Mijn blinde vlek

Morgen is het op de kop af zeventig jaar geleden dat mijn ouders trouwden. Op 27 mei 1942, midden in de oorlog, werden Franciscus Johannes Cornelis Hamilton en Johanna Sophia Greebe op het stadhuis van Amsterdam in de echt verbonden, zoals dat toen nog heette. Een gebeurtenis die dus voor mij van levensbelang zou blijken, maar voor mij altijd een onwezenlijk karakter heeft behouden. Ik heb er maar één foto van gezien, namelijk die waarop mijn vader mijn moeder in de trouwkoets hielp. Voor de rest is er mij nooit iets onder ogen gekomen waardoor ik mij er een beeld van had kunnen vormen hoe zij in het huwelijk waren getreden. Ook mijn ouders waren erg spaarzaam met hun verhalen over die dag, waarover misschien ook weinig te vertellen was omdat er nu eenmaal niet veel mogelijk was om er nog iets feestelijks van te maken. Bovendien was de plaats Amsterdam op dat moment ook niet de uitgelezen plek daarvoor, omdat juist in die maand voor de Joodse bevolking van de hoofdstad de verplichting van kracht was geworden om de Davidsster te dragen en er daardoor een sfeer kwam te hangen die niet direkt uitnodigde om daar te blijven laat staan om er feest te vieren.

Dat zou ik mij tenminste kunnen voorstellen. Maar ik heb er nooit iets over gehoord, hoogstens waar en wanneer zij elkaar hadden ontmoet, echter niet waarom zij al zo snel na die datum met elkaar trouwden. Waren zij zo halsoverkop verliefd op elkaar geworden dat er voor hen geen houden meer aan was of waren het de oorlogsomstandigheden en daaruit voortvloeiende rationele overwegingen die mijn vader en moeder deden besluiten om het met elkaar er maar op te wagen? Er is nooit door hen uit eigen beweging over gesproken of er werd een ontwijkend antwoord geteven als ik er eens naar vroeg. Waardoor dat boek op een gegeven moment door mij gesloten werd omdat ik in de gaten kreeg dat ik daarover toch niets wijzer zou of mocht worden. En zo is dat begin, die bron van mijn leven een blinde vlek gebleven, waarbij ik mij maar heb neergelegd met als redengeving en vergoelijking dat een bestaan zijn ware spankracht krijgt als het ook vragen kent die niet beantwoord worden.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Mijn blinde vlek

  1. Sjoerd zegt:

    Zo blijft het wel altijd een raadsel waarvan je never nooit niet het antwoord op krijgt.

  2. Margo zegt:

    Onze ouders, ik denk dat ze ongeveer van dezelfde leeftijd waren, hun generatie, was denk ik niet zo spraakzaam als het over zichzelf ging. Bij mijn ouders moest ik alles er ook uit trekken. En dat heb ik te weinig gedaan. Je voelde de weerstand als je een vraag stelde en hield dan ook maar je mond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s