Vraagtekens en prijzen

Prijsvorming heb ik altijd een lastig en bijna abstract verhaal gevonden binnen de economische theorie. En het ongemak dat ik ondervond om er gevoel en begrip voor te krijgen, ervaar ik ook in mijn dagelijkse praktijk, hoewel ik die ongerijmdheden vaker willens en wetens langs mij heen laat gaan omdat je bij een krachtig besef daarvan geen leven meer hebt, want alleen nog maar ten prooi kunt vallen aan de totale verwarring. Vandaar dat ik het vergelijken van prijzen meestal dan maar ook verre van mij houdt, omdat je dan al snel zult merken dat logica en prijsvorming begrippen zijn die niet in elkaars verlengde kunnen liggen, laat staan dat bij vergelijkingen optredende verschillen nog te verklaren zijn. Dat heeft voor mij in feite altijd betekend dat voordeelakties en koopjes nooit aan mij besteed zijn geweest. Ik miste er ten enen male de interesse voor, nog afgezien van het feit dat ik aan al dat lawaai en rumoer eromheen geen centje geloof wenste te hechten. Omdat al die gegunde voordeeltjes op enig moment toch door de consument terug betaald moesten worden, namelijk als deze verstrikt was geraakt in de netten van de aanbieder van de betreffende produkten. Waarmee meteen een van die prijsmechanismen is geduid die per definitie niet transparant kunnen en mogen worden en waarvan de werking voor de buitenstaander die de kopende klant toch is, altijd duister zal blijven.

Het is een van die raadsels die verweven zijn met de werking van de economie, die daarmee willekeurige en niet wetende individuen te grazen neemt en opsluit in het systeem waarin ook steeds nieuwe behoeften gegenereerd moeten worden en zo de consument tot leven brengt die dus gemanipuleerd wordt zonder daar iets van te merken of te begrijpen. En wie bevindt zich niet in die toestand van niet – weten waarin ongerijmdheden per definitie boven de pet plegen te gaan in dat doolhof dat de economie heet en waarin elke prijs een volgende vraag oproept. Zoals mij vanmiddag bijvoorbeeld ook overkwam toen ik een fles whisky ging kopen en zag dat ik voor een fles Glenlivet die achttien jaar oud was, vijftig euro moest neertellen. Een simpele fles whisky die dezelfde waarde heeft als de weekboodschappen van bijvoorbeeld een ouder gepensioneerd echtpaar. Wil iemand het nog volgen? Zo ja, dan heb ik nog een vergelijking en wel die waarin diezelfde fles in de bestaande markt eenzelfde waarde blijkt te vertegenwoordigen als drie romans van Arthur Japin bezitten. Heb ik zo mijn punt gemaakt? Met mijn konstatering dat elke logica en verband in de prijsvorming ver te zoeken is, dat de indruk wordt gewekt dat er maar met de natte duim ergens een prijs op wordt geplakt. Als het maar een prijs is. Omdat er altijd wel een gek opstaat die er dat bedrag blijkbaar voor wil betalen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Vraagtekens en prijzen

  1. Mack zegt:

    Vraag en aanbod en kruislingse prijselasticiteit, mooi vond ik dat. Ook kostprijsberekeningen. Ik heb het nooit gebruikt tot nu toe.

    • robschimmert zegt:

      Maar wat moet ik nu met die prijsverhouding tussen die fles whisky en die drie romans van Arthur Japin? Ik mag toch van een ingewijde verwachten dat hij een tipje van de sluier van dit raadsel oplicht.

      • Mack zegt:

        Het is wat de gek er voor geeft. Hield niemand van Whiskey, zou de fles waardeloos zijn, hield niemand van Japin, kon hij honderd boeken schrijven, dan nog moest hij geld toeleggen. Vraag en aanbod, zo werkt het. De moeilijkheid van tegenwoordig is wel dat vraag gecreerd wordt, terwijl die vroeger ontstond door behoeftenbevrediging.

        • robschimmert zegt:

          Maar nu de vraag of het genot dat het nuttigen van zo’n fles whisky geeft, vergelijkbaar is met het genoegen en de verrijking die het lezen van drie romans van Japin biedt. Zo iets wordt toch ook gesuggereerd door die vergelijkbare prijs? Of is prijs iets anders? Volgens mij niet omdat ze een gelijke economische waarde hebben. Of ga ik hiermee in de fout?

  2. Mack zegt:

    Er zijn kennelijk meer mensen die inschatten dat de whiskey meer genot zal opleveren. Maar goed, de wereld zit vol barbaren.

  3. Anoniem zegt:

    Allereerst ga jij uit van de of-situatie, terwijl het een en-en-situatie is. Jij koopt en de drie romans en de fles whisky. Het merendeel van de klanten werden tijdens de diamanten eeuw niet in een keuzepositie gedwongen.
    Prijs ontstaat door de kosten van een artikel integraal op te tellen, eventueel verhoogd met winst, welke afhankelijk is van vraag en aanbod.
    Tweede belangrijke benadering om een prijs vast te stellen is, welke bedrag de klant er voor zal geven. Wat is het hem waard en welke alternatieven zijn er. Wat doet de concurrentie, en is er concurrentie? Wat dicteren zijn behoeften op het koopmoment? Is hij verslaafd aan whiskey van dat merk, of koopt hij whisky om cadeau te doen?

  4. math zegt:

    Anoniem is math

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s