Vreemde handen

Wat een raar rechts volkje zijn we toch geworden, in nog geen dertig, vijfendertig jaar. Waren we in de tachtiger jaren niet te beroerd om ons vingertje naar de rest van de wereld op te steken en lieten we ons wat graag gidsland noemen, veertig jaar later komen we niet verder dan alleen maar weg te kijken en voortdurend in onze schulp te kruipen voor de grote, boze wereld om ons heen en voor alles en iedereen die daar van afkomstig is. Alsjeblieft geen vreemde polonaise meer aan ons lijf, gesteld als we zijn geraakt op ons lieve Hollandse leventje. Want wat zijn we zuinig daarop, hoewel er niet van ons gevraagd moet worden om de kastanjes daarvoor uit het vuur te halen. Aan vuile handen hebben we een hekel gekregen, zoals we ons ook te fijnbesnaard zijn gaan voelen om nog vuil werk te doen. Dat laten we graag over aan de arbeidsmigranten, de statushouders, de asielzoekers, de veiligelanders die voor een habbekrats, een hongerloon de slavenarbeid mogen verrichten die nodig is om onze welvaart te garanderen en overeind te houden. Alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is. Ze worden er immers voor betaald, luidt dan de gemakkelijke redenering. Zo rechts zijn we dus inmiddels geworden dat van enige compassie of engagement met deze categorie kwetsbaren die wij o zo hard nodig hebben voor ons eigen welbevinden, geen enkele sprake meer is.


Sterker nog, eigenlijk hebben we ook nog last van hen en houden we ze nog het liefst zover als maar mogelijk van ons weg of kunnen ze wat ons betreft verder gewoon verrekken. Op het schaamteloze af. Want welk land liet honderden van die vluchtelingen lekker stikken in de nachtelijke, natte najaarskou, waarin ze het zonder dak boven het hoofd maar moesten zien te redden? Geen interesse, lamlendigheid, wegkijken en als het dan toch te na komt, het liefst in een buurthuis protesteren om zo de spitsburger weer moed te geven. Want we mogen en willen dat vreemde volk vooral niet met te veel in de buurtsuper of bij Appie tegenkomen. Trouwens, wat moet je met al die mensen die je niet eens kunt verstaan, zo dichtbij onze mooi aangeharkte tuintjes als we toch alleen maar wat aan hun handjes hebben? Want onder ons gezegd en gezwegen is het onder ons wel zo fijn en vooral veilig, was mijn eerste gedache toen ik op een foto al die uitgestreken en verontruste gezichten in het buurthuis van het Brabantse Riel zag. Waardoor ik meteen wist dat de christen-democratie en de liberalen in al hun bekrompenheid daar weer samen en fijn aan het zegevieren waren.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Vreemde handen

  1. m@th zegt:

    volkomen gelijk, maar wat is een oplossing? Nog meer mensen op deze planeet?
    Mijn lege logeerkamer ter beschikking stellen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s