Mijn complete verwondering

Eerlijk is eerlijk. Natuurlijk ontmoet ik mijzelf en mijn eigen lijf dagelijks, een, twee keer in de spiegel. Mijn leven lang al. En vanzelfsprekend ontkom ik er dan nooit aan om mij de maat te nemen. Nog altijd wik ik en weeg ik dan mijn verschijning. Noem het een gewoonte of zelfs een ritueel dat bij mij hoort. Maar bij wie trouwens niet? Zij het dat de betekenis ervan – bij mij althans – in de loop der jaren beduidend is afgenomen en inmiddels dus is verworden tot die ijzeren gewoonte waar je niet meer vanaf komt, maar welke verder geen gewicht meer heeft, laat staan dat je er consequenties aan verbindt. In tegenstelling tot zoveel jaren geleden toen libido en testosteron nog met vette hoofdletters werden geschreven en je nog in de veronderstelling verkeerde dat je met een goed lijf een gerede kans had om de halve wereld te winnen. Met als gevolg dat de dagelijkse confrontatie met mijzelf mij eigenlijk nooit verder hielp, mij in mijn schulp deed kruipen en zo een verlegen jongeman liet ontstaan die beheerst werd door faalangst en bang was voor de afwijzing en afgang in het verkeer in de richting van vrouwen. Moeizamer kon het allemaal niet en is het ook lange tijd gebleven, waardoor het voor mij vaker een raadsel werd hoe ik in hemelsnaam aan verschillende relaties ben gekomen.


Geen flauw idee waarom en zonder een afgetekend beeld van de kwaliteiten die blijkbaar vriendinnen en geliefden toch elke keer aanspraken. Met name omdat ik telkens weer dagelijks geconfronteerd werd met dat beeld van mijzelf dat mij zo half en half op een verkeerd been zette en mij ook niet tevreden en gelukkig met mijzelf maakte. In de loop der jaren zijn die scherpe kanten van mijn zelfbeeld verdwenen, schuurt het niet meer zo, heb ik er afstand van genomen en ben ik in balans met mijzelf gekomen. Wat niet wegneemt en tegelijk ook verklaart waarom ik met stomme verbazing kijk naar de escapades van hedendaagse soortgenoten die klaarblijkelijk geen drempels en remmingen tegenover vrouwen kennen en dus zichzelf in volle glorie en compleet ornaat kenbaar en zichtbaar menen te moeten maken. Wat mankeert hen, is mijn logische vraag. Alsof zij de goden zelf zijn en zich dus onaantastbaar wanen, terwijl de zone van zelfkritiek rond henzelf en hun eigen lijf totaal niet bestaat. Kortom, hoe blij met jezelf, dom en kritiekloos tegelijk ben je wel niet als je zo onbeschaamd met je kop in de wolken alleen maar je eigen pik achterna loopt, met het idee dat daar niets tegen bestand is. Mag ik daarom nu eens heel erg tevreden zijn met wie ik geworden ben nadat ik langdurig was zoals ik ondanks mijzelf was? Bovendien geeft mijn verwondering over dergelijk absurd en normloos gedrag mij een volledig gerust gevoel.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

4 reacties op Mijn complete verwondering

  1. Dhyan zegt:

    De mentaliteit van fake it until you make it.

    • robschimmert zegt:

      Wat bedoel je precies?

      • Dhyan zegt:

        Het is een reactie hierop ‘Wat niet wegneemt en tegelijk ook verklaart waarom ik met stomme verbazing kijk naar de escapades van hedendaagse soortgenoten die klaarblijkelijk geen drempels en remmingen tegenover vrouwen kennen en dus zichzelf in volle glorie en compleet ornaat kenbaar en zichtbaar menen te moeten maken.’.

  2. Sante Brun zegt:

    Leuke stukjes, nu pas gezien, dankzij Ximaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s