Het lef van Pirlo en Ramos

Hoewel onbevredigend blijft de penaltyreeks toch de adembenemende en bloedstollende ontknoping om tot een winnaar te komen in de zogenaamde knockout – fase van een toernooi. Dat maken we nu bijvoorbeeld in al zijn hevigheid mee tijdens het EK Voetbal. De beste thrillerschrijver had zo’n wurgende climax na twee uur voetbal niet kunnen bedenken en dan ook nog in een decor dat des te zenuwslopender is. Want onder de ogen van zestig -, zeventigduizend meegesleepte toeschouwers zijn tien voetballers en twee doelverdedigers immers veroordeeld om door middel van het nemen van strafschoppen een beslissing van die wedstrijd te forceren. Ga er maar aan staan om in je eentje aan te treden om die ogenschijnlijk eenvoudige opdracht om de bal van een afstand van elf meter in een doel te schieten dat verdedigd wordt door de keeper van de tegenpartij. Want met alle belangen die er op het spel staan, zoals de eer, de hoop en de verwachtingen van de natie, is die klus niet zo gemakkelijk te klaren. Het gewicht van dat ene moment rust wel op de schouders van de strafschoppennemer die daar in zijn eentje staat met de ogen van vele miljoenen op hem gericht. Waardoor falen, missen haast uitgesloten is en de druk zowel voelbaar als onmetelijk is. Met geen ander gevolg dat de adrenaline bij die man die daar op het veld zo in de schijnwerpers staat tot onkenbare hoogten zal stijgen.

Zodat het welhaast even logisch is dat de daardoor in diens lijf opgebouwde spanning zich wel moet vertalen in een verwoestend schot dat niet anders dan het net van het doel kan verzengen en de keeper kansloos moet laten. Dat lijkt de meest vanzelfsprekende oplossing voor een speler om aan die situatie, die eenzaamheid van dat ene moment te ontkomen. Des te verwonderlijker daarom de manier waarop bij uitzondering de onverwachte en tegendraadse aanpak wordt gekozen, welke tegelijk getuigt van een zeldzame koelbloedigheid en het bijna tarten van het noodlot. Want daar mag je gerust van spreken als er voor wordt gekozen om niet de bal in een streep naar een hoek en het net te jagen, maar deze in een loepzuiver boogje en tergend langzaam door het midden te spelen buiten het bereik van de doelman die immers al is gevallen omdat hij voor een hoek koos waar de bal naar zijn verwachting met de hoogste snelheid zou komen. Een strafschop zo nemen is de echte proeve van lef en artisticiteit waarvan je als toeschouwer en liefhebber de mond alleen kan open vallen, dus van pure bewondering en stomme verbazing dat er nog zulke ijskonijnen zijn als de Italiaan Andrea Pirlo en de Spanjaard Sergio Ramos zich in die omstandigheden hebben getoond.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s