Het derde decennium

Het derde decennium van de eenentwintigste eeuw begon nog zo mooi. Herlees maar eens de Portugese dagboeken die ik aan het begin ervan niets vermoedend en bijna argeloos in de Algarve schreef. Wat kon ons immers gebeuren, was de vraag die ik namens zo velen dacht te kunnen stellen. Bij wijze van spreken dus. Want alles onder controle, terwijl de sky nota bene the limit leek. Dat was op dat moment de heersende common sense. Bijna een zoete droom, waaruit we eind februari 2020 rauwelijks ontwaakten, omdat er toen opeens echt geschiedenis werd geschreven, wereldgeschiedenis, nadat we de eerste twintig jaar van deze eeuw onledig waren gehouden met incidenten, tragische, nare weliswaar, zoals een kredietcrisis en moslimterrorisme. Maar bijeen genomen niet van dien aard dat daar over twee -, driehonderd jaar nog de zinnen en interessen van de dan levenden door worden beroerd. Maar Wu-han, Covid, RIVM, mondkapjes, lockdown, avondklok waren andere koek en werden begrippen die ons leven gingen beheersen. Met de coronapandemie kwam er onverhoeds een eind aan zoveel van onze zekerheden en werden er ook geen handen meer gegeven om die bijvoorbeeld te bezegelen. Het was voorbij met de pret. Letterlijk en figuurlijk. En dat zou zo blijven. Sterker nog, het werd zelfs nog enkele graadjes erger.


Dankzij een Rus, Poetin, die zichzelf als een nieuwe tsaar had uitgevonden en dus ook als zodanig had gekroond. Behept met geopolitieke ambities, in die zin dat het aan Rusland in de voorgaande eeuw aangedaan onrecht hoognodig gecorrigeerd moest worden. Wat ook nog eens verwoord werd als een soort van geloof. Klonk alsof de geschiedenis zich werkelijk ging herhalen. Met inbegrip van het voortdurend en langdurig wegkijken van zovele grote mogendheden. Omdat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen in het Kremlin. Tot het te laat was en de nucleaire kaart door diezelfde Poetin werd uitgespeeld en Oekraine het moest bezuren. Want wie hem wat deed, zou het dun door de broek lopen, hield hij niet op te verkondigen. Dus stonden we erbij en keken ernaar hoe het gezegde dat de brutaalsten de halve wereld hebben bewaarheid werd. En het ergste is dat we nu alleen maar puin kunnen ruimen en hopen dat het kwaad gestraft wordt. Hoewel dat, zo denk ik, vooralsnog alleen maar ijdele hoop is bij gebrek aan wat voor een aanknopingspunt op perspectief of uitzicht op een oplossing dan ook. Mooier kan ik het met de beste wil van de wereld niet maken. Wat mij droef stemt en mij hoogstens aanmoedigt om nog wat lichtpuntjes te ontdekken en daar dan maar over te schrijven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het derde decennium

  1. math zegt:

    Moge het besef dat we elkaar allemaal hard nodig hebben en allemaal de blik richten op onze gezamenlijke horizon hier en nu een flinke sprong in de goede richting maken naar de schijnwerper van de toekomst.
    Klimaat, ongelijkheid, oorlog, vluchtelingen, wereldeconomie, emancipatie, discriminatie, onderwijs, overbevolking, religie, biodiversiteit, milieuvervuiling, pandemie.
    Voor moorddadige dictators en corrupte oligarchen is wellicht plaats op Mars. Alhoewel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s