Een serenade voor Maurice

Zover als John Miles het liet komen in zijn diep pathetische “Music was my first love”, zou ik beslist niet willen gaan. Maar dat de muziek een rode draad im mijn leven is gaan vormen, steek ik niet onder stoelen of banken. Om even in de grijsgedraaide sferen te blijven, er is wel degelijk sprake van zoiets als een “Ever lasting love”. Met in de loop der tijd telkens andere accenten en akkoorden waardoor mijn liefde voor de muziek onverminderd kon blijven branden. Welk genre heb ik in de loop der jaren niet omarmd en ben ik daarna blijven koesteren? Met als gevolg een groeiende rijkdom welke zich alleen maar blijft uitbreiden nu ik sedert een aantal jaren het domein van de klassieke muziek heb ontdekt. Met aanvankelijk onwennige en aarzelende pogingen, waar ik nu het voorrecht heb, zeg maar gerust geniet, om begeleid door een insider pur sang de beste weg in dat onmetelijk gebied te kunnen vinden. Want onmetelijk en complex is het zeker, zodat die helpende hand en begeleidende stem beslist geen overbodige luxe zijn, begin ik meer en meer te merken. Een wijzer besluit had ik anderhalf jaar geleden niet kunnen nemen, toen ik de stap maakte om mij in te schijven voor een luistercursus ‘Klassieke muziek’.


Wat inhield dat er om de veertien dagen gedurende het winterseizoen een inleiding op een thema uit de klassieke muziek zou worden verzorgd door de in het Zuiden van het land gekende muziekjournalist Maurice Wiche. Een autoriteit in zijn vakgebied, muzikant, musicoloog, publicist, koordirigent en wat al niet, maar in elk geval onovertroffen qua kennis en vooral bezitter van een bagage welke rijk gevuld is met anekdotes en weetjes, die er stuk voor stuk toe doen. Zo blijkt telkens weer tijdens zijn tweewekelijkse inleidingen die hij daarmee rijkelijk doorspekt en aldus zo aantrekkelijk voor de onwetende toehoorder maakt. Want dat ben ik elke keer weer, zoals ik dus ook telkens opnieuw wordt verrast door de presentaties van Maurice die in de buurt van ware optredens komen om je aldus vertrouwd te maken met het volgende tot dan nog onbekende gebied in de klassieke muziek. Hij sleept je als het ware mee en wel zodanig dat je nauwelijks gewaar wordt dat wat onbekend was nagenoeg in een ommezien van die twee uur bijna iets van jou kan worden. Kom daar maar eens om. Want hier is dus duidelijk sprake van een geboren artiest annex kunstenaar en leraar tegelijk? Fijn dat ik bij hem in de banken kon komen te zitten.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s