De Russische beer is los (2)

Het idee achter dit weblog is altijd geweest om mijn meningen en gevoelens te ventileren. Dat doe ik al vanaf 2004. Ik ben nooit op zoek naar mijn gelijk geweest, hoewel het natuurlijk tevreden stemt als je dat achteraf toch aan je zij krijgt. En dat dat zelfs behoorlijk spectaculair kan zijn, bleek mij vanochtend toen ik onverwacht stuitte op het onderstaande blogje dat ik op 24 maart 2014 schreef en waarin ik onomwonden waarschuwde voor het Russisch gevaar. Niet dat ik achtenhalf jaar later zo blij met dat gelijk ben. Maar toch……

Het is niet mijn bedoeling om hier paniek te zaaien of de noodklok te luiden. Zo hoog lopen de spanningen gevaren in Europa nog niet op. Maar er zijn toch genoeg redenen om waakzaam te zijn en op onze tellen te passen nu er in Rusland een nationaal bewustzijn, een nationalisme de kop lijkt op te steken dat bepaald niet meer vrijblijvend is en zich dan ook niet beperkt tot die gril die van voorbijgaande aard is. Zo los lijkt het met de bewegingen van de regerende elite in het Kremlin niet meer te lopen, nadat de laatste jaren daar al kenteringen in waren opgetreden zonder dat ze echt verontrustend te noemen waren en eerder nog incidenten leken. Denk aan de eigenzinnige houding welke Rusland innam ten tijde van de Libische troebelen. Zie haar starheid in de Syrische burgeroorlog, waardoor elke vorm van een oplossing of een doorbraak in de nu al drie jaar durende impasse daar niet mogelijk kon worden. Geen denken dus aan, omdat het Russisch belang er niet door werd gediend. Want dat staat en stond ineens prominent voorop, wat zich voor de eerste maal manifesteerde in Georgië tijdens de problemen van dat land met afvallige regio’s die dus prompt de steun van de grote buur uit Moskou kregen.

Dat incident van toen blijkt uitgegroeid te zijn tot een rode draad in de Russische buitenlandse politiek, die daarmee het aanzicht van machtspolitiek kreeg. In Oekraïne, op de Krim kunnen ze er sinds kort over mee praten, heeft men het er aan den lijve ondervonden. En naar het zich laat aanzien is het nog maar een begin van het uitrollen van een politiek van voldongen feiten waarmee het Westen en aan Rusland grenzende landen geconfronteerd zullen worden. Odessa, Transnistrië, de Baltische staten, Kazakstan, zij lijken met hun Russische minderheden allemaal aan de beurt te komen om het Kremlin en het Russische volk van haar gekrenkte trots te bevrijden, van dat juk dat het al sinds de ontmanteling van de Sovjet Unie draagt. Groot was de vernedering en daarmee de kracht van de Rus in de persoon van Vladimir Poetin om zich weer in de oude staat van bewustzijn en besef te verheffen. Met alle middelen en heel het vermogen om de rest van de wereld op afstand te houden. Hoe dan ook. Europa, Amerika, China, let op uw saeck, voordat het werkelijk te laat is. De Russische beer is namelijk los. De geschiedenis dreigt zich zo waar te herhalen.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld. Bookmark de permalink .

Een reactie op De Russische beer is los (2)

  1. Laurent zegt:

    Nou, dat heb je inderdaad goed gezien toen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s