Mijn appeltaart

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik begonnen ben met koken, dat ik stappen nam om het te leren. Was het aanvankelijk puur en alleen voor de lol, al snel kwam daar volkomen onvoorzien verandering in en werd het een bittere noodzaak. Wat echter niet wilde zeggen dat ik het daardoor tegen heug en meug ging doen. Integendeel, ik deed en doe het nog altijd met hetzelfde plezier, maar de invalshoek is duidelijk een andere geworden. Met als gevolg dat ik zo’n 52 weken verder al een aardig repertoire heb opgebouwd, in die zin dat ik momenteel toch wel kans zie om gedurende twee maanden achtereen elke dag een andere maaltijd te produceren. Dat daardoor niet de indruk ontstaat of het idee wordt opgeroepen dat er al hogere graden van verfijning door mij bij het koken worden bereikt. Want daar is beslist nog geen sprake van. Noem het de gewone Limburgse pot die in een reeks varianten door mij op tafel kan worden gezet, met daarnaast de nasi – en bamischotels en de verschillende pasta’s en uiteraard genoeg salades. Zover ben ik dus inmiddels wel gekomen, waarmee ik een basis heb gelegd om een volgende stap te maken waarbij ik wat meer de tijd en de ruimte neem om een beetje te experimenteren zonder dat ik zo nodig de smaakhemel hoef te bestormen.

Dat is allerminst mijn ambitie. Hoogstens heb ik de wens om bezoekers bij ons op een goede en gedegen maaltijd te kunnen vergasten. Daarin ben ik, vind ik, al behoorlijk op weg en in een enkel opzicht zelfs al zover dat ik met een enkel gerecht al het verschil kan maken dan wel dat eters er een punt aan kunnen zuigen. En misschien is het de wereld op zijn kop en ben ik bij het eind begonnen. Wat dan te wijten is aan het verleidelijk karakter ervan, dat mij heeft gedwongen om mij razendsnel in het bereiden ervan te bekwamen, met al vrij snel het vereiste resultaat, namelijk dat het zo in de smaak viel dat ik mijzelf veroordeeld weet tot het bakken ervan als wij ergens op bezoek willen gaan. Dat krijg je er dus van en dat overkomt je als je mensen zo aangenaam verrast, waardoor dat deeltje van je kookvaardigheid een eigen leven gaat leiden en de mare daarvan jou alsmaar vooruit blijkt te snellen. Dan mag je dus overal met jouw specialiteit opdraven, met die appeltaart, die maar blijft bevallen en mij dus telkens weer een bijzonder entree verschaft.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Mijn appeltaart

  1. fien zegt:

    Zelfgebakken appeltaart is het lekkerste van er is. Alleen doe ik het nooit meer. Als je met zijn tweeën bent komt dat ding nooit op. En in de vriezer bewaren doe ik niet, want dat is toch niet de smaak van verse taart.
    Ooit in ons werkzame leven hadden wij de afspraak, wie het eerst thuis komt moet koken. Dat ging prima. Alleen blijkt nu, is dat geen goede afspraak. Nu zijn wij alle twee thuis, en wie kookt er? Juist. En ik houd niet van koken. Nooit gedaan.
    Zou je zeggen, laat je man dan koken. Maar ook hier zal er eerst iets moeten gebeuren, wil hij gaan koken.

  2. Laurent zegt:

    Best bijzonder, een man die op die leeftijd nog gaat leren koken. Het is geen hobby van mij, maar als ik het doe heb ik er wel een zeker plezier in om het zo goed mogelijk te don.

    • robschimmert zegt:

      Ik vind het echt leuk om met mijn handen (en natuurlijk ook met mijn hoofd en mijn hart) iets te maken. Koken is daarmee een fantastisch alibi voor de man die geen klusser is en dat nooit zal worden, maar toch ergens voor wil deugen……

  3. Sjoerd zegt:

    Dat heb ik nou met pizza. Iedereen die op bezoek komt wil een zelfgemaakte pizza….

  4. bespiegelaar zegt:

    Het bereiken van de hogere kook en bakkunst is zeker geen sinecure, ondanks dat allerlei TV programma’s en andere media ons het tegendeel proberen wijs te maken. Met name het stadium van de receptuur van de APPELTAART met de bereiding tot een eetbaar, ja zelfs te overtreffen, tot een méér dan smaakvol stukje taart, mag =in cijfers = als een méér dan VOLDOENDE worden genoteerd. Het spreekt dan ook voor zich dat huize bespiegelaar= nieuwsgierig als zij zijn=, het geheim van dit recept gaarne van je vernemen.

  5. Frankie zegt:

    Dat moet wel heel wat zijn dan. Wat ik gerust wel geloof, want ik heb ook zo’n succes-recept, in mijn geval dan voor kwarktaart, waarmee ik geweldig goed scoor bij de smulpapen en de dieetfreaks tot wanhoop drijf.

  6. Nanos zegt:

    Knap hoor, ik beken bij dezen dat ik nog nooit een appeltaart gebakken heb. Voor culinaire hoogstandjes moet je dan ook niet bij mij zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s