Melancholie in Emden

Zwaarmoedigheid zou ik het beslist niet willen noemen. Zo hakt november er bij mij nu ook niet in, ondanks al het vallend blad en dagen die alleen maar korter worden. Laat het de melancholie zijn die de aard van mijn gemoed nog het beste weergeeft, een stemming die zo maar en eigenlijk ongevraagd haar weg zoekt naar aangrijpingspunten in mijn ruim bemeten verleden. Waarin het uiteraard niet alleen hosanna en halleluja was. Zou je dan namelijk wel echt geleefd hebben? Tastend en zoekend baan ik mij een weg in de berg van mijn herinneringen en kijk met name uit naar die welke niet meer dan uitsluitend grijstinten vertonen. Want wonderlijk of niet, maar mijn geheugen kenmerkt zich eerst en vooral door kleuren, welke de aard en de sfeer van het betreffende moment en fragment, dus ook mijn stemming van toen, weergeven. Een zoekplaatje dus, zo’n reis door mijn verleden, met als enig doel om de tint, het coloriet te vinden welke naadloos past bij mijn gemoedstoestand van dit dagdeel op deze achtste november 2022.


Uiteindelijk kon ik nergens anders uitkomen, wat ik ook min of meer had verwacht vanwege de tamelijk verse herinnering, dan op die waterkoude februarimorgen van het jaar 2014 in het Oostfriese Emden, een Noordwestelijke Duitse havenstad, welke aan de Eems recht tegenover Delfzijl ligt. Het was een doordeweekse dag, zodat enig leven in de brouwerij al niet voor de hand noch in de lijn der verwachtingen lag. Wat dan ook het geval bleek. Waardoor achteraf de vraag wat ik daar dan te zoeken had, alleen maar dwingender werd. Iets van de ziel onder de arm, moet het wel geweest zijn. Want wat voert je anders op zo’n kille februaridag naar zo’n oord als dat Oostfriese Emden, waar bijna geen levend wezen te zien of te bekennen was en ook wat voor de haven doorging er nutteloos, verlaten bij lag. Hoogstens in afwachting van die zondagsschilder die dit voorbije tafereel aan zijn eeuwigheid zou pogen toe te voegen. Want meer was er in dat op dat moment zo onzalige Emden niet aan de hand. En restte slechts dat kopje koffie dat zijn smaak al de vorige avond kon hebben gekregen. Waarmee de melancholie daar en toen haar volmaakte vorm voor mij aannam.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Melancholie in Emden

  1. Ximaar zegt:

    Blijf het altijd raar vinden om Emden Oostfriesland te noemen. Het Duitse Friesland met hoofdstad Jever ligt nog 50 km oostelijker.

  2. m@th zegt:

    Bij mij vormen de noordoostelijke provincies een blinde vlek. Een heel fraaie prent met penseelstreken van woorden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s