Terug in het hok

Zonder een greintje hoop op een fatsoenlijk resultaat had het gisterenavond voor mij als Nederlands voetballiefhebber alleen maar mee moeten en kunnen vallen. Van het een noch het ander is er echter sprake geweest. Ik heb negentig minuten lamgeslagen in mijn stoel gezeten en mijn ogen niet kunnen geloven over zoveel onvermogen en het schrille kontrast dat dat vertoonde met de kolossale zelfoverschatting. Hoe is het mogelijk dat je je eigen beperkingen zo slecht kent, waardoor je door je tegenstander wel te kijk moet worden gezet. Want dat gebeurde er gewoon en het was eigenlijk nog veel erger, omdat de Duitsers hun fatsoen hielden, niet tot het gaatje gingen en ons nationale elftal, onze reputatie spaarden doordat ze hun suprematie niet in goals uitdrukten. Heeft toch iets met beschaving en stijl te maken, denk ik. Wat ze niet alleen met hun spel en optreden uitstralen, maar evenzeer met hun voorkomen.

Want is er een van die Duitse spelers eigenlijk beschilderd, zeg maar gerust toegetakeld, met reeksen van tattoos? Ik heb er geen een kunnen ontdekken. Wat ook iets over hun inhoud zegt en waar wij dus een voorbeeld aan kunnen nemen, zoals ook aan hun gedrag, dat ondanks de eclatante overwinning niets van uitbundigheid liet zien, eerder ingetogen was en zich al helemaal niet kenmerkte door hoge tonen en grote monden. Waarmee wij Nederlanders niet alleen op de grasmat van onze Oosterburen een voetballesje geleerd kregen, maar ons tegelijkertijd te verstaan werd gegeven dat hoog van de toren blazen en winnen beslist niet synoniem hoeven te zijn, maar dat adeldom eerder verplicht tot het voorbeeldgedrag zoals de Duitsers dat hebben laten zien en daarmee de blaffende honden die de Nederlanders leken, omdat ze totaal niet beten, met een noodgang in hun hok terugjoegen. Naar het zich laat aanzien voor langere tijd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Terug in het hok

  1. Mack zegt:

    Wat mij opviel op de radio is dat ze een paar Duitse supporters interviewden die dachten dat Duitsland wel goed was, maar toch uiteindelijk de finale niet zouden winnen. Dat hoor je een Nederlander nou nooit zeggen over zijn eigen team.

  2. RadaR zegt:

    Zaten daar nog getatoëerde Duitsers bij, Mack?

  3. Laurent zegt:

    @Mack ja, dat klopt. Hier lopen ze sinds 1988 altijd te brallen dat Nederland wel eens even de finale zal bereiken.

  4. Margo zegt:

    Het zijn over het paard getilde kinderen, die fubbeljongens met hun fubbelvrouwtjes en hun miljoenen en hun plakplaatjes. Het was heel educatief dat ze verloren. Nu nog een keer verliezen en ze zIjn echt terug in hun hok. Hoewel, het denkniveau van deze gasten zal waarschijnlijk niet toereikend zijn om iets te leren uit hun ervaringen.

  5. Mack zegt:

    Dus: uit volle borst meezingen met het volkslied en geen tatoeages. Dat klinkt in de verte naar ordnung muss sein. En dan nog de Duitsers in de adeldom verheffen, pas je alsjeblieft op met het ophemelen van die Duitsers? Straks gaan ze er zelf nog in geloven.

  6. Margo zegt:

    Nou sinds ik regelmatig in Duitsland vakantie vier heb ik toch wel bewondering gekregen voor die ordnung und gründlichkeit. Maar voor een Duits bedrijf werk ik dus niemahls wieder.

  7. Sjoerd zegt:

    Die jongens hebben in ieder geval terecht gewonnen.

  8. Anoniem zegt:

    Ik ben het helemaal met je eens Rob, die ingetogenheid zou ons ‘sieren’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s