dat op zijn minst wilde bevestigen of weerspiegelen. En omdat dat op momenten best lekker was, ontkom ik er niet aan om daar bij tijd en wijle naar terug te verlangen in een tijd dat je je eigen zekerheden voortdurend moet vinden dan wel weer opnieuw ontdekken. Wat daar leuk aan is, moet mij vooral eens verteld worden. Want ik begin het toch wat kwijt te raken, dat plezier dat de huidige tijdgeest nog altijd voor mij in petto zou hebben, maar waarin ik in elk geval alle zekerheden en ankers verloren zie gaan.

Zoals bij een Rabobank die ik zolang hoog hield en vertrouwde, maar door welke ik mij nu belazerd weet omdat het grote graaien ook daar zijn weg heeft gevonden en de klant, de deelnemer gewoon niet meer wordt gezien en ervaren in dat Utrechtse bolwerk dat zich teruggetrokken heeft uit de gewonemensenwereld. Net zo heeft de VARA het af laten weten met het toelaten van de grootverdieners in haar gelederen. Alsof er nooit een gelijkheidsideaal door die omroep werd uitgedragen. En over de Volkskrant kunnen we beter helemaal zwijgen nadat zij al haar principes overboord heeft gezet om een onsje meer onderbuik en populisme gemakkelijker in haar kolommen verwerkt te krijgen. In die wereld van vervliegende en vluchtige idealen waande ik mij in één opzicht nog zeker en meende ik bestendigheid voor altijd te kunnen verwachten. De bijna – onaantastbaarheid van Ajax die mijn liefde voor die club al vijftig jaar vleugels gaf en waarin ik bijna nooit tegenslagen meende te kunnen voelen of ontdekken. Ondanks kampioenschappen gedurende de laatste drie jaar voel ik mij toch door het getoonde spel in de steek gelaten. Dit is mijn club niet meer als ik het avontuur, de brille, de schoonheid mis en het nog alleen op efficiency, balbezit en breien in plaats van combineren aankomt. Waardoor het mij langzamerhand echt zwaar te moede wordt en ik mij nog alleen de vraag kan stellen of er dan niets meer leuk en zeker is in deze wereld. Of ben ik misschien daarin aan het eind van mijn Latijn gekomen?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vervlogen idealen

  1. sjoerd zegt:

    Ik kan me wel vinden in je reactie. Ik voel me ook langzaam belazerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s