Een wintersportervaring

Toen ik afgelopen zaterdag 5 februari uit de Franse Alpen huiswaarts keerde, werd ik mij pas echt gewaar met welk circus ik de voorgaande zes dagen kennis had gemaakt. In La Clusaz en Le Grand Bornand, skigebieden waar de Franse wintersporter vooral zijn hart kan ophalen. In ongekend grote getale, zag ik vanuit mijn auto. Want vanaf mijn eerste kilometer terug leek er geen eind te komen aan een file, die mij gedurende de eerste twee uur van mijn terugtocht tegemoet kwam. Ongekend wat mij betreft en illustratief voor de gekte waarmee het wintersporten voor mij als buitenstaander gepaard blijkt te gaan. Als debutant op latere leeftijd heb ik geen moeite gedaan om op de lange latten te staan. Ik heb mij beperkt tot observeren en mijn ogen echt uitgekeken. Met als uiteindelijke conclusie dat dit mijn wereld toch niet is, om zo het gelijk van mijn keuze om daarin nooit te participeren achteraf en bij een later inzien alsnog te halen. Ieder het zijne, wat mij betreft. Maar mij dus niet gezien omdat de lol van het van een helling afdalen om vervolgens weer met een sleeplift naar boven te gaan en deze cyclus de hele dag te blijven herhalen, mij maar niet wil bereiken.


Nog afgezien van het feit dat de bedragen waarmee deze bezigheden gepaard gaan, wat mij betreft aan het ridicule grenzen. Veertig euro voor een tochtje met een cabine naar achthonderd meter hoger en weer terug, gaat mijn begrip te boven en is uiteraard van de gekke als zo de enige mogelijkheid ontstaat om op uitgezette skipistes te komen. Monopolie en prijsbederf vieren in deze regionen hoogtij. Want reken erop dat de prijs van een hapje en een drankje op zulke hoogten uniek en onvergelijkelijk zijn als er nergens ook maar een ander restaurant of brasserie te bekennen is. Erg genoeg en voor mij voldoende reden om me ook verder maar niet te verdiepen in de kosten die de aanschaf of huur van alle vereiste skimaterialen met zich meebrengen. Genoeg, zou ik denken. In elk geval zoveel dat je als wintersporter welhaast verplicht bent om het onderste uit de kan van het plezier te halen, juist omdat de zon hier nu eens niet voor niets op gaat, heb ik dus met eigen ogen gezien en ervaren. Voor de eerste en tegelijk voor de laatste keer. Omdat als je je sportieve bezigheden er niet hebt, er ook weinig valt te halen, laat staan veel lol is te beleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Een wintersportervaring

  1. Marga zegt:

    De foto’s waren mooi, maar was dit je laatste wintersportervaring?

  2. robschimmert zegt:

    Ja hoor! De eerste en de laatste. Is mooi geweest, zo.

  3. terrebel zegt:

    Was indertijd blij dat wij kozen voor Skieën in Tsjechië: daar betaalde je voor een week wat je in Frankrijk en Oostenrijk voor een dag betaalt. Dat er wat minder keuze is in aantal (soorten) afdalingen namen wij graag voor lief want ook de ‘koek en zopie’ was zeer betaalbaar. Terwijl mijn zoon veel plezier had met skiën (en aan drie lessen genoeg bleek te hebben) vermaakte zijn vader zich met (de dame van) après-ski. 😉

  4. Dhyan zegt:

    Foto’s ?

  5. Mack zegt:

    Ik ben van mijn 25e tot mijn 30e geweest. Was erg leuk. Nu hoeft het van mij ook niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s