Mijn winters ongemak

Het lijkt mij sterk wanneer ik alleen last heb van het volgende ongemak. Dat begon bij mij al snel op te spelen toen de eventuele toekenning van de energietoeslag aan elk Nederlands huishouden een politiek issue werd. Op zich een prima idee dat echter snel ging schuren toen de uitvoering aan de orde kwam. Waarbij het hele debat daarover nog alleen plaats greep binnen de Nederlandse verhoudingen. Natuurlijk klopte het niet dat ieder huishouden eenzelfde bedrag van 190 euro gedurende de laatste twee maanden van het jaar 2022 zou krijgen. Met draagkracht werd namelijk geen enkele rekening gehouden, terwijl er ook niet gekeken werd naar de hoogte van de energierekening van de respectievelijke huishoudens. Alleen daar al was er in de loop van het jaar een aanmerkelijk verschil ontstaan, afhankelijk van de aard van het geldende energiecontract, d.w.z. of dit vast of variabel was. Wat onderaan de streep bij de uitbetaling van die 190 euro een slok op een borrel kon schelen. Maar het hele debat over de inconsistentie van die maatregel sloeg bij voorbaat dood omdat een eventuele nuancering met een daarmee gepaard gaande grotere rechtvaardigheid een uitvoering aanmerkelijk zou compliceren. Met als gevolg dat we dus allemaal – zonder verder aanziens des persoons – die 190 euro euro onlangs voor de eerste keer uitgekeerd kregen.


En ik weet niet hoe het anderen is vergaan, maar om nou te zeggen dat ik mijn handen bij de ontvangst van dat bedrag van genoegen dicht kneep, in mijn handen van plezier wreef. Bepaald niet, omdat ik mij eigenlijk geneerde, zeker toen ik beelden uit de Oekraine binnenkreeg en zag hoe men daar door het Russisch oorlogsgeweld de winter in en tegemoet moest gaan. Ik vond het meer dan pijnlijk om vanuit mijn tegen een nog altijd vaststaande energieprijs warm gestookte kamer toe te kijken hoe een jong gezin bezig was om wat hout bij elkaar te sprokkelen om zo een kacheltje te stoken ten behoeve van wat warmte en om het eigen potje nog te kunnen blijven koken. En dat bij temperaturen die de richting van de min tien tot min vijftien graden kunnen zakken. Met die beelden op je netvlies wordt het toch lastiger om je hand onbekommerd op te houden en die 190 euro te incasseren omdat onze behaaglijke warmte zo duur betaald zou zijn. Flauwekul wat mij betreft en buiten alle proporties gegeven het feit dat ons gezinsbudget de energielasten nog altijd kan dragen en die 190 euro echt niet nodig heeft. Wat volgens mij voor nog zovelen precies zo geldt. Zoals bijvoorbeeld ook voor die vrouw die dat bedrag lekker meegenomen vond, want er fijn nog eens extra van kon shoppen. Zou giro 555 in haar situatie en in vergelijkbare gevallen niet een veel betere bestemming voor die 190 euro geweest zijn?

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn winters ongemak

  1. math zegt:

    Dat komt ervan wanneer je de hele tuin gewoon met de sproeier beregent
    in plaats van te kijken welke plant wel en niet water nodig heeft. In Duitsland noemen ze dat subsidie met de gieter, ieder evenveel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s